Η ανθρώπινη φύση είναι ανικανοποίητη. Έχεις ανάγκη από τρία πράγματα: Υλική, πνευματική και συναισθηματική τροφή. Ό,τι από τα τρία δεν έχεις, το αποζητάς. Αν δεν ξέρεις τι από τα τρία είναι αυτό που δεν έχεις και αποζητάς, προσπαθείς να το βρεις σε κάτι από τα άλλα δύο. Κι αυτό άλλοι το λένε ασυδωσία, άλλοι αδηφαγία, άλλοι μαγκιά.
Είναι αυτό που συμβαίνει όταν έχεις ένα καλό σπίτι, μια καλή δουλειά, καλά λεφτά και πίνεις το αίμα των άλλων για να αποκτήσεις κι άλλα. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν το παίζεις κουλτούρα και θεωρείς μπαναλαρία και κιτς ό,τι είναι αληθινό ντόμπρο και λαϊκό. Είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν λες στον/στη σύντροφό σου "Είσαι αυτό που έψαχνα σ όλη μου τη ζωή" και όταν βρίσκεσαι σε μια παρέα με ένα νέο ενδιαφέρον άτομο του αντίθετου φύλου ρίχνεις κλεφτές ματιές και λες "μήπως;".
Έλλειψη ικανοποίησης σε όλο της το μεγαλείο δηλαδή. Κι εδώ προκύπτει το μέγα ερώτημα. Πώς στο καλό μπορείς να ανακαλύψεις ότι είσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου; Πριν γίνεις αδηφάγος (ή μάγκας) να καταλάβεις και να πεις "τώρα χρειάζομαι αυτό, γιατί ετούτο κι εκείνο τα έχω". Δύσκολο πράγμα και μάλλον είναι κομμάτι της αιώνιας αναζήτησης και ανησυχίας που εμπεριέχεται στην ανθρώπινη φύση και η οποία μας διακρίνει από τα άλλα όντα του ζωικού βασιλείου. Βέβαια θα μου πει κανείς, "γιατί να μη γίνω μάγκας φίλε μου;" Κι εδώ που τα λέμε, μπορεί να χει και δίκιο, ή αν δεν έχει, δε μπορεί κανείς να του το αποδείξει.
P.S.: Η "Εκείνη" του Φοίβου Δεληβοριά, στο τραγούδι αυτού του ποστ, έχει να κάνει με τη τρίτη πτυχή της ανθρώπινης (έλλειψης) ικανοποίησης. Τη συναισθηματική, στην οποία μπορεί και να καταλήγουν όλα. Ή αν δε καταλήγουν, δεν μπορείτε να μου αποδείξετε το αντίθετο.
P.S.: Καλά Χριστούγεννα
4 Ξεκαθαρίσματα τοπίου:
Ικανοποιημένος είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει φτάσει να γίνει το ιδανικό που ονειρευόταν. Βέβαια συνήθως τα ιδανικά μας είναι εκτός πραγματικότητας λόγω της αδυναμίας μας να συλλάβουμε τι είναι πραγματικό, τι μπορεί να γίνει δηλαδή. Έτσι καθώς προχωράμε, αναθεωρούμε κάθε στιγμή τα ιδανικά μας ώστε να προσαρμόζονται στην πραγματικότητα, η οποία το κάνει ακόμα πιο δύσκολο με το να αλλάζει συνεχώς!Π.χ μικρός ήθελα να γίνω ο Batman. Τώρα θέλω να αποκτήσω αρκετά ώστε να μπορώ να προσφέρω στην οικογένειά μου και αργότερα στα παιδιά μου, ότι δεν προσφέρθηκε σε μένα (το ιδανικό του καλού οικογενειάρχη!) . Αργότερα μπορεί να δω ότι αυτό δεν γίνεται και να μου είναι αρκετό να αποκτήσω απλά μια οικογένεια. Ή να δω ότι μπορώ να κάνω και περισσότερα και να αποκτήσω και μια Ferrari στην πορεία! Μπορεί τα ιδανικά μας να προσεγγίζουν την πραγματικότητα, αλλά όσο δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε, τα ιδανικά μας θα είναι απλές ιδέες μη πραγματοποιήσιμες. Και όσο δεν γινόμαστε το ιδανικό που θέλουμε, τόσο λιγότερο ικανοποιημένοι είμαστε. Οπότε μέχρι να γίνουμε Θεοί οι ίδιοι, δεν υπάρχει ελπίδα καμιά να ησυχάσουμε!
Δες το και από την καλή του πλευρά. Αν αρκούμασταν μόνο στα απαραίτητα, δεν θα υπήρχε πρόοδος. Φαίνεται ότι όλες οι μεγάλες ανακαλύψεις έγιναν από ανικανοποίητους ανθρώπους!
Χμμ... τώρα που το βλέπω, είναι αρκετά μεγάλη απάντηση να τη βάλω στο δικό μου blog!χαχα! Σε ευχαριστώ για την έμπνευση!
Νομίζω ότι δεν έχουμε τίποτα καλύτερο να κάνουμε από το να βλέπουμε και την θετική ερμηνεία του πράγματος! Μην ευχαριστείς εμένα για την έμπνευση, κι εγώ από αλλού εμπνέομαι!
Κάτι μου θυμίζουν οι προβληματισμοί σου...Μικρή προσθήκη. Η ατάκα "δεν είμαι ικανοποιημένος" είναι η καλύτερη δικαιολογία διαφυγής- τη λέμε όταν αυτό που μας ικανοποιεί, μας φοβίζει..Καληνύχτες..:)
Δημοσίευση σχολίου