Ένας ακόμα Νοέμβρης

-Μπαμπα; Είσαι μέσα;

-Ναι παιδί μου, μπες. Γιατί δεν κοιμάσαι ακόμη;

-Έχω αϋπνίες!

-Αυπνίες; Μωρό παιδί και μού χεις αϋπνίες;

-Δεν είμαι μωρό! Είμαι μεγάλος πια! Πάω τετάρτη δημοτικού, εντάξει;

-Α, ναι! Σωστά. Όμως για να πας αύριο σχολείο πρέπει να κοιμηθείς νωρίς.

-Μα, αύριο δεν έχουμε σχολείο νωρίς. Θα πάμε στις δέκα και θα κάνουμε τη γιορτή του Πολυτεχνείου. Μας είπε σήμερα η κυρία πως αύριο γιορτάζουμε τη Δημοκρατία. Και ήρθα για να μου πεις ιστορία.

-Ξέρω γω; Ένα παραμύθι.

-Μα έσυ είσαι μεγάλος, έτσι δεν είπες; Τι παραμύθι να σου πω;

-Έεεεεεελα ρε μπαμπαααααα! Έχεις να μου πεις παραμύθι πολύυυυυ καιρό.

-Δύο χρόνια τώρα. Γιατί είσαι μεγάλος.

-Τότε μη μου πεις παραμύθι, πες μου κατι άλλο, αλλά να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου πρώτα και να μου λες εσύ, όπως το έκανες παλιά, εντάξει;

-Έλα, ξάπλωσε εδώ, να κοιμηθούμε μαζί απόψε. Και αφού αναφέραμε τη Δημοκρατία, ξέρεις ποια είναι η Δημοκρατία;

-Η κυρία μας είπε ότι είναι αυτό που κάνουμε όλοι ότι θέλουμε, αλλά όχι εντελώς ότι θέλουμε βέβαια, ας πουμε εγώ θέλω να δείρω το Κώστα, δεν μπορώ όμως γιατί θα του κάνω κακό και αυτό δεν είναι λέει Δημοκρατία.

-Χμ... Ναι, κάπως έτσι είναι. Άκου λοιπόν:

Φαντάσου τη δημοκρατία σαν μια κυρία. Αυτή η κυρία λοιπόν είναι και πολύ παράξενη. Δεν είναι σαν εμένα κι εσένα, σαν όλους τους ανθρώπους, που όλοι βλέπουν το πρόσωπο μας το ίδιο. Τη Δημοκρατία ο καθένας τη βλέπει όπως τη θέλει, και καθένας καταλαβαίνει τα λόγια της όπως θέλει. Όχι όπως τη δασκάλα σας που σας εξήγησε, ας πούμε, κανόνικά τα όρια της ελευθερίας. Αυτή τα λέει μπερδεμένα. Και δίνει σε μερικούς κακόβουλους την ευκαιρία να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους στο όνομά της. Έτσι έκαναν κάποιοι άνθρωποι τότε, στη δικτατορία. Στο όνομα της σωτηρίας της χώρας, φέρανε μια κατάσταση στην Ελλάδα, που ήταν εντελώς η αντίθετη από τη Δημοκρατία, αλλά αυτοί το βαφτίσανε Δημοκρατία. Το τι τράβηξε η αληθινή κυρία Δημοκρατία δεν μπορώ να στο περιγράψω. Πολλοί άνθρωποι υπέφεραν γιατί ήθελαν να μπορούν να λένε τη γνώμη τους και δεν τους άφηναν, γιατί ήθελαν να βλέπουν το τόπο τους να προοδεύει κι αυτός πήγαινε πίσω. Κι έτσι κάποια μέρα, κάποια παιδιά, πιο μεγάλα από σένα, πηγαίνανε πανεπιστήμιο αυτά...

-..Πανεπιστήμιο! Κι εγώ θα πάω στο πανεπιστήμιο μπαμπα!

-Μακάρι παιδί μου, μακάρι, να σε καμαρώσω πτυχιούχο. Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, κλείστηκαν σε ένα από τα πανεπιστήμια, το Πολυτεχνείο, και κάνανε διαδήλωση. Απαιτούσαν δηλαδή να ξανάρθει η κανονική Δημοκρατία, αλλιώς δεν θα έβγαιναν από εκεί μέσα. Και σιγά σιγά, μαζεύτηκε κι άλλος κόσμος απέξω, και διαδήλωνε κι αυτός. Έγιναν επεισόδια, μαλώματα μεταξύ αυτών που ήταν με τη δικτατορία και των άλλων που ήταν με τη Δημοκρατία. Κάποια παιδιά σκοτώθηκαν, κάποια τραυματίστηκαν. Κι αυτό ήταν η αρχή του τέλους για τη Χούντα, όπως λέγανε τη δικτατορία. Γι αυτό η δασκάλα σας είπε ότι γιορτάζουμε τη Δημοκρατία. Γιατί ήταν η έκφραση της θέλησης του κόσμου υπέρ της Δημοκρατίας. Της αληθινής Δημοκρατίας.

-Και τώρα δηλαδή έχουμε αληθινή Δημοκρατία;

-Α, εδώ δεν έχω απάντηση. Γιατί, όπως σου είπα πριν, η Δημοκρατία μας τα λέει μπερδεμένα και καθένας τη καταλαβαίνει όπως θέλει. Η Δημοκρατία έχει προϋποθέσεις, χρειάζεται πολίτες που σκέφτονται, και όχι ανθρώπους που δεν έχουν γνώμη και όρεξη για δράση.

-Και πώς το καταφέρνει κανείς αυτό, μπαμπά;

-Δε ξέρω παιδί μου, εγώ δεν τό χω καταφέρει ακόμα.

-Μα, δεν καταλαβαίνω!

-Ούτε εγώ καταλαβαίνω πολλά, μην ανησυχείς. Σε μπέρδεψα λιγάκι το ξέρω, όμως σου έδωσα αυτό που λέμε κίνητρο, για να σκέφτεσαι και να προβληματίζεσαι. Αυτό είναι βασικό στοιχείο της Δημοκρατίας. Να μη δέχεσαι ότι σου δίνουν αμάσητο. Να λές, "Δεν το καταλαβαίνω αυτό!", "Δε συμφωνώ μ' αυτό!", "Αυτή είναι η γνώμη μου!". Και να σέβεσαι αυτό που σου λέει ο άλλος, να σέβεσαι και να δέχεσαι αυτό που θέλουν οι περισσότεροι. Οι πραγματικά περισσότεροι.

-... Νύσταξα. Καληνύχτα μπαμπα!

-Τι ανάμνηση κι αυτή. Αχ, τι εποχές! Και μερικές φορές σκέφτομαι ότι όλα αυτά πήγαν χαμένα. Έγιναν μόνο για να επωφεληθούν κάποιοι και να καρπωθούν τους αγώνες μας, το αίμα, το δάκρυ που χύθηκε όταν βλέπαμε τον "αδερφό" μας να ρίχνει τη πύλη. Αλλά όχι, δεν μπορεί να πήγαν όλα χαμένα. Κάτι κερδίσαμε, βάλαμε κι εμείς το λιθαράκι μας για να πάει τούτος ο ντουνιάς μπροστά. Ναι, κάτι κάναμε, αυτό πρέπει να λέω στον εαυτό μου, αυτό.

-Τι λες μπαμπά?

-Τίποτα αγόρι μου, παραμιλάω. Καληνύχτα.