Για ένα κομμάτι ψωμί

Την Τετάρτη ψηφίζεται ο νέος ασφαλιστικός νόμος ο οποίος προβλέπει αυξήσεις των ορίων ηλικίας, μείωση των συντάξεων και άλλα αντιεργατικά μέτρα (είδατε, χρησιμοποιώ όρους του ΚΚΕ), αλλά δεν καθορίζει ούτε μία υποχρέωση από το κράτος να επιστρέψει τα χρήματα που πήρε από το (τριμερές υποτίθεται) ασφαλιστικό σύστημα, ούτε καν την έναρξη της συμμετοχής του κράτους στην ασφάλιση. Ούτε λόγος βέβαια για αύξηση των εισφορών από την πλευρά του κεφαλαίου, αφού κάνοντας αυτό, θα χάσουμε τα κεφάλαια που μας έχουν απομείνει στην Ελλαδίτσα. Μπορούμε όμως να εξαθλιώσουμε τους εργαζόμενους αφού αυτοί, που θα πάει, εδώ θα κάτσουν. Και είναι και τόσο αθώοι (ας τους πω έτσι) ώστε να πιστεύουν ότι δεν γίνεται αλλιώς να λυθεί το ασφαλιστικό και γι αυτό το λόγο θα μας ξαναψηφίσουν...

Δεν είναι καινούριο όλο αυτό, έτσι γίνεται πάντα. Από τόσο παλιά που ίσως να πιστέψουμε ότι πρόκειται για νόμο της (ανθρώπινης ακόμα) φύσης. Οι δυνατοί τρώνε και εκμεταλλεύονται τους αδύνατους.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
πρέπει να δώσεις πολλά.

Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
Το πιο σπουδαίο είν' η ψυχή σου, δικέ μου.
Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα
και θα τραβιέσαι μ' αυτήν μέρα - νύχτα.
Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις,
μέχρι να πάψεις να λες -"μα τι τρέχει;"
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα πιεις φαρμάκια πολλά.

Θα σε πετάνε από δω κι από κει
θα λαχανιάζει η ψυχή σου.
Θα φτύσεις αίμα απ' το στόμα, δικέ μου.
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα 'χεις ξεχάσει πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα 'χεις πληρώσει ακριβά.

Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και θα σ' αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ' έχουν, δικέ μου,
μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις,
θα είναι για σένα αργά.

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχα

Το τραγουδάκι ήταν και κάπως σαν απαίτηση από το συνάδελφο, φίλο και συμπατριώτη που θέλει να βάλω και τίποτα ενδιαφέρον στο blog μου. Επειδή ξέρω ότι του αρέσει αυτό το είδος, αφιερωμένο.