>> Προχωρούσαμε άλαλοι, συνεπαρμένοι, όπως σε όνειρο. Και να, σ' ένα απογύρισμα του ανθισμένου δρόμου, δύο κοπέλες που περπατούσαν και διάβαζαν. Δε θυμούμαι, όμορφες ήταν ή άσκημες˙ θυμούμαι μονάχα πως η μία ήταν ξανθή κι άλλη μελαχρινή και φορούσαν κι οι δυο ανοιξιάτικες μπλούζες.>> Και με τη τόλμη που έχουμε στα ονείρατα, ζυγώσαμε, και συ τους είπες γελώντας: "Ό,τι κι αν διαβάζετε, θα μιλήσουμε πάνω σ' αυτό και θα χαρούμε!">> Διάβαζαν Γκόρκη. Κι αρχίσαμε να μιλούμε γρήγορα γρήγορα, γιατί βιαζόμασταν, για τη ζωή, για τη φτώχεια, για την ανταρσία της ψυχής, για τον έρωτα...>> Ποτέ δε θα ξεχάσω τη χαρά μας και την πίκρα. Σα να 'μασταν παλιοί φίλοι, παλιοί αγαπητικοί και με τις δύο ετούτες άγνωστες κοπέλες, σα να χαμε ευθύνη για τις ψυχές και τα κορμιά τους και βιαζόμασταν, γιατί σε λίγα λεφτά θα χωρίζαμε για πάντα˙ ο αγέρας ήταν τικυμισμένος από αρπαγή και θάνατο.>> Το τρένο έφτασε, σφύριξε˙ τιναχτήκαμε σα να ξυπνούσαμε, δώσαμε τα χέρια. Πώς να ξεχάσω το σφιχτό ανέλπιδο αγκάλιασμα των χεριών, τα δέκα δάχτυλα που δεν ήθελαν, τα κακόμοιρα, να χωρίσουν! Η μία από τις κοπέλες ήταν κατάχλωμη, η άλλη γελούσε κι έτρεμε.>> Και σου είπα τότε, θυμούμαι: "Τι θα πει Ελλάδα και χρέος; Να η αλήθεια!" Και συ αποκρίθηκες: "Τίποτα δε θα πει Ελλάδα και χρέος˙ όμως για το τίποτα αυτό θεληματικά ας χαθούμε!"
Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
1 Ξεκαθαρίσματα τοπίου:
Χάρηκα πραγματικά όταν είδα στα τελευταία ποστ που πρόβαλλε στο μπλογκ του ο Φ(ίλος)Τ(ου)Ο(ικονόμου) να υπάρχει ένα δικό σου μετά από τόσο καιρό. Αν και μου ήρθαν αρκετά στο μυαλό μετά από αυτό το απόσπασμα του συμπατριώτη σου, παραθέτω τους παρακάτω στίχους και σε χαιρετώ συνάδελφε (ή μήπως "συγκάτοικε" ;) ).
Τούτος ο τόπος (Νίκου Γκάτσου)
Τούτος ο τόπος είν' ένας μύθος
από χρώμα και φως, ένας μύθος κρυφός
με τον κόσμο του ήλιου δεμένος.
Καθ' αυγή ξεκινά ν' ανταμώσει ξανά
το δικό του αθάνατο γένος.
Τούτος ο τόπος είν' ένας κήπος
με κλαμένα παιδιά στη γαλάζια ποδιά
κάποιας μάνας για πάντα χαμένης
που συντρόφοι ορφανοί καρτερούν να φανεί
στο κατώφλι μίας πόρτας κλεισμένης.
Τούτος ο τόπος είν' ένας βράχος
σα σπαθί κοφτερός που σοφός ο καιρός
θα τον κάνει τραγούδι μια μέρα
και θα `ρθουν εποχές που οι φτωχές μας ψυχές
το σκοπό του θ' ακούν στον αγέρα.
Δημοσίευση σχολίου