Καλή Χρονιά (και πες το μου κι εσύ!)

Όση ώρα τώρα προσπαθείς να συνδεθείς

και σε πετάει έξω ο υπολογιστής

στον ξύπνιο κόσμο έξω απ το λογισμικό

πως βρέθηκες ξανά εδώ;

Που σου χτυπάν τη πόρτα νάνοι και παιδιά

και ψέλνουν με βιασύνη την αρχιχρονιά

κι εσύ που τόσο θά θελες να ξεχαστείς

προφταίνεις κάτι να ευχηθείς

Μα είναι αλήθεια πως ο χρόνος ό,τι παίρνει το παίρνει για πάντα

κι είναι αλήθεια πως μετά τα τριάντα είναι δύσκολο να κάνεις αρχή

κι είναι αλήθεια πως και φέτος το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι

και για σένα θα μείνει μονάχα η κρεπάλη κι ο ύπνος το πρωί

Μα κάποιος στρώνει τσόχα κάποιος πλάι στο φως

κοιτάει να πέσει έγκαιρα ο γενικός

και κάποιος γράφει σε cd μια συλλογή 

και κάποιος ντύνεται να βγει

κι εσύ που πελαγώνεις και παραπατάς 

και στο τηλέφωνο ποτέ δεν απαντάς

ανοίγεις το παράθυρό σου και κοιτάς

και σκέφτεσαι κι εσύ να πας

Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει γιατι ο χρόνος είσαι συ και οι άλλοι

και κανείς δε γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή

κι όποιος είπε "και του χρόνου", θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος

ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος, και πες το μου κι εσύ...

Καλή Χρονιά σε όλους!

Human Nature

Η ανθρώπινη φύση είναι ανικανοποίητη. Έχεις ανάγκη από τρία πράγματα: Υλική, πνευματική και συναισθηματική τροφή. Ό,τι από τα τρία δεν έχεις, το αποζητάς. Αν δεν ξέρεις τι από τα τρία είναι αυτό που δεν έχεις και αποζητάς, προσπαθείς να το βρεις σε κάτι από τα άλλα δύο. Κι αυτό άλλοι το λένε ασυδωσία, άλλοι αδηφαγία, άλλοι μαγκιά.

Είναι αυτό που συμβαίνει όταν έχεις ένα καλό σπίτι, μια καλή δουλειά, καλά λεφτά και πίνεις το αίμα των άλλων για να αποκτήσεις κι άλλα. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν το παίζεις κουλτούρα και θεωρείς μπαναλαρία και κιτς ό,τι είναι αληθινό ντόμπρο και λαϊκό. Είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν λες στον/στη σύντροφό σου "Είσαι αυτό που έψαχνα σ όλη μου τη ζωή" και όταν βρίσκεσαι σε μια παρέα με ένα νέο ενδιαφέρον άτομο του αντίθετου φύλου ρίχνεις κλεφτές ματιές και λες "μήπως;". 

Έλλειψη ικανοποίησης σε όλο της το μεγαλείο δηλαδή. Κι εδώ προκύπτει το μέγα ερώτημα. Πώς στο καλό μπορείς να ανακαλύψεις ότι είσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου; Πριν γίνεις αδηφάγος (ή μάγκας) να καταλάβεις και να πεις "τώρα χρειάζομαι αυτό, γιατί ετούτο κι εκείνο τα έχω". Δύσκολο πράγμα και μάλλον είναι κομμάτι της αιώνιας αναζήτησης και ανησυχίας που εμπεριέχεται στην ανθρώπινη φύση και η οποία μας διακρίνει από τα άλλα όντα του ζωικού βασιλείου. Βέβαια θα μου πει κανείς, "γιατί να μη γίνω μάγκας φίλε μου;" Κι εδώ που τα λέμε, μπορεί να χει και δίκιο, ή αν δεν έχει, δε μπορεί κανείς να του το αποδείξει.

P.S.: Η "Εκείνη" του Φοίβου Δεληβοριά, στο τραγούδι αυτού του ποστ, έχει να κάνει με τη τρίτη πτυχή της ανθρώπινης (έλλειψης) ικανοποίησης. Τη συναισθηματική, στην οποία μπορεί και να καταλήγουν όλα. Ή αν δε καταλήγουν, δεν μπορείτε να μου αποδείξετε το αντίθετο.

P.S.: Καλά Χριστούγεννα

Το μεγαλείο της κρητικής μουσικής

Μουντάκης, Κρήτη αθάνατη, σ αυτή την εκτέλεση Γιάννης Χαρούλης. Χωρίς άλλα λόγια.

Βοσκαρουδάκι αμούστακο στα όρη που γυρίζω

με το σεβντά σου αγάπη μου στέκω και ντουχιουντίζω*.

Να σ' έβρισκα στην ερημιά μια μέρα που θα βρέχει

και να ναι ο τόπος άβολος σπηλιάρι** να μην έχει

να ρχεται μπόρα δυνατή να μη μπορεί αποσκιάσεις

και να φοβάσαι αμοναχή μη φύγω και με χάσεις

να βρέχει να κουφοβροντά, να ρίχνει κουκοσάλι***

και ξεπαπούτσωτη να ρθεις στην εδική μου αγκάλη

ν ανοίξω το ρασούλι μου να σε σφιχταγκαλιάσω

την αναπνιά σου να γροικώ, τη μέση σου να πιασω

να ξεσκεπάσω από κορφής τα κατσαρά μαλλιά σου

να σε βαστώ και να γρηκώ τσοι χτύπους τση καρδιάς σου

να λέω "παναγία μου, ποτέ μη ξαστεριάσει"

και μπόρα να ξημερωθεί και να ξαναβραδιάσει

ποιος βρίχνει τέτοιο θησαυρό και θέλει να τον χάσει;

Ήλιος ποτέ μη ξαναβγεί, φεγγάρι μην απλώσει

το μυστικό τσ αγάπης μου μη το ξεφανερώσει.

* Σκέφτομαι πολύ, συνεχώς

**σπηλιά

***χαλάζι

Αναζητώντας το Πνεύμα των Χριστουγέννων

Βλέπω τα μαγαζιά που στολίζουν τις βιτρίνες τους. Προσπαθώ να βάλω τα γεγονότα σε μια σειρά, να δώ πώς είναι δυνατόν να ήρθαν τα Χριστούγεννα, αλλά τα νούμερα δε μου βγαίνουν. Ίσως φταίει που δεν έχω βρει ακόμα το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ξέρετε, αυτό το αόρατο πραγματάκι που μπαίνει μέσα σου και σε κάνει να αισθάνεσαι κατάνυξη και δέος και τέτοια πράγματα. Κι έτσι άρχισα να το αναζητώ απο δώ κι απο κεί. Μετά κατάλαβα το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν είναι κάτι που θα το βρεις, στο δρόμο, ας πούμε κι έτσι είπα να περιμένω μήπως και εμφανιστεί από μόνο του. Κατέβασα και χριστούγεννιάτικα τραγούδια, στυλ Sinatra, Feliz Navidad και άλλα πολλά και τα ακούω όποτε γυρίζω σπίτι, μέχρι να κοιμηθώ. Μέχρι τώρα τζίφος.

Κι, έπειτα, είσαι κι εσύ, που μου λες να πάμε για ψώνια, τώρα λέει που είναι Χριστούγεννα. Εσύ το βρήκες το πνεύμα των Χριστουγέννων. Η Ερμού και το Mall. Εξάλλου κάθε κοινωνία προσαρμόζει τις γιορτές της στις ανάγκες της, και τα χριστούγεννα στο δυτικό πολιτισμό δε θα μπορούσαν παρά να εμπορευματοποιηθούν. Αλλά πάλι κάτι μου λείπει εμένα. Συνεχίζω να επιμένω ότι τα Χριστούγεννα δεν έιναι ούτε τα λαμπάκια, ούτε οι μουσικές στο κέντρο της πόλης (παρόλο που και τα δύο είναι βασικά συστατικά των εορτών και δεν πρέπει να το αρνηθούμε). Είναι οι στιγμές που περνάς με τους δικούς σου ανθρώπους. Όπως παλιά, που τα παιδιά περιμένανε πώς και πώς να σφάξουν στο σπίτι το γουρούνι, να φάνε κρέας. Αυτό, κι άλλα μοναδικά πράγματα έδιναν στα Χριστούγεννα μια ιδιαιτερότητα, μια μοναδικότητα. Κι όχι σαν τώρα, που τα Χριστούγεννα κρατάνε για όσο ανάβουν τα όμορφα λαμπάκια στο Attica. Μη με λες συντηριτικό, ούτε αναχρονιστή. Απλά θέλω αυτή τη ζεστασιά που μου είχαν μάθει πως έχουν τα Χριστούγεννα, κακό είναι;

Κι έτσι, αρχίζω να πιστεύω ότι εκεί κάπου ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους θα το βρω το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Ίσως, πάλι, να μην το βρώ ούτε και φέτος. Αλλά μπορεί και να τό χω βρει και να μη το ξέρω. Το ότι βρίσκεις ευκαιρία να δεις αγαπημένα πρόσωπα και να τους πεις "Καλά Χριστούγεννα", ίσως να ναι αυτό το πνεύμα των Χριστουγέννων, ή μία από τις αποστολές του, που δεν εκτιμάμε: Να φέρνει τους ανθρώπους κοντά.

Ναι πατέρα, το ξέρω, τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά, τι θά λεγες όμως αν δεν ερχόμουν στο σπίτι αυτές τις γιορτές;