Για την Ελλάδα (που καίγεται)

Αμπέλια και χρυσές ελιές, μοιάζεις Ελλάδα μου όπως θες, φωτιά κι αέρας, στο φως της μέρας..

Σήμερα επέστρεψα στην Αθήνα, και καθώς το καράβι προχωρούσε έχοντας τη Πελοπόννησο στ αριστερά του και τη νότια Αττική στα δεξιά, η θολούρα έπιασε όλη την ατμόσφαιρα. Αν έβγαινες έξω έβλεπες δύο εστίες φωτιάς από μακριά, μία αριστερά μία δεξιά. Ο καπνός σκέπασε τον ήλιο, καταπλάκωσε κι εμάς. Πολλοί είχαν βγει έξω και κοιτούσαν το πρωτόγνωρο θέαμα.

Μπήκε στάχτη στο μάτι μου. Και βρήκα την ευκαιρία να δακρύσω από οργή γι αυτούς που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο για το τόπο στον οποίο ζουν, σκέφτονται μοναχά τη πάρτη τους, και εξυπηρετούν συμφέροντα. Δε με νοιάζει τι ακριβώς συμφέροντα είναι αυτά, το μυαλό μου είναι μάλλον πολύ μικρό για να αντιληφθεί γιατί κάποιοι άνθρωποι οδηγούνται σε τέτοιες πράξεις. Ξέρω μόνο πως αυτοί οι άνθρωποι σκότωσαν πενήντα και βάλε συνανθρώπους τους. Και καταστρέφουν το δασικό πλούτο του τόπου που μεγάλωσα και ζω.

Και μετά απ όλα αυτά εμείς θα πάμε ωραία και καλά σε εκλογές, και η επόμενη κυβέρνηση με την αμέριστη συμπαράσταση του λαού (βλέπε "Κοινωνικά συμβόλαια" και λοιπές μαλακίες) θα αγοράζει αεροπλανάκια και τανκς για να παίζουμε πόλεμο με την Τουρκία. Και τον εχθρό που λέγεται φωτιά θα τον υποτιμήσει ξανά.

Εχουμε στρατιώτες, δεν έχουμε πυροσβέστες
Έχουμε άρματα μάχης, δεν έχουμε πυροσβεστικά οχήματα
Έχουμε πολεμικά αεροπλάνα, δεν έχουμε πυροσβεστικά
Δεν μας επιτέθηκε ο εξωτερικός εχθρός, μας έκαψε η φωτιά
Έγραψε η Sportday (!) σήμερα...