>> Προχωρούσαμε άλαλοι, συνεπαρμένοι, όπως σε όνειρο. Και να, σ' ένα απογύρισμα του ανθισμένου δρόμου, δύο κοπέλες που περπατούσαν και διάβαζαν. Δε θυμούμαι, όμορφες ήταν ή άσκημες˙ θυμούμαι μονάχα πως η μία ήταν ξανθή κι άλλη μελαχρινή και φορούσαν κι οι δυο ανοιξιάτικες μπλούζες.>> Και με τη τόλμη που έχουμε στα ονείρατα, ζυγώσαμε, και συ τους είπες γελώντας: "Ό,τι κι αν διαβάζετε, θα μιλήσουμε πάνω σ' αυτό και θα χαρούμε!">> Διάβαζαν Γκόρκη. Κι αρχίσαμε να μιλούμε γρήγορα γρήγορα, γιατί βιαζόμασταν, για τη ζωή, για τη φτώχεια, για την ανταρσία της ψυχής, για τον έρωτα...>> Ποτέ δε θα ξεχάσω τη χαρά μας και την πίκρα. Σα να 'μασταν παλιοί φίλοι, παλιοί αγαπητικοί και με τις δύο ετούτες άγνωστες κοπέλες, σα να χαμε ευθύνη για τις ψυχές και τα κορμιά τους και βιαζόμασταν, γιατί σε λίγα λεφτά θα χωρίζαμε για πάντα˙ ο αγέρας ήταν τικυμισμένος από αρπαγή και θάνατο.>> Το τρένο έφτασε, σφύριξε˙ τιναχτήκαμε σα να ξυπνούσαμε, δώσαμε τα χέρια. Πώς να ξεχάσω το σφιχτό ανέλπιδο αγκάλιασμα των χεριών, τα δέκα δάχτυλα που δεν ήθελαν, τα κακόμοιρα, να χωρίσουν! Η μία από τις κοπέλες ήταν κατάχλωμη, η άλλη γελούσε κι έτρεμε.>> Και σου είπα τότε, θυμούμαι: "Τι θα πει Ελλάδα και χρέος; Να η αλήθεια!" Και συ αποκρίθηκες: "Τίποτα δε θα πει Ελλάδα και χρέος˙ όμως για το τίποτα αυτό θεληματικά ας χαθούμε!"
Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά
