Όψεις τις Αθήνας Vol.2

Αν ονόμαζα αυτή την ανάρτηση "Όψεις της Αθήνας Vol.1" τότε αυτό εδώ θα ήταν το δεύτερο κομμάτι της επιτυχημένης αυτής σειράς.. Ευελπιστώ να υπάρξει και συνέχεια. Κι αυτό γιατί παρ όλο που σε πολλούς από εμάς τους επαρχιώτες δε μας πάει και πολύ η Αθήνα, δε τη γουστάρουμε και δε μας γουστάρει βρε αδερφέ, η πόλη αυτή μπορεί να γίνει πολύ ξελογιάστρα, αν την αφήσεις να σου μιλήσει. Παρ όλο που αυτό μπορεί να γίνει ιδιαίτερα τα βράδια, εγώ επιμένω να παρουσιάζω και τις καθημερινές της όψεις, γιατί αυτές είναι που μας κάνουν και μπουχτίζουμε, και τη σιχαινόμαστε. Κι όμως, αν ψάξει κανείς καλά μέσα στη κίνηση και τη φασαρία, όλο και κάπου θα βρει να ξεφύγει για λίγα λεπτά προτού ξαναχωθεί στη κίνηση και στη φασαρία.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, που λέγανε και οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Το κακό ήταν η αφάνταστη ταλαιπωρία μου για να δώσω το τελευταίο μάθημα της εξεταστικής του 3ου Εξαμήνου (λέγε με Διαφορικές εξισώσεις), λόγω της απεργίας του Μετρό. Ξέρετε, δε τολμώ να φανταστώ τι γινόταν στην Αθήνα επί π.Μ. (προ Μετρό) εποχής. Είχα ακούσει, αλλά δε μπορούσα να το φανταστώ. Σηκώθηκα στις 8, ενώ έγραφα στις 11, στις 8.30 ήμουν στη στάση για να πάρω το λεωφορείο-Αργώ που για να φτάσει στην Ιθάκη περνάει από όλες τις άσχετες περιοχές (Χώρα Λωτοφάγων, Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, κι όλα αυτά τα ωραία πράγματα που σε αργοπορούν). Μετά από μία (1) ώρα και 30 λεπτά μάταιης αναμονής αποφάσισα να πάρω ταξί, όπερ κι εγέννετο. Το ταξί έμπλεξε σε απίστευτη κίνηση αλλά ευτυχώς κατάφερα να φτάσω στην ώρα μου. Το πρόβλημα όμως ήταν η επιστροφή, όπου το στριμωξίδι στο 608 ήταν τέτοιο που έπαθα μια ελαφρά ασφυξία κι εκεί κάπου στο τέλος της Παπάγου αποφάσισα πως καλύτερα μιας ώρας ελεύθερο (πλήν κουραστικό) περπάτημα παρα 20 ακόμα λεπτά σε ενα χώρο 10 επι 10 (εκατοστά).

Το καλό (αμιγές του οποίου δεν υπάρχει κανένα κακό, όπως ανέλυσα παραπάνω) είναι ότι μου την έδωσε στη τόση φασαρία της Βασιλίσης Σοφίας που έστριψα αριστερά στο Πολεμικό Μουσείο και, αφού χάζεψα λίγη ώρα στ αεροπλάνα, μπήκα στην Ηρώδου Αττικού. Ντρέπομαι που το λέω αυτό, αλλά η απορία μου για το που στο καλό βρίσκονται το Μέγαρο Μαξίμου και το Προεδρικό Μέγαρο επιτέλους λύθηκε. Απόλαυσα για λίγο την ησυχία που χαρίζει ένας δρόμος στου οποίου τη μια μεριά βρίσκεται ο Εθνικός κήπος, και στην άλλη δύο κτίρια που στεγάζουν μεγάλο μέρος της πολιτικής ζωής (αυτό σημαίνει βέβαια πως οι αστυνομικοί ήταν περισσότεροι από τους πεζούς πολίτες) και μετά τον Εθνικό κήπο έστριψα δεξιά στους κήπους του Ζαππείου Μεγάρου, κοιτώντας πίσω μου το Καλλιμάρμαρο.

Το Ζάππειο Μέγαρο.. Έμεινα να το κοιτάω σα χάνος τουρίστας για δέκα λεπτά. Είναι μεγαλύτερο απ όσο νόμιζα. Πολύ μεγαλύτερο. Μου ρθε στο μυαλό ένα τραγούδακι: "Στο Ζάππειο μια μέρα, καθώς περνούσα..". Δε θυμάμαι παρακάτω, θα το ψάξω όταν πάω σπίτι. Να μη ξεχάσω να βρω πληροφορίες και για το κτίριο...

Για να δούμε λοιπόοον...Ξεκίνησε να χτίζεται το 1874 και με χίλια βάσανα τελείωσε το 1888 (ναι, γινόταν και τότε λαμογιές και καταχρήσεις). Ήταν δωρεά του Ευάγγελου Ζάππα, μέγα οραματιστή και φιλόπατρι, ο οποίος ήθελε να λειτουργήσε ως κέντρο προώθησης του ελληνικού πολιτισμού εν όψει των Ολυμπίων που ήθελε να διεξάγονται στην Αθήνα ως συνέχεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Ενδιαφέρον. Ρίξτε μια ματιά και μόνοι σας στο site μη σας τα λέω εγώ όλα!

Πέρασα απέναντι τη Βασιλίσσης Όλγας για να πάρω το τραμ, αφού πρώτα έριξα μια κλεφτή ματιά στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και πήρα το πρώτο συμπαθέστατο σκουληκάκι που πέρασε, για να πάω σπίτι μου. Σαφώς πιο ήρεμος.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη