Νεκρό παιδί vs Βιτρίνες.

Η αναγέννηση ενός blog δεν μπορεί να έρθει αν ο δημιουργός τους δεν αποκτήσει ξανά έμπνευση. Σας πληροφορώ ότι ο δημιουργός του blog δε βρήκε τη μούσα του ακόμα, οπότε όσοι θέλετε ένα όμορφο, αθώο, συναισθηματικό και ακίνδυνο κείμενο πατήστε το κόκκινο κουμπάκι πάνω δεξιά.

Αφού λοιπόν δεν έχω ακόμα τι να γράψω (δεν είχα τόσο καιρό, θα έχω τώρα με όσα συνέβησαν?) θα δανειστώ κείμενα από δω κι απο κει με δική μου υπογράμμιση, για να προβληματιστείτε κι εσείς μαζί μου. Απλά ένα σχόλιο από εμένα. 

Νιώθω θλίψη, όχι μόνο για το γεγονός του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αλλά και για το γεγονός ότι πέντε ακριβώς μέρες μετά το θάνατό του η κοινωνία συζητάει και νιώθει οργή για το σπάσιμο των βιτρινών και τη δράση των αναρχικών ενώ έπαψε να κάνει καν αναφορά στη δολοφονία. Όσοι από εσάς συναντηθήκατε σήμερα ή θα συναντηθείτε στις επόμενες μέρες και συζητήσετε για το δεύτερο γεγονός πριν (ή χωρίς να) θίξετε το πρώτο, είστε η θλιβερή πλειοψηφία στην οποία αναφέρομαι.

Όχι, δε συμφωνώ με τα επεισόδια, αλλά με αφήνουν αδιάφορο μπροστά σε μια δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού. Και όταν σκέφτομαι γι αυτά, δε τα αφορίζω απλά, σκέφτομαι γιατί συνέβησαν άραγε; Ίσως ο Νίκος Δήμου παρακάτω δίνει την απάντηση.

Για αρχή αφιερώστε χρόνο για αυτό το κείμενο του Βένιου Αγγελόπουλου:

Δεκαπεντάχρονος νεκρός, μεμονωμένο γεγονός

Του ΒΕΝΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Νεκρός από αστυνομικές σφαίρες. Δεκαπέντε χρονώ. Οπως ο Μιχάλης Καλτεζάς.

Χειρότερα από τον Πέτρουλα, την Κανελλοπούλου, τον Κουμή. Σκοτώθηκαν μέσα στην αναμπουμπούλα μιας κυνηγημένης διαδήλωσης. Εδώ εν ψυχρώ.

Χειρότερα από τον Λαμπράκη. Αυτόν κάποιοι τον ήθελαν νεκρό. Τον Αλέξανδρο κανένας.

Εξάλλου ο υπουργός ζήτησε συγγνώμη και υπέβαλε παραίτηση. Μη αποδεκτή. Και καταδίκασε το μεμονωμένο περιστατικό.

Μεμονωμένο.

Οπως το ξύλο που έτρωγε από τα ΜΑΤ ο φοιτητής που τον άρπαξαν από τη διαδήλωση την περασμένη βδομάδα.

Οπως η ζαρντινιέρα που λιάνισε τον Αυγουστίνο μπροστά στις κάμερες.

Οπως οι απανθρακωμένοι στον ύπνο τους κρατούμενοι σε φυλακές και κρατητήρια, τουλάχιστον τέσσερις τα τελευταία χρόνια, για τους οποίους κανείς δεν λογοδότησε: ας πρόσεχαν...

Ή οι δεκάδες φυλακισμένοι που αυτοκτόνησαν.

Ή οι μετανάστες που τσουβαλιάζονται σαν ζώα, στη χώρα που έχει στείλει μετανάστες σε κάθε μεριά του πλανήτη.

Ή οι Πακιστανοί που τους απήγαγαν και τους ανέκριναν ξένες υπηρεσίες.

Ή οι γέροι κι οι άρρωστοι, που δεν τους πληρώνουν φάρμακα τα Ταμεία, γιατί δεν έχουν λεφτά: δεν περισσεύουν, τα τρώνε οι τράπεζες, οι μίζες των εξοπλισμών και οι καλόγεροι.

Ή τα νοσοκομεία χωρίς κρεβάτια, χωρίς προσωπικό όταν έχουν εξοπλισμό, χωρίς εξοπλισμό όταν έχουν προσωπικό.

Ή την Παιδεία, στραγγαλισμένη οικονομικά, θεσμικά, γραφειοκρατικά, προς απροκάλυπτο όφελος ιδιωτικών συμφερόντων (λέγε με Κολέγια, λέγε με εμπόριο πτυχίων). Κι ας τρίζουν τα κόκαλα του Παπανούτσου.

Χιλιάδες μεμονωμένα περιστατικά. Μικρά και μεγάλα. Αμέτρητα. Για τα οποία κανένας υπεύθυνος δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη -αν δεν περηφανεύτηκε κιόλας. Αν οι λέξεις έχουν κάποιο νόημα, μεμονωμένη είναι η σημερινή υπουργική συγγνώμη. Και μόνον.

Θέλουν λέει λιγότερο κράτος. Ψέματα -ή κάτι χειρότερο: μισή αλήθεια. Θέλουν λιγότερο κράτος πρόνοιας, περισσότερο κράτος καταστολής. Ασύστολης καταστολής. Λιγότερο κράτος προστασίας για τους αδύνατους, περισσότερο κράτος συμπίεσής τους προς όφελος των ισχυρών. Κράτος στην υπηρεσία τους, για να διευκολύνει τις πελατειακές σχέσεις και την εξαγορά συνειδήσεων, να τσακίζει όσους τολμούν να αντιδράσουν -αφήνοντας όμως και κάποιους άθικτους ώστε να φαίνεται η μεγαλοψυχία του.

Κράτος με τονωτικές ενέσεις, με αφιονισμό των οργάνων του: Εσείς είστε το κράτος, είστε οι πραίτορες (οι πραιτοριανοί εννοούσε) της δημοκρατίας, έλεγε κάποιος. Και τους όπλισαν τα χέρια, και να σου ο καουμπόης: «Με είπες μαλάκα, ρε;» Μπαμ και κάτω.

Και ο μεν δράστης κάπως θα την πληρώσει, έστω και για τα μάτια του κόσμου. Θα του πούνε (και στους συναδέλφους του) «είπαμε ασυδοσία, αλλά υπάρχουν και όρια». Οπως είχε πει κάποιος, «είπαμε, ένα δωράκι στον εαυτό σας, αλλά με μέτρο». Ο καθείς στα όριά του, η ιεραρχία πρέπει να τηρείται, ακόμη και στη βία, στη διαφθορά, στο έγκλημα. Αλλο ειδικός φρουρός κι άλλο πιλότος βομβαρδιστικού: αν σκοτώσεις αρκετούς αμάχους, γίνεσαι και ήρωας πολέμου και υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής.

Αλλά αν την πληρώσει ο δράστης λύθηκε τίποτα; Θα πάψουν διάφορα κυκλώματα και άτομα της αστυνομίας να πουλάνε προστασία σε χασισοφυτείες, ναρκω-έμπορους, νυχτερινά κέντρα, εμπόρους λευκής σαρκός; Ή να πουλάνε τσαμπουκά σε πολίτες, μετανάστες, νεολαίους, σκοτώνοντας κιόλας άμα λάχει; Τι το θέλουμε το κράτος, να μας προστατεύει ή να μας σκοτώνει;

Οχι, δεν θέλουμε αυτό το κράτος, το βαθύ κράτος, παιδί του χουντικού κράτους, εγγόνι του εμφυλιακού, δισέγγονο του μεταξικού και του κατοχικού κράτους, που ουδέποτε υπέστη κάθαρση, προσφεύγοντας διαρκώς σε στιγμιαία στις διάφορες μεταλλάξεις του.

Ξέροντας τι δεν θέλουμε, εμείς οι πολλοί, οι πολίτες, οι αποκάτω, ξέρουμε σε χοντρές γραμμές τι θέλουμε. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πώς θα το αποκτήσουμε, πώς θα απαλλαγούμε από το σημερινό άγος.

Σαφώς αν δεν υπάρξουν αντιδράσεις, ο υπόγειος φασισμός θα επιβληθεί. Ο φασισμός του φόβου και του εσωτερικού χωροφύλακα, που οδηγεί στην ανακουφιστική σκέψη «ευτυχώς δεν ήταν το δικό μου παιδί». Η αυτοπαγίδευση στη συμμετρία «πρόκειται για αναρχικούς και αστυνομικούς σε έναν πόλεμο που δεν μας αφορά». Ο εφησυχασμός της ουράς μας απέξω, που οδηγεί στην ενίσχυση του οπλισμένου τμήματος του κράτους και αντίστροφα στην περιθωριοποίηση όλο και περισσότερων νέων.

Σίγουρα δεν αποτελεί λύση για την κοινωνική κρίση η τυφλή βία για την πυρπόληση καταστημάτων. Αλλά το παιδί σου και το σκυλί σου όπως τα μάθεις είναι. Γιατί απαιτούμε από τους νέους να δώσουν λύση εκεί που εμείς δεν δώσαμε, να συμπεριφερθούν αλλιώς απ' ό,τι τους διδάξαμε; Κοινωνική αναλγησία το κράτος διδάσκει, τα εμπορικά που κάηκαν οι τράπεζες τα είχαν γονατίσει πρώτα - γονατίσει αλλά όχι σκοτώσει, για να μπορούν να συνεχίσουν να τα εκμεταλλεύονται.

Ως κοινωνία, ό,τι σπείρεις θερίζεις. Στο ερώτημα «πώς θα αποφύγουμε τα έκτροπα;» η πρώτη απάντηση θα 'ναι «καταρχήν μη μας σκοτώνετε». Και θα απαιτήσουμε τέτοια αλλαγή στις δομές ώστε ούτε οι αστυνομικοί να σκοτώνουν ούτε οι νέοι να εξωθούνται στην απελπισία.

Από ποιον να απαιτήσουμε; Από όλους.

Ακόμη κι από την κυβέρνηση, παρότι αμφιβάλλω πως έχει τίποτα άλλο να προσφέρει πέρα από την καλή ανατροφή του υπουργού της, παρότι όλα δείχνουν πως ούτε θέλει ούτε μπορεί κάτι ν' αλλάξει και πως το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πώς θα τη σκαπουλάρει, βρίσκοντας κάποιους αποδιοπομπαίους τράγους.

Από όσους έχουν κάποιο υπεύθυνο πόστο, σε κόμματα, συνδικάτα, οργανώσεις, Τύπο, θεσμούς, αντιθεσμούς, να προτείνουν και να οργανώσουν τα βήματα που χρειάζονται. Για την ανατροπή -ή την επανίδρυση- (διαλέξτε, το ίδιο κάνει, μην παίζουμε με τις λέξεις όταν κινδυνεύουν οι έννοιες) της αστυνομίας (και του σημερινού κράτους γενικότερα). Τι λένε; Αφοπλισμός της αστυνομίας; Κατάργηση των ειδικών φρουρών; Αντικατάσταση των χημικών αερίων; Αλλαγή της ποιότητας και του χρόνου εκπαίδευσης; Καρότο και μαστίγιο για τους ήδη υπηρετούντες που «τρεις κι εξήντα παίρνουνε και τον κόσμο δέρνουνε»; Αν δεν έχουν τίποτε να πουν παρά σωστές γενικότητες και ρουτινιάρικες αντιδράσεις (ή «ψηφίστε μας να σας σώσουμε»), καιρός να αφήσουν τις καρέκλες τους ως ευδοκίμως υπηρετήσαντες. Θα βρεθούν νεότεροι, πιο φρέσκοι, να τους αντικαταστήσουν -η φύση απεχθάνεται το κενό. Με λιγότερη εμπειρία ίσως, αλλά περισσότερη τόλμη και φαντασία - ελπίζουμε.

Από μας τους ίδιους, τους πολλούς. Συνειδητοποιώντας ότι ούτε ο φόβος ούτε η προσωπική τρύπα προσφέρουν λύση, ιδίως όταν οι βεβαιότητες καταρρέουν. Οτι χρειάζεται να επιβάλουμε τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια γύρω μας, ακόμη κι απέναντι σ' αυτούς που με πάθος πολεμάμε την πρακτική τους -για να μη γίνουμε το ίδιο μ' αυτούς. Οτι απαιτείται αντίσταση, άρνηση, απειθαρχία. Αντίδραση στα κακώς κείμενα αντί μοιρολατρίας. Συλλογικά οργανωμένη.

Αυτό είναι το όχημα για την αλλαγή της μοίρας μας. Και, καθώς κάθε όχημα θέλει καύσιμα, κινητήρια δύναμη το συναίσθημα. Το πάθος. Η οργή που συλλογικά συμμεριζόμαστε, που βλέπουμε στα απέναντι μάτια. Οργή οργανωμένη, όχι σε προσωπικό ούτε σε παρεϊκό επίπεδο, αλλά στη μέγιστη δυνατή συλλογικότητα.

Για δεύτερο πιάτο, αυτό το κείμενο του Νίκου Δήμου, το οποίο γράφτηκε το 1985 μετά τη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, είναι όμως τόσο επίκαιρο.

ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ...

Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.

Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.

Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.

Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...

"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.

Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.

Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).

Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.

Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.

Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;

Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.

Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!

—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).

—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).

—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).

—Μα βάζουν βόμβες!

Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.

Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).

Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές

Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...

Στα παραπάνω δύο κείμενα όλοι ίσως βρίσκουμε σημεία στα οποία διαφωνούμε. Ουδέν το μεμπτό. Εξάλλου τα παρέθεσα για προβληματισμό. 

Για επιδόρπιο το παρακάτω κείμενο που μοιράστηκε στη κηδεία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Αυτό είναι πολύ απλό και αγνό για να διαφωνήσει κανείς, αυτή είναι κι η ομορφιά του. Ακόμα κι αν διαφωνήσει, το κάνει αρνούμενος πεισματικά να το διαβάσει με ανοιχτή καρδιά.

Κι όταν θα έρθουν οι καιροί που θά 'χει σβήσει το κερί στη καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα.