Η αιώνια συννεφιά ενός μπερδεμένου μυαλού

Για το τίποτα

2010-09-25T18:36:00.005+03:00

>> Προχωρούσαμε άλαλοι, συνεπαρμένοι, όπως σε όνειρο. Και να, σ' ένα απογύρισμα του ανθισμένου δρόμου, δύο κοπέλες που περπατούσαν και διάβαζαν. Δε θυμούμαι, όμορφες ήταν ή άσκημες˙ θυμούμαι μονάχα πως η μία ήταν ξανθή κι άλλη μελαχρινή και φορούσαν κι οι δυο ανοιξιάτικες μπλούζες.

>> Και με τη τόλμη που έχουμε στα ονείρατα, ζυγώσαμε, και συ τους είπες γελώντας: "Ό,τι κι αν διαβάζετε, θα μιλήσουμε πάνω σ' αυτό και θα χαρούμε!"

>> Διάβαζαν Γκόρκη. Κι αρχίσαμε να μιλούμε γρήγορα γρήγορα, γιατί βιαζόμασταν, για τη ζωή, για τη φτώχεια, για την ανταρσία της ψυχής, για τον έρωτα...

>> Ποτέ δε θα ξεχάσω τη χαρά μας και την πίκρα. Σα να 'μασταν παλιοί φίλοι, παλιοί αγαπητικοί και με τις δύο ετούτες άγνωστες κοπέλες, σα να χαμε ευθύνη για τις ψυχές και τα κορμιά τους και βιαζόμασταν, γιατί σε λίγα λεφτά θα χωρίζαμε για πάντα˙ ο αγέρας ήταν τικυμισμένος από αρπαγή και θάνατο.

>> Το τρένο έφτασε, σφύριξε˙ τιναχτήκαμε σα να ξυπνούσαμε, δώσαμε τα χέρια. Πώς να ξεχάσω το σφιχτό ανέλπιδο αγκάλιασμα των χεριών, τα δέκα δάχτυλα που δεν ήθελαν, τα κακόμοιρα, να χωρίσουν! Η μία από τις κοπέλες ήταν κατάχλωμη, η άλλη γελούσε κι έτρεμε.

>> Και σου είπα τότε, θυμούμαι: "Τι θα πει Ελλάδα και χρέος; Να η αλήθεια!" Και συ αποκρίθηκες: "Τίποτα δε θα πει Ελλάδα και χρέος˙ όμως για το τίποτα αυτό θεληματικά ας χαθούμε!"

Νίκος Καζαντζάκης, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά

Καλό καλοκαίρι

2009-07-26T08:42:00.002+03:00

Μη ξεγιελιέστε. Όλο το καλοκαίρι ο Αύγουστος είναι. Όλη η ωριμότητα του καλοκαιριού σε 30 μέρες. Το αποκορύφωμα και το τέλος του συνάμα. Χαρά και μελαγχολία μαζί, το ένα μέσα στ άλλο, το ένα μετά το άλλο.
Καλό καλοκαίρι. Ευχή που τη λες μέχρι και το τέλος του. Κι ας ακούγεται παράξενη στους άλλους, κι ας σου λένε "Τώρα καλό καλοκαίρι; Πάει αυτό, τελείωσε!".Κατά βάθος θέλουν να την ακούσουν την ευχή. Και τσουγγρίζουν το ποτήρι με χαμόγελο, περιμένοντας την επόμενη φορά που θα πούμε "στην υγεία μας". Και, κάντο σαν πείραμα, αν δε τους το πεις εσύ, αυτοί μόνοι θα το πουν, ένα "καλό καλοκαίρι" βρε παιδιά! Ποιός θέλει εξάλλου να τελειώσει;

Θέλει ο Ηλεκτρολόγος να κρυφτεί

2009-02-24T19:33:00.004+02:00

Κι η χαρά του που δούλεψε ο ενισχυτής δε τον αφήνει. Έτσι αντί να πει οτιδήποτε άλλο στο μικροφωνάκι για να δει αν δουλεύουν τα γαμ.. τα ledάκια που μας ταλαιπώρησαν, έστω το κοινότυπο "Ένα δύο τεστ τεστ" βρε αδερφέ, φωνάζει γεμάτος ενθουσιασμό "ΟΦΗ ΟΛΕ". Μάλλον θέλει να αφήσει κανένα ιστορικό ντοκουμέντο τώρα που η ομάδα θα πάει άπατη στη Β εθνική και δε θα μιλάει κανείς γι αυτή..

Αμετανόητος. Ευτυχώς που δεν του βάλαμε μεγάφωνο να ρθουν κι απ' το διπλανό εργαστήριο.

Αμερικανόπληκτοι τρομοκράτες

2009-02-21T00:32:00.004+02:00

Η προκύρηξη που εξέδωσε η νέα τρομοκρατική οργάνωση "Σέχτα Επαναστατών" αναφέρει ανάμεσα σε άλλα:

Απο δώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μία σφαίρα, ενώ τα σώματα τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ΄αρχίζουν να παρελαύνουν. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι΄αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι 'ωραίοι' χωρίς μια τρύπα στη μέση.

Για να μη σχολιάσω το βλακώδες της ίδιας της παρομοίωσης, συγγνώμη, αλλά από πότε οι Έλληνες αστυνομικοί τρώνε ντόνατς; Πολύ Hollywood, παλικάρια...

Σέχτα ηλιθίων. Όχι πως αυτό αποδεικνύεται από το παραπάνω πνευματώδες αστειάκι, αλλά ας μου επιτραπεί κι εμένα η γενίκευση, ο πρώτος είμαι;

Νεκρό παιδί vs Βιτρίνες.

2008-12-11T18:25:00.011+02:00

Η αναγέννηση ενός blog δεν μπορεί να έρθει αν ο δημιουργός τους δεν αποκτήσει ξανά έμπνευση. Σας πληροφορώ ότι ο δημιουργός του blog δε βρήκε τη μούσα του ακόμα, οπότε όσοι θέλετε ένα όμορφο, αθώο, συναισθηματικό και ακίνδυνο κείμενο πατήστε το κόκκινο κουμπάκι πάνω δεξιά.

Αφού λοιπόν δεν έχω ακόμα τι να γράψω (δεν είχα τόσο καιρό, θα έχω τώρα με όσα συνέβησαν?) θα δανειστώ κείμενα από δω κι απο κει με δική μου υπογράμμιση, για να προβληματιστείτε κι εσείς μαζί μου. Απλά ένα σχόλιο από εμένα.

Νιώθω θλίψη, όχι μόνο για το γεγονός του θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αλλά και για το γεγονός ότι πέντε ακριβώς μέρες μετά το θάνατό του η κοινωνία συζητάει και νιώθει οργή για το σπάσιμο των βιτρινών και τη δράση των αναρχικών ενώ έπαψε να κάνει καν αναφορά στη δολοφονία. Όσοι από εσάς συναντηθήκατε σήμερα ή θα συναντηθείτε στις επόμενες μέρες και συζητήσετε για το δεύτερο γεγονός πριν (ή χωρίς να) θίξετε το πρώτο, είστε η θλιβερή πλειοψηφία στην οποία αναφέρομαι.

Όχι, δε συμφωνώ με τα επεισόδια, αλλά με αφήνουν αδιάφορο μπροστά σε μια δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού. Και όταν σκέφτομαι γι αυτά, δε τα αφορίζω απλά, σκέφτομαι γιατί συνέβησαν άραγε; Ίσως ο Νίκος Δήμου παρακάτω δίνει την απάντηση.

Για αρχή αφιερώστε χρόνο για αυτό το κείμενο του Βένιου Αγγελόπουλου:

Δεκαπεντάχρονος νεκρός, μεμονωμένο γεγονός

Του ΒΕΝΙΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Νεκρός από αστυνομικές σφαίρες. Δεκαπέντε χρονώ. Οπως ο Μιχάλης Καλτεζάς.

Χειρότερα από τον Πέτρουλα, την Κανελλοπούλου, τον Κουμή. Σκοτώθηκαν μέσα στην αναμπουμπούλα μιας κυνηγημένης διαδήλωσης. Εδώ εν ψυχρώ.

Χειρότερα από τον Λαμπράκη. Αυτόν κάποιοι τον ήθελαν νεκρό. Τον Αλέξανδρο κανένας.

Εξάλλου ο υπουργός ζήτησε συγγνώμη και υπέβαλε παραίτηση. Μη αποδεκτή. Και καταδίκασε το μεμονωμένο περιστατικό.

Μεμονωμένο.

Οπως το ξύλο που έτρωγε από τα ΜΑΤ ο φοιτητής που τον άρπαξαν από τη διαδήλωση την περασμένη βδομάδα.

Οπως η ζαρντινιέρα που λιάνισε τον Αυγουστίνο μπροστά στις κάμερες.

Οπως οι απανθρακωμένοι στον ύπνο τους κρατούμενοι σε φυλακές και κρατητήρια, τουλάχιστον τέσσερις τα τελευταία χρόνια, για τους οποίους κανείς δεν λογοδότησε: ας πρόσεχαν...

Ή οι δεκάδες φυλακισμένοι που αυτοκτόνησαν.

Ή οι μετανάστες που τσουβαλιάζονται σαν ζώα, στη χώρα που έχει στείλει μετανάστες σε κάθε μεριά του πλανήτη.

Ή οι Πακιστανοί που τους απήγαγαν και τους ανέκριναν ξένες υπηρεσίες.

Ή οι γέροι κι οι άρρωστοι, που δεν τους πληρώνουν φάρμακα τα Ταμεία, γιατί δεν έχουν λεφτά: δεν περισσεύουν, τα τρώνε οι τράπεζες, οι μίζες των εξοπλισμών και οι καλόγεροι.

Ή τα νοσοκομεία χωρίς κρεβάτια, χωρίς προσωπικό όταν έχουν εξοπλισμό, χωρίς εξοπλισμό όταν έχουν προσωπικό.

Ή την Παιδεία, στραγγαλισμένη οικονομικά, θεσμικά, γραφειοκρατικά, προς απροκάλυπτο όφελος ιδιωτικών συμφερόντων (λέγε με Κολέγια, λέγε με εμπόριο πτυχίων). Κι ας τρίζουν τα κόκαλα του Παπανούτσου.

Χιλιάδες μεμονωμένα περιστατικά. Μικρά και μεγάλα. Αμέτρητα. Για τα οποία κανένας υπεύθυνος δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη -αν δεν περηφανεύτηκε κιόλας. Αν οι λέξεις έχουν κάποιο νόημα, μεμονωμένη είναι η σημερινή υπουργική συγγνώμη. Και μόνον.

Θέλουν λέει λιγότερο κράτος. Ψέματα -ή κάτι χειρότερο: μισή αλήθεια. Θέλουν λιγότερο κράτος πρόνοιας, περισσότερο κράτος καταστολής. Ασύστολης καταστολής. Λιγότερο κράτος προστασίας για τους αδύνατους, περισσότερο κράτος συμπίεσής τους προς όφελος των ισχυρών. Κράτος στην υπηρεσία τους, για να διευκολύνει τις πελατειακές σχέσεις και την εξαγορά συνειδήσεων, να τσακίζει όσους τολμούν να αντιδράσουν -αφήνοντας όμως και κάποιους άθικτους ώστε να φαίνεται η μεγαλοψυχία του.

Κράτος με τονωτικές ενέσεις, με αφιονισμό των οργάνων του: Εσείς είστε το κράτος, είστε οι πραίτορες (οι πραιτοριανοί εννοούσε) της δημοκρατίας, έλεγε κάποιος. Και τους όπλισαν τα χέρια, και να σου ο καουμπόης: «Με είπες μαλάκα, ρε;» Μπαμ και κάτω.

Και ο μεν δράστης κάπως θα την πληρώσει, έστω και για τα μάτια του κόσμου. Θα του πούνε (και στους συναδέλφους του) «είπαμε ασυδοσία, αλλά υπάρχουν και όρια». Οπως είχε πει κάποιος, «είπαμε, ένα δωράκι στον εαυτό σας, αλλά με μέτρο». Ο καθείς στα όριά του, η ιεραρχία πρέπει να τηρείται, ακόμη και στη βία, στη διαφθορά, στο έγκλημα. Αλλο ειδικός φρουρός κι άλλο πιλότος βομβαρδιστικού: αν σκοτώσεις αρκετούς αμάχους, γίνεσαι και ήρωας πολέμου και υποψήφιος πρόεδρος της Αμερικής.

Αλλά αν την πληρώσει ο δράστης λύθηκε τίποτα; Θα πάψουν διάφορα κυκλώματα και άτομα της αστυνομίας να πουλάνε προστασία σε χασισοφυτείες, ναρκω-έμπορους, νυχτερινά κέντρα, εμπόρους λευκής σαρκός; Ή να πουλάνε τσαμπουκά σε πολίτες, μετανάστες, νεολαίους, σκοτώνοντας κιόλας άμα λάχει; Τι το θέλουμε το κράτος, να μας προστατεύει ή να μας σκοτώνει;

Οχι, δεν θέλουμε αυτό το κράτος, το βαθύ κράτος, παιδί του χουντικού κράτους, εγγόνι του εμφυλιακού, δισέγγονο του μεταξικού και του κατοχικού κράτους, που ουδέποτε υπέστη κάθαρση, προσφεύγοντας διαρκώς σε στιγμιαία στις διάφορες μεταλλάξεις του.

Ξέροντας τι δεν θέλουμε, εμείς οι πολλοί, οι πολίτες, οι αποκάτω, ξέρουμε σε χοντρές γραμμές τι θέλουμε. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πώς θα το αποκτήσουμε, πώς θα απαλλαγούμε από το σημερινό άγος.

Σαφώς αν δεν υπάρξουν αντιδράσεις, ο υπόγειος φασισμός θα επιβληθεί. Ο φασισμός του φόβου και του εσωτερικού χωροφύλακα, που οδηγεί στην ανακουφιστική σκέψη «ευτυχώς δεν ήταν το δικό μου παιδί». Η αυτοπαγίδευση στη συμμετρία «πρόκειται για αναρχικούς και αστυνομικούς σε έναν πόλεμο που δεν μας αφορά». Ο εφησυχασμός της ουράς μας απέξω, που οδηγεί στην ενίσχυση του οπλισμένου τμήματος του κράτους και αντίστροφα στην περιθωριοποίηση όλο και περισσότερων νέων.

Σίγουρα δεν αποτελεί λύση για την κοινωνική κρίση η τυφλή βία για την πυρπόληση καταστημάτων. Αλλά το παιδί σου και το σκυλί σου όπως τα μάθεις είναι. Γιατί απαιτούμε από τους νέους να δώσουν λύση εκεί που εμείς δεν δώσαμε, να συμπεριφερθούν αλλιώς απ' ό,τι τους διδάξαμε; Κοινωνική αναλγησία το κράτος διδάσκει, τα εμπορικά που κάηκαν οι τράπεζες τα είχαν γονατίσει πρώτα - γονατίσει αλλά όχι σκοτώσει, για να μπορούν να συνεχίσουν να τα εκμεταλλεύονται.

Ως κοινωνία, ό,τι σπείρεις θερίζεις. Στο ερώτημα «πώς θα αποφύγουμε τα έκτροπα;» η πρώτη απάντηση θα 'ναι «καταρχήν μη μας σκοτώνετε». Και θα απαιτήσουμε τέτοια αλλαγή στις δομές ώστε ούτε οι αστυνομικοί να σκοτώνουν ούτε οι νέοι να εξωθούνται στην απελπισία.

Από ποιον να απαιτήσουμε; Από όλους.

Ακόμη κι από την κυβέρνηση, παρότι αμφιβάλλω πως έχει τίποτα άλλο να προσφέρει πέρα από την καλή ανατροφή του υπουργού της, παρότι όλα δείχνουν πως ούτε θέλει ούτε μπορεί κάτι ν' αλλάξει και πως το μόνο που την ενδιαφέρει είναι πώς θα τη σκαπουλάρει, βρίσκοντας κάποιους αποδιοπομπαίους τράγους.

Από όσους έχουν κάποιο υπεύθυνο πόστο, σε κόμματα, συνδικάτα, οργανώσεις, Τύπο, θεσμούς, αντιθεσμούς, να προτείνουν και να οργανώσουν τα βήματα που χρειάζονται. Για την ανατροπή -ή την επανίδρυση- (διαλέξτε, το ίδιο κάνει, μην παίζουμε με τις λέξεις όταν κινδυνεύουν οι έννοιες) της αστυνομίας (και του σημερινού κράτους γενικότερα). Τι λένε; Αφοπλισμός της αστυνομίας; Κατάργηση των ειδικών φρουρών; Αντικατάσταση των χημικών αερίων; Αλλαγή της ποιότητας και του χρόνου εκπαίδευσης; Καρότο και μαστίγιο για τους ήδη υπηρετούντες που «τρεις κι εξήντα παίρνουνε και τον κόσμο δέρνουνε»; Αν δεν έχουν τίποτε να πουν παρά σωστές γενικότητες και ρουτινιάρικες αντιδράσεις (ή «ψηφίστε μας να σας σώσουμε»), καιρός να αφήσουν τις καρέκλες τους ως ευδοκίμως υπηρετήσαντες. Θα βρεθούν νεότεροι, πιο φρέσκοι, να τους αντικαταστήσουν -η φύση απεχθάνεται το κενό. Με λιγότερη εμπειρία ίσως, αλλά περισσότερη τόλμη και φαντασία - ελπίζουμε.

Από μας τους ίδιους, τους πολλούς. Συνειδητοποιώντας ότι ούτε ο φόβος ούτε η προσωπική τρύπα προσφέρουν λύση, ιδίως όταν οι βεβαιότητες καταρρέουν. Οτι χρειάζεται να επιβάλουμε τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια γύρω μας, ακόμη κι απέναντι σ' αυτούς που με πάθος πολεμάμε την πρακτική τους -για να μη γίνουμε το ίδιο μ' αυτούς. Οτι απαιτείται αντίσταση, άρνηση, απειθαρχία. Αντίδραση στα κακώς κείμενα αντί μοιρολατρίας. Συλλογικά οργανωμένη.

Αυτό είναι το όχημα για την αλλαγή της μοίρας μας. Και, καθώς κάθε όχημα θέλει καύσιμα, κινητήρια δύναμη το συναίσθημα. Το πάθος. Η οργή που συλλογικά συμμεριζόμαστε, που βλέπουμε στα απέναντι μάτια. Οργή οργανωμένη, όχι σε προσωπικό ούτε σε παρεϊκό επίπεδο, αλλά στη μέγιστη δυνατή συλλογικότητα.

Για δεύτερο πιάτο, αυτό το κείμενο του Νίκου Δήμου, το οποίο γράφτηκε το 1985 μετά τη δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά, είναι όμως τόσο επίκαιρο.

ΠΟΥ ΜΕ ΒΙΑ ΜΕΤΡΑΕΙ ΤΗ ΓΗ...

Όλοι είχαμε ακούσει, πως η βία φέρνει, βία — αλλά αυτές τις μέρες το ζήσαμε. Καταλάβαμε πως μπορεί ένας πυροβολισμός να φέρει μιαν εξέγερση.

Παράξενοι οι δρόμοι, της βίας. Από τους αλλοτριωμένους στους ελεύθερους. Από την εξουσία προς την αντιεξουσία. Γι' αυτό μια επανάσταση δεν είναι δράση. Είναι αντίδραση.

Και οι εφημερίδες — σκέτη ναυτία: "ΣΚΟΤΩΣΑΝ 15ΑΧΡΟΝΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ". Τι πλεονασμός! Κάθε δεκαπεντάχρονος είναι αναρχικός (αλίμονο αν δεν είναι!). Αυθόρμητη, καθαρή φύση.

Αλλά και κανένας δεκαπεντάχρονος δεν είναι συνειδητός και υπεύθυνος οπαδός του Μπλανκί η του Μπακούνιν. Ένα παιδί! Καθαρή φύση...

"Όμως η βία δεν ξεχωρίζει ποιότητες. Σκοτώνει. Έρχεται από το μηδέν και θέλει να μηδενίσει. Η βία μισεί το Είναι. Ο “νόμος και η τάξη” οδηγούν τελικά στους πιο εύτακτους, ασφαλείς και ήσυχους χώρους: τα κοιμητήρια.

Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Όταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής.

Βέβαια οι περισσότεροι, αναγνώστες μου, άνθρωποι σοβαροί και ευπρεπείς, δεν θα δέχονταν υποδείξεις από έναν αναρχικό. "Όμως, στο βάθος, ο αναρχικός έχει, πιο πολλά να πει από τον μικροαστό. Όσο κι αν δεν σας είναι, συμπαθής, αξίζει να τον ακούτε από καιρό σε καιρό. Γιατί δείχνει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Κάθε οργανωμένη κοινωνία προϋποθέτει —δυστυχώς— ένα ποσοστό ανελευθερίας. "Όσο μικρότερο αυτό το ποσοστό, τόσο υψηλότερο το επίπεδο της οργάνωσης. (Ως εδώ συμφωνούμε όλοι: Προτιμότερη η πιο ελεύθερη Αγγλία, από την καταπιεστική π.χ. Ουγκάντα).

Έ, λοιπόν, ο αναρχικός είναι αυτός που ζητάει να ελαχιστοποιήσει το ποσοστό ανελευθερίας. (Περισσότερο: να το μηδενίσει — ο ουτοπικός αναρχισμός!). Στην επιδίωξη του αυτή συμπίπτει και με τα πιο σοβαρά κόμματα. (Μόνον που αυτός το εννοεί). Και βλέπει την ανελευθερία, την κατάχρηση εξουσίας, εκεί που ελάχιστοι τις αντιλαμβάνονται.

Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Όταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. "Όπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωση μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές.

Π. χ., σίγουρα θεωρείτε αυτονόητη την ύπαρξη της αστυνομικής ταυτότητας. Ξέρετε πως σε άλλα κράτη είναι άγνωστη; Και πως θα το θεωρούσαν προσβολή της προσωπικότητας αν έπρεπε να αποδείξουν το ποιοι είναι; Και ξέρετε ακόμα πως, όταν πριν μερικά χρόνια η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας θέλησε να εφοδιάσει όλους τους πολίτες με αριθμημένες ηλεκτρονικές ταυτότητες, ξεσηκώθηκε τέτοιος σάλος για το “φακέλωμα” που τελικά αποσύρθηκε το νομοσχέδιο;

Εμείς όμως αποκαλούμε τη Δυτική Γερμανία “αστυνομικό κράτος” (το έχω διαβάσει συχνά!), ενώ υποδεχόμαστε με αδιαφορία ένα παρόμοιο νομοσχέδιο, που θα μας φακελώσει, όλους ενάριθμα.

Να σε τι χρειάζονται οι αναρχικοί. Αποτελούν τη ζωντανή συνείδηση της κοινωνίας μας. Υπενθυμίζουν συνεχώς, με την παρουσία και τη δράση τους, ότι ο δρόμος οφείλει να οδηγεί προς την περισσότερη ελευθερία!

—Μα προκαλούν! (Είναι μέσα στο ρόλο τους).

—Μα υπερβάλλουν ! (Μήπως η άλλη πλευρά;).

—Μα επιτίθενται! (Σχεδόν ποτέ. Είναι μόνιμα σε άμυνα. Αλλά δεν μαθαίνουμε τη δική τους άποψη !).

—Μα βάζουν βόμβες!

Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς — όχι για τρομοκράτες (η προβοκάτορες !). "Όποιος τους συγχέει πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι. Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν μπορεί να χρησιμοποιεί βία — έστω και σαν μέσο. Η βία φέρνει μόνο καταπίεση — ποτέ αυτονομία.

Οι αναρχικοί βλέπουν μακριά. Το ζητούμενο είναι μια κοινωνία ελευθερίας — από την αλλοτρίωση , την ανάγκη, την καταπίεση κάθε μορφής. Η εξουσία όποια κι αν είναι, πρέπει να συρρικνωθεί στο ελάχιστο. Γιατί από τη φύση της είναι απάνθρωπη. Εξουσιάζω σημαίνει δυναστεύω. Καλή εξουσία δεν υπάρχει. Είναι ένα αναγκαίο κακό, που θα εξαφανισθεί όταν περάσουμε σε άλλες, ανώτερες μορφές οργάνωσης. (Σε χίλια χρόνια; Έστω. Αλλά αρχίζουν σήμερα!).

Προσέξτε λοιπόν καλά τους αναρχικούς. Είναι οι αλαφροίσκιωτοι, οι ποιητές της κοινωνικής δράσης. Είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος. (Αλίμονο μας και αν δεν είναι!). Δείχνουν το δρόμο. Άτσαλα, βάρβαρα, φανατικά. Είναι νέοι, δεν έχουν καλούς τρόπους (ευτυχώς!). Κάποια μέρα όμως, γι' αυτούς θα μιλάνε τα βιβλία μας — κι όχι για τους διάφορους μεγαλοσχήμονες, κυβερνήτες, κατακτητές, εξουσιαστές

Αν συμφωνούμε για την ελευθερία — πρέπει να συμφωνήσουμε και για τους αναρχικούς. Πώς είναι όχι μόνο χρήσιμοι αλλά αναγκαίοι. Ακουστέ το μήνυμα τους: έρχεται από το μέλλον. Που το θυσιάζουν καμιά φορά, στα δεκαπέντε τους χρόνια...

Στα παραπάνω δύο κείμενα όλοι ίσως βρίσκουμε σημεία στα οποία διαφωνούμε. Ουδέν το μεμπτό. Εξάλλου τα παρέθεσα για προβληματισμό.

Για επιδόρπιο το παρακάτω κείμενο που μοιράστηκε στη κηδεία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Αυτό είναι πολύ απλό και αγνό για να διαφωνήσει κανείς, αυτή είναι κι η ομορφιά του. Ακόμα κι αν διαφωνήσει, το κάνει αρνούμενος πεισματικά να το διαβάσει με ανοιχτή καρδιά.

Κι όταν θα έρθουν οι καιροί που θά 'χει σβήσει το κερί στη καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα.

Θίασος

2008-08-07T01:19:00.004+03:00

Οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν ότι η προσωπικότητα τους και η ιδιωτική τους ζωή είναι εκτεθειμένες όσο ποτέ άλλοτε σε νέες, άγνωστες μέχρι τώρα, ("όχιιιι") διακινδυνεύσεις, ("παναγία μου") που προκύπτουν από τη χρήση και τις πρακτικές όσων εξουσιάζουν ή είναι κύριοι νέων τεχνολογιών.

Επενδύσεις, διαφημίσεις, ενοχές και ανακρίσεις
Εποχές για λεφτά, άπατος στα χαμηλά
Με θεούς φοβερούς, με θρησκείες τρομοκράτες
Με ληστές στην αυλή, αδιάφοροι χαζοί

Κάνω πως δεν ξέρω
Πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν
Κι άλλοι στα διλήμματα

Ψευδαισθήσεις, παραισθήσεις, εντολές και αντιρρήσεις
Αλλαγές στα ψηλά, ίδια συνταγή παιδιά
Με κομμένα φτερά, με οράματα στημένα
Αφανείς οδηγούς, αδηφάγους σοβαρούς

Κάνω πως δεν ξέρω
Πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν
Κι άλλοι στα διλήμματα

Εισοδηματίες, κεφαλαιούχοι - επενδυτές
Αστοί με τίτλους αγυρτίας, ηθικολόγοι υποκριτές
Μεταμφιεσμένοι παρθένες της εγκράτειας, απατεώνες
Νομοθέτες, θεατρίνοι, στρατηγοί πνιγμένοι στα παράσημα,
Στα σειρήτια
Στους μεγαλόσταυρους
Κράχτες στα σκυλάδικα

Κάνω πως δεν ξέρω
Πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν
Κι άλλοι στα διλήμματα

Τηλεοπτικά κόλπα με αστέρες παρουσιαστές
Στο θίασο της ακροαματικότητας
Εκλογική φάρσα με ψηφοφόρους ξύλινους
Οι υποψήφιοι αστοί ντυμένοι παλιάτσοι
Με δάκρυα στα μάτια για τα βάσανα του κόσμου
Με πάθος για την καθαρότητα του έθνους
Και την δόξα της πατρίδος

Κάνω πως δεν ξέρω
Πέφτω μες τα κύματα
Άλλοι δρόμοι μας ενώνουν
Κι άλλοι στα διλήμματα

Αυταπάτες - μεγαλεία, και μια θηριώδη ανία
Μπερδεμένα μυαλά και λογαριασμοί φωτιά
Με τα χρέη ψηλά, τη ψυχή στα κόκκινα
Οι λαγοί στο σακί, δούλοι τηλεοπτικοί

Αμα έχεις πιεί δυο ποτηράκια παραπάνω, γράφεις και λες αριστουργήματα...

Ότι μας δένει στα παλιά

2008-07-16T23:29:00.001+03:00

Kakes Sinithies - pasxalidis

Κακές συνήθειες. Όποιος αρνηθεί πως έχει, απλά ψεύδεται και δε θέλει να αντιμετωπίσει τη πραγματικότητα κατάματα. Μας δένουν με το παρελθόν και και το συνδέουν άρρηκτα με το παρόν. Eξ ού και η φράση που λέει ένας άνθρωπος που εκτιμώ βαθύτατα: "Μα, κόβονται οι κακές συνήθειες; Δε κόβονται!". Εμ, μα πώς να κοπούν όταν αυτές σε δένουν με το παρελθόν σου. Γιατί, κακά τα ψέμματα, όλοι θέλουμε να έχουμε δεσμούς με το παρελθόν μας, υποσυνείδητο είναι αυτό.

Βέβαια ίσως τις συνήθειες μας, σε μια προσπάθεια αποδοχής ότι δεν πρόκειται ν αλλάξουν ποτέ, θα έπρεπε να τις ονομάσουμε "δημιουργικές συνήθειες" και να προσπαθήσουμε να διοχετεύσουμε τη δημιουργικότητά μας μέσα από κει. Κι όταν το καταφέρουμε αλλάζει λίγο ο κόσμος και γίνεται πιο ενδιαφέρων, σταματάμε και τη γκρίνια. Και πάνω απ όλα δίνουμε το στίγμα μας, γινόμαστε ξεχωριστοί και κάνουμε τους άλλους να μας δεχτούν, αν το θέλουν, όπως είμαστε, με τις μικρές κακές ή δημιουργικές μας συνήθειες. Γιατί κανείς δεν είναι τέλειος.

Είπα καλό καλοκαίρι; Δεν είπα!

ΟΣΕ ώρα μηδέν

2008-07-14T17:55:00.002+03:00

Τα ατυχήματα στον ΟΣΕ έρχονται το ένα μετά το άλλο. Οι εισαγγελείς και οι αστυνομία στρέφονται κατά των μηχανοδηγών και των υπολοίπων υπαλλήλων ενώ βρισκόμαστε μπροστά σε μια εγκληματική αμέλεια των ιθυνόντων στο ΟΣΕ για τον απαρχαιωμένο εξοπλισμό, για τη καθυστέρηση έργων, για την έλλειψη προσωπικού (το 1984 έγιναν οι τελευταίες προσλήψεις), για την ύπαρξη γραμμών που δε λειτουργούν, για, για...

Ναι, έχω κι εγώ αγανακτήσει με την ανάρμοστη συμπεριφορά που έχουν ώρες ώρες οι υπάλληλοι του ΟΣΕ, οι οποίοι καλούνται να δουλεύουν διπλοβάρδιες, ειδικά κάποιοι παππούληδες που έχουν φάει τα χρόνια τους εκεί μέσα, αλλα πιο πολύ αγανακτώ για τη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ένα τόσο οικολογικό και, αν μη τι άλλο, ρομαντικό και αγαπητό μέσο μεταφοράς.

Καλοί οι αυτοκινητόδρομοι, καλά τα λεωφορεία. Μη ξεχάσετε όμως το σιδηρόδρομο. Στηρίξτε τον, προωθήστε τον, διαφημίστε τον, εκσυγχρονίστε τον. Δε με νοιάζει πως θα το κάνετε, αν είχα ένα τρόπο να σιγουρευτώ πως η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ θα έφερνε τα επιθυμητά αποτελέσματα (που δυστυχώς δεν είμαι καθόλου σίγουρος γι αυτό), τότε ας γινόταν κι έτσι.

Ας πα ρα δει γμα τι στου με!

Ερώτηση: Μπορούν οι νέες μηχανές που θα παραληφθούν κατα τον εξηλεκτρισμό των γραμμών να ΜΗΝ είναι Siemens;;;

Δεν παραιτούμαι (disinformation edition)

2008-07-07T11:49:00.006+03:00

Υπο εξέλιξη βρίσκεται η μετονομασία της γνωστής εταιρίας Siemens σε Miesens

Αποκλείει το ενδεχόμενο παραίτησης ο υπουργός Πολιτισμού, Μιχάλης Λιάπης, τονίζοντας σε δηλώσεις του πως όλο αυτό το διάστημα δέχεται ανελέητη και άδικη επιθέση χωρίς καμία αιτία.

"Αυτό το καιρό, έχετε πέσει όλοι πάνω μου και με κατηγορείτε. Κι αυτό, γιατί έχω λαδωθεί, όπως και χιλιάδες άλλοι Έλληνες, απλά εγώ έπαιξα με πιο τεράστια ποσά.Ο καθένας ότι μπορεί, ζήλια και ψώρα, κύριοι!"

"Με κατηγόρησαν και για κακοδιαχείριση του ΟΣΕ. Γνωρίζετε καλά ότι δεν ευθύνομαι εγώ για την καθυστέρηση των έργων εκσυγχρονισμού των γραμμών, για την ακινητοποίηση αμαξοστοιχιών και την κατάργηση δρομολογίων, ούτε για τη λειτουργία του ΟΣΕ με μειωμένο προσωπικό. Τα χρήματα δε φτάνουν για όλους. Φάγανε οι προηγούμενοι, να μη φάμε εμείς; Λίγα εγώ, λίγα οι δικοί μου, που να μείνουν λεφτά;"

Ερωτηθείς αν τίθεται ζήτημα παραίτησής του ο κ. Λιάπης δήλωσε: «Δεν παραιτείται κάποιος όταν έχει δώσει μάχη για να πάρει ένα υπουργείο και να αποκαταθεί οικονομικά για την υπόλοιπη ζωή του, αυτός, η οικογένεια του, και οι παρατρεχάμενοί του».

"Δεν παραιτούμαι, θέλω την καρέκλα μου", σημείωσε με επιβλητικό ύφος, και έβαλε τέλος στα σενάρια που έλεγαν ότι υπάρχει ακόμα πολιτική ευθιξία στον τόπο.

Άντε γεια, και εις ανώτερα!

("Real" edition)

Run forest, run! (Τρέξε δάσος, τρέξε!)

2008-06-14T20:55:00.003+03:00

Αν τα δέντρα που βρίσκονται στα ελληνικά δάση (συγγνώμη, ότι έχει απομείνει από δαύτα εννοώ) είχαν ποδαράκια, θα έτρεχαν κάθε καλοκαίρι πανικόβλητα, κουνώντας τα φυλλώματά τους και τα κλαδάκια τους και θα γύριζαν (αν το έκαναν) μόνο το χειμώνα, στα βαριά κρύα όμως, να ποτιστούνε λιγάκι, να πάρουν δύναμη για το επόμενο καλοκαίρι που θα πρέπει να ξαναφύγουν. Μα ξέρετε πως θα μας βόλευε αυτό? Ούτε πυροσβεστικές, ούτε τρεξίματα καλοκαιριάτικα, θα μπορούμε να εγκαινιάζουμε αγροφυλακές ανενόχλητοι χωρίς απρόοπτα και ασύμμετρες απειλές.

Γι αυτό σας λέω:

Μια μικρή δόση χιούμορ, με την ελπίδα να μην επαναληφθούν τα περσινά τραγικά γεγονότα.

22,7

2008-05-25T22:44:00.006+03:00

22,7 € την ημέρα. Με τόσα χρήματα την ημέρα καλείται να ζήσει μια φουρνιά απο νέους που μόλις μπαίνουν στην αγορά εργασίας. Και το ποσό αυτό, σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα στους αποφοίτους λυκείου η διαφόρων πανεπιστημίων.

...Μόλις αποφοιτήσουν από το πανεπιστήμιο, οι νέοι καλούνται να προσληφθούν με 700 €. Αυτό υπονομεύει το μέλλον της χώρας. Προετοιμάζει τις συνθήκες για μια νέα μετανάστευση. Για πρώτη φορά, μετά τον πόλεμο, οι νεότερες γενιές προβλέπεται να ζήσουν χειρότερα από τις προηγούμενες. Το ντοκυμαντέρ που θα παρακολουθήσετε, δεν είναι ούτε αντιπολιτευτικό, ούτε συμπολιτευτικό, είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό. Είναι ένα σήμα κινδύνου για τη χώρα μας...

Τάδε έφη Κούλογλου, και μακάρι κάποιοι να λάβουν το μήνυμά του.

Αν και επειδή λίγα πράγματα αλλάζουν εδώ, και αυτά όταν αλλάζουν, αλλάζουν πολύ αργά, όσοι θελήσετε να ζήσετε αξιοπρεπώς, κάνοντας αυτό που σας γουστάρει και ικανοποιώντας τις όποιες φιλοδοξίες σας σχετικά με αυτό που έχετε σπουδάσει, ίσως πρέπει να σκέφτεστε (σκεφτόμαστε) το ενδεχόμενο να τη κάνετε (κάνουμε) για το εξωτερικό. Ίσως το μήνυμα περάσει με αυτό τον τρόπο.

Ψάξτε το ντοκυμαντέρ, δείτε το, έχει πολύ ζουμί και η σύγκριση ανάμεσα σε όσους έχουν φύγει και δουλεύουν έξω και όσους έμειναν εδώ, είναι αποστομωτική.

Αχ Ελλάδα, που λέει και ο Παπάζογλου:

..θα σπούδαζα πολιτικές επιστήμες

2008-05-19T20:36:00.002+03:00

Κάθε άνθρωπος, και αυτό το πιστεύω ακράδαντα, είναι φτιαγμένος για πολλά πράγματα. Το τι πραγματικά επιλέγουμε να κάνουμε στη ζωή μας είναι θέμα φιλοδοξιών, συγκυριών και περιβάλλοντος. Για την αλήθεια της πρότασης, σκεφτείτε πόσο παράδοξο θα σας φαινόταν να ακούγατε από κάποιον μια φράση του στυλ "Γεννήθηκα για να γίνω αυτό", όπου αυτό βάλτε όποιο επάγγελμα σας κατέβει στο μυαλό, από δικηγόρος μέχρι κλητήρας. Προφανώς και δεν αμφισβητώ την ύπαρξη ταλέντων και κλίσεων αλλά καταλαβένεται με ποια έννοια χρησιμοποιώ την ελαστικότητα της επαγγελματικής απασχόλησης των ανθρώπων.

Κι επειδή τον εαυτό μου απ' έξω δεν τον βγάζω από αυτή τη θεωρία, και η δική μου επιλογή ήταν συνειδητοποιημένη και λογική, αν και επισοδειακή, για όσους γνωρίζουν.

Ωστόσο, διαβάζω από χθες κάποιες αναλύσεις για το Μάη του 68 σε ένα αφιέρωμα της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Παρατηρώντας με πόση ευγλωττία σχολιάζουν και συμπερασματολογούν για την περίοδο εκείνη, και γενικά, πόσο βαθιά έχουν μελετήσει και κατέχουν σχετικά θέματα ορισμένοι άνθρωποι, μπορώ να πω ότι τους ζηλεύω γιατί ποτέ δε θα φτάσω σε αυτό το επίπεδο "διανόησης", αν το εκφράζω σωστά.

Καθώς διάβαζα λοιπόν το κείμενο έκανα ένα πολύ εύστοχο σχόλιο-διαπίστωση: Αν μπορούσα να ζήσω μια δεύτερη ζωή στην οποία θα είχα ακέραιες τις εμπειρίες και τις γνώσεις της πρώτης, και ήμουν λίγο πιο τυχερός ως προς την εξασφάλιση των προς το ζην (ή ακόμα κι αν δεν ήμουν, ποιος ξέρει), θα σπούδαζα πολιτικές επιστήμες.

-Κάτι μας είπες τώρα...Κι εγώ θα γινόμουν αστροναύτης, απάντησα μόνος μου ευθύς αμέσως και η σκέψη σταματάει εδώ.

Καλώς ήρθες παράξενε ξένε...

2008-04-26T20:08:00.004+03:00

Δεν ακούω χιπ χοπ, λοου μπαπ και τα λοιπά, να φανταστείτε δεν μπορώ καν να τα ξεχωρίσω αυτά τα είδη (αν ξεχωρίζονται). Αλλά το είδος αυτό και το rock είναι τα μόνα είδη που γράφουν στίχους που μπορούν να σε κάνουν να ανατριχιάσεις.

Αντιγράφω ένα σχόλιο από το βίντεο αυτό στο youtube:

Ίσως το καλύτερο κομμάτι στο χώρο.. Επιβλητική μουσική και περιεχόμενο μακράν πλουσιότερο σε αξίες από τη σαβούρα που κυκλοφορεί και εννοώ όλα εκείνα τα "συγκροτηματάκια" του low bap και hip hop. Τους τύπους που προβάλλονται με γκόμενες, αυτοκίνητα, βια και δύναμη. Τραγουδιστές με ύφος σκληρού άντρα όπως προστάζειτο αμερικανόφερτο πρότυπο το οποίο υπηρετούν πιστά. Εν δυνάμει εξουσιαστές που το παίζουν επαναστάτες. Το κομμάτι αυτό, αναφέρεται και σε αυτούς μεταξύ άλλων...

Καλή ανάσταση.

Για ένα κομμάτι ψωμί

2008-03-24T19:05:00.003+02:00

Την Τετάρτη ψηφίζεται ο νέος ασφαλιστικός νόμος ο οποίος προβλέπει αυξήσεις των ορίων ηλικίας, μείωση των συντάξεων και άλλα αντιεργατικά μέτρα (είδατε, χρησιμοποιώ όρους του ΚΚΕ), αλλά δεν καθορίζει ούτε μία υποχρέωση από το κράτος να επιστρέψει τα χρήματα που πήρε από το (τριμερές υποτίθεται) ασφαλιστικό σύστημα, ούτε καν την έναρξη της συμμετοχής του κράτους στην ασφάλιση. Ούτε λόγος βέβαια για αύξηση των εισφορών από την πλευρά του κεφαλαίου, αφού κάνοντας αυτό, θα χάσουμε τα κεφάλαια που μας έχουν απομείνει στην Ελλαδίτσα. Μπορούμε όμως να εξαθλιώσουμε τους εργαζόμενους αφού αυτοί, που θα πάει, εδώ θα κάτσουν. Και είναι και τόσο αθώοι (ας τους πω έτσι) ώστε να πιστεύουν ότι δεν γίνεται αλλιώς να λυθεί το ασφαλιστικό και γι αυτό το λόγο θα μας ξαναψηφίσουν...

Δεν είναι καινούριο όλο αυτό, έτσι γίνεται πάντα. Από τόσο παλιά που ίσως να πιστέψουμε ότι πρόκειται για νόμο της (ανθρώπινης ακόμα) φύσης. Οι δυνατοί τρώνε και εκμεταλλεύονται τους αδύνατους.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δε φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
πρέπει να δώσεις πολλά.

Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,
δε φτάνει μόνο το κορμί σου.
Το πιο σπουδαίο είν' η ψυχή σου, δικέ μου.
Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Θα σου κρεμάσουνε μια μπάλα
και θα τραβιέσαι μ' αυτήν μέρα - νύχτα.
Έχεις κανάλι πολύ να τραβήξεις,
μέχρι να πάψεις να λες -"μα τι τρέχει;"
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα πιεις φαρμάκια πολλά.

Θα σε πετάνε από δω κι από κει
θα λαχανιάζει η ψυχή σου.
Θα φτύσεις αίμα απ' το στόμα, δικέ μου.
Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία,
δεν φτάνει μόνο η δουλειά.

Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα 'χεις ξεχάσει πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί,
θα 'χεις πληρώσει ακριβά.

Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,
μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις.
Θα σε κλωτσάνε και θα σ' αρέσει, δικέ μου.
Σαν το σκυλί τους θα σ' έχουν, δικέ μου,
μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις,
θα είναι για σένα αργά.

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχα

Το τραγουδάκι ήταν και κάπως σαν απαίτηση από το συνάδελφο, φίλο και συμπατριώτη που θέλει να βάλω και τίποτα ενδιαφέρον στο blog μου. Επειδή ξέρω ότι του αρέσει αυτό το είδος, αφιερωμένο.

Όψεις τις Αθήνας Vol.2

2008-03-18T18:49:00.007+02:00

Αν ονόμαζα αυτή την ανάρτηση "Όψεις της Αθήνας Vol.1" τότε αυτό εδώ θα ήταν το δεύτερο κομμάτι της επιτυχημένης αυτής σειράς.. Ευελπιστώ να υπάρξει και συνέχεια. Κι αυτό γιατί παρ όλο που σε πολλούς από εμάς τους επαρχιώτες δε μας πάει και πολύ η Αθήνα, δε τη γουστάρουμε και δε μας γουστάρει βρε αδερφέ, η πόλη αυτή μπορεί να γίνει πολύ ξελογιάστρα, αν την αφήσεις να σου μιλήσει. Παρ όλο που αυτό μπορεί να γίνει ιδιαίτερα τα βράδια, εγώ επιμένω να παρουσιάζω και τις καθημερινές της όψεις, γιατί αυτές είναι που μας κάνουν και μπουχτίζουμε, και τη σιχαινόμαστε. Κι όμως, αν ψάξει κανείς καλά μέσα στη κίνηση και τη φασαρία, όλο και κάπου θα βρει να ξεφύγει για λίγα λεπτά προτού ξαναχωθεί στη κίνηση και στη φασαρία.

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, που λέγανε και οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Το κακό ήταν η αφάνταστη ταλαιπωρία μου για να δώσω το τελευταίο μάθημα της εξεταστικής του 3ου Εξαμήνου (λέγε με Διαφορικές εξισώσεις), λόγω της απεργίας του Μετρό. Ξέρετε, δε τολμώ να φανταστώ τι γινόταν στην Αθήνα επί π.Μ. (προ Μετρό) εποχής. Είχα ακούσει, αλλά δε μπορούσα να το φανταστώ. Σηκώθηκα στις 8, ενώ έγραφα στις 11, στις 8.30 ήμουν στη στάση για να πάρω το λεωφορείο-Αργώ που για να φτάσει στην Ιθάκη περνάει από όλες τις άσχετες περιοχές (Χώρα Λωτοφάγων, Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες, κι όλα αυτά τα ωραία πράγματα που σε αργοπορούν). Μετά από μία (1) ώρα και 30 λεπτά μάταιης αναμονής αποφάσισα να πάρω ταξί, όπερ κι εγέννετο. Το ταξί έμπλεξε σε απίστευτη κίνηση αλλά ευτυχώς κατάφερα να φτάσω στην ώρα μου. Το πρόβλημα όμως ήταν η επιστροφή, όπου το στριμωξίδι στο 608 ήταν τέτοιο που έπαθα μια ελαφρά ασφυξία κι εκεί κάπου στο τέλος της Παπάγου αποφάσισα πως καλύτερα μιας ώρας ελεύθερο (πλήν κουραστικό) περπάτημα παρα 20 ακόμα λεπτά σε ενα χώρο 10 επι 10 (εκατοστά).

Το καλό (αμιγές του οποίου δεν υπάρχει κανένα κακό, όπως ανέλυσα παραπάνω) είναι ότι μου την έδωσε στη τόση φασαρία της Βασιλίσης Σοφίας που έστριψα αριστερά στο Πολεμικό Μουσείο και, αφού χάζεψα λίγη ώρα στ αεροπλάνα, μπήκα στην Ηρώδου Αττικού. Ντρέπομαι που το λέω αυτό, αλλά η απορία μου για το που στο καλό βρίσκονται το Μέγαρο Μαξίμου και το Προεδρικό Μέγαρο επιτέλους λύθηκε. Απόλαυσα για λίγο την ησυχία που χαρίζει ένας δρόμος στου οποίου τη μια μεριά βρίσκεται ο Εθνικός κήπος, και στην άλλη δύο κτίρια που στεγάζουν μεγάλο μέρος της πολιτικής ζωής (αυτό σημαίνει βέβαια πως οι αστυνομικοί ήταν περισσότεροι από τους πεζούς πολίτες) και μετά τον Εθνικό κήπο έστριψα δεξιά στους κήπους του Ζαππείου Μεγάρου, κοιτώντας πίσω μου το Καλλιμάρμαρο.

Το Ζάππειο Μέγαρο.. Έμεινα να το κοιτάω σα χάνος τουρίστας για δέκα λεπτά. Είναι μεγαλύτερο απ όσο νόμιζα. Πολύ μεγαλύτερο. Μου ρθε στο μυαλό ένα τραγούδακι: "Στο Ζάππειο μια μέρα, καθώς περνούσα..". Δε θυμάμαι παρακάτω, θα το ψάξω όταν πάω σπίτι. Να μη ξεχάσω να βρω πληροφορίες και για το κτίριο...

Για να δούμε λοιπόοον...Ξεκίνησε να χτίζεται το 1874 και με χίλια βάσανα τελείωσε το 1888 (ναι, γινόταν και τότε λαμογιές και καταχρήσεις). Ήταν δωρεά του Ευάγγελου Ζάππα, μέγα οραματιστή και φιλόπατρι, ο οποίος ήθελε να λειτουργήσε ως κέντρο προώθησης του ελληνικού πολιτισμού εν όψει των Ολυμπίων που ήθελε να διεξάγονται στην Αθήνα ως συνέχεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Ενδιαφέρον. Ρίξτε μια ματιά και μόνοι σας στο site μη σας τα λέω εγώ όλα!

Πέρασα απέναντι τη Βασιλίσσης Όλγας για να πάρω το τραμ, αφού πρώτα έριξα μια κλεφτή ματιά στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και πήρα το πρώτο συμπαθέστατο σκουληκάκι που πέρασε, για να πάω σπίτι μου. Σαφώς πιο ήρεμος.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Το χρυσόψαρο

2008-03-05T00:39:00.002+02:00

Έτσι είναι αυτά, ο τροχός γυρίζει και οι ατσίδες γίνονται κορόιδα. Απολαύστε τους δύο τεράστιους του ελληνικού κινηματογράφου σε ένα πολύ διδακτικό και εύθυμο τραγουδάκι.

Με αφορμή το θάνατο της Έλενας Ναθαναήλ, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι ότι ανήκω στη τελευταία γενιά που βλέπει ζωντανούς όλους αυτούς τους μεγάλους ηθοποιούς του κλασικού ελληνικού κινηματογράφου. Τα παιδιά μας θα τους βλέπουν μονάχα στις ταινίες τους (και αυτό είναι σίγουρο).

Τίναξε τη χιονισμένη λεμονιά

2008-02-17T13:50:00.003+02:00

Το Ψηφίο (με Ψ κεφαλαίο)

2008-02-02T10:42:00.000+02:00

Θέλω όσοι έχουν σχέση με το αντικείμενο να δουν τα δύο παρακάτω κομμάτια κώδικα και να τα συγκρίνουν. Πιο πολύ όμως θέλω να το δούν όσοι δεν έχουν ιδέα από προγραμματισμό.

function isPhoneSupported(properties) {

version = parseGMR(properties);

if(version == null)

return 1;

if((version.generation == "RH") &&

((version.generation_version < 12) ||

((version.generation_version == 12) && (version.version < 5.0)))) {

// obex capability object is broken... can't get resource paths reliably

return 0;

}

return 1;

}

____________________________________________________________

function isPhoneSupported(properties) {

version = parseGMR(properties);

if(version == null)

return 1;

if((version.generation == "RH") &&

((version.generation_version < 12) ||

((version.generation_version == 12) && (version.version < 5.0)))) {

// obex capability object is broken... can't get resource paths reliably

return 1;

}

return 1;

}

Η διαφορά είναι στη 10η γραμμή του κάθε κομματιού. Αυτό το 0 που αλλάζει σε 1. Όσο παράξενο κι αν σας φαίνεται, αυτό το 0 δεν επέτρεπε στο καινούριο κινητό μου να συγχρονιστεί με τον υπολογιστή μέσω BlueTooth. Κι επειδή δεν υπήρχε καμία μα καμία περίπτωση να κάτσω να γράψω 230 επαφές στο χέρι, ο φίλος googlης έπρεπε να μου δώσει τη λύση. Η Apple, για λόγους που δεν θα τους καταλάβω ποτέ (έτσι είναι οι μεγάλες εταιρίες), δεν επιτρέπει στο NOKIA 2630 να συγχρονιστεί με τους Mac αν το firmware του δεν είναι το τελευταίο που κυκλοφορεί. Εκτός και αν, αυτό το 0 γίνει 1 σε ένα από τα εκατοντάδες αρχεία που υπάρχουν κρυμένα στον φάκελλο του iSync.

Όσοι γνωρίζετε, θα καταλάβετε πως είναι λογικό έχει να κάνει με τη λογική τιμή που επιστρέφει η συνάρτηση. Οι υπόλοιποι μπορείτε να διανοηθείτε ότι η αλλαγή ενός 0 σε 1 μπορεί να σου λύσει τα χέρια; Είναι ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο!

Να γιατί γίνονται τα εργαστήρια

2008-01-25T01:13:00.000+02:00

Από όλες τις εργαστηριακές αναφορές που με ταλαιπώρησαν αυτό το εξάμηνο, μπορώ να πω ότι έβγαλα κάποια χρήσιμα επιστημονικά συμπεράσματα. Θα με συνοδεύσουν, εμένα και κάθε συνάδελφο ηλεκτρολόγο, σε όλη μας τη μετέπειτα επιστημονική και επαγγελματική ζωή. Ουσιαστικά, δεν είναι τίποτα παραπάνω από αποδείξεις πορισμάτων του Νόμου του Μέρφυ στην επιστήμη του ΗΜΜΥ και τη Φυσική γενικά. Σας τα παραθέτω:

Ο χρόνος τον οποίο χρειάζεσαι για να γράψεις μια εργαστηριακή αναφορά, είναι αντιστρόφως ανάλογος της διαφοράς ανάμεσα στο χρόνο μέσα στον οποίο πίστευες ότι θα την έχεις ολοκληρώσει, και του χρονικού διαστήματος της μίας εβδομάδας.
Αν σε μία από τις αναφορές που συγγράφεις στον υπολογιστή ξεχάσεις να κάνεις αποθήκευση καθ όλη τη διάρκεια της συγγραφής, τότε το σύστημα θα διαλέξει να κρασάρει την εφαρμογή. Το συμπέρασμα ισχύει για οποιαδήποτε σουίτα γραφείου, και οποιοδήποτε λειτουργικό σύστημα (για να προλάβω τους λινουξάδες)
Αν σε μία από τις αναφορές τις οποίες συγγράφεις στο χέρι, τύχει να πίνεις καφέ πάνω από το γραπτό και παράλληλα σκέφτεσαι ποιες οι μετατροπές των μονάδων, υπάρχουν δύο τινά: Είτε να χυθεί ο καφές πάνω στο γραπτό, είτε να κάνεις λάθος τη μετατροπή. Μεγαλύτερη πιθανότητα πραγματοποίησης έχει αυτό το οποίο προκαλεί τη μεγαλύτερη ζημιά. Δηλαδή, αν η αναφορά πλησιάζει το τέλος της, τότε θα συμβεί το πρώτο, ενώ αν το αποτέλεσμα της μετατροπής επηρεάσει όλα τα υπόλοιπα αποτελέσματα που θα εξαχθούν, θα συμβεί το δεύτερο.Σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να συμβούν και τα δύο.
Είσαι γελασμένος αν θεωρείς ότι διαιρώντας την τάση με το ρεύμα θα βρείς την αντίσταση.
Είσαι διπλά γελασμένος αν νομίζεις ότι η δομή MOS που μελετάς είναι ιδανική.
Είσαι πολλαπλά γελασμένος γενικά.
Το σωστό αποτέλεσμα βρίσκεται τουλάχιστον μετά από δέκα επαναλήψεις των πράξεων.
Αν στην ενότητα "Θεωρητικό υπόβαθρο" δεν αντιγράψεις τη θεωρία του βιβλίου, σίγουρα κάπου θα κάνεις λάθος.
Ο παλμογράφος είναι χαλασμένος. Μόνο έτσι εξηγούνται οι αποκλίσεις μεταξύ των ενδείξεών του και των ενδείξεων του πολύμετρου, αν απορρίψουμε την αποδεδειγμένη μη ηλιθιότητα του πειραματιστή (ουδέν σχόλιον).
Το πείραμα θα αποτύχει.
Όταν δεν ξέρεις την απάντηση σε ένα ζητούμενο, γράψε μπούρδες μήπως και αυτός που διορθώνει αισθανθεί άσχημα που δεν κατάλαβε τι έγραψες και το θεωρήσει σωστό. Είναι η μόνη σου ελπίδα.
Χα!Να δούμε πότε θα ξεκινήσεις διάβασμα...

Υπάρχουν και άλλα πολλά συμπεράσματα. Μπορείτε να τα παραθέσετε ώστε να εκδώσουμε σύγγραμμα...

Physics works, I'm telling you!

2008-01-16T16:07:00.000+02:00

Για τους γνώστες, φανταστείτε τον κ. Ράπτη στη θέση του Walter Lewin! Διασκεδαστικό, έτσι;

Μέρα βροχερή

2008-01-14T10:29:00.000+02:00

Πώς ξυπνάς μια μέρα που βρέχει; Η αλήθεια είναι πως όταν βρέχει μπορείς να κάνεις περισσότερα τρελά πράγματα απ' όσα μπορείς σε μια μέρα που έχει λιακάδα. Μπορείς αν θέλεις να βγεις έξω, ν αφήσεις τη βροχή να σε λούσει, να σε αγκαλιάσει πατόκορφα. Στην αρχή είναι οδυνηρό, μέχρι να αρχίσεις να αισθάνεσαι πολύ όμορφα. Αν όμως κανείς δεν είναι αρκετά τρελός για να το κάνει, τότε μια βροχερή μέρα είναι πιο στενάχωρη από τις άλλες γιατί το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να κοιτάει τις σταγόνες να πέφτουν στο έδαφος και να χαραμίζονται.

Πηγή: http://adonios.wordpress.com

Σε κάθε περίπτωση βέβαια, μια βροχερή μέρα είναι καλοδεχούμενη, γιατί εμείς εδώ στην Ελλάδα, σε αντίθεση με αλλού, ξέρουμε πως, βρέξει χιονίσει, ο ήλιος θα προβάλλει σε διάστημα κάμποσων ημερών, το πολύ.

Είναι ό,τι λέω από συνήθεια

2008-01-11T01:31:00.000+02:00

Γιατί μερικά πράγματα, τα κάνουμε και τα λέμε από συνήθεια. Και ακόμα χειρότερα, μερικές φορές δε ξέρουμε να ξεχωρίσουμε αν τα κάνουμε λόγω συνήθειας ή όχι. Αλλά η δύναμη της συνήθειας είναι μεγάλη, και η συνήθεια η ίδια, γλυκιά.

Είπα στους φίλους μου για σένα
πως θα σε κλέψω για ένα βράδυ
πως θα σε φέρω στα νερά μου
να κοιμηθούμε στο σκοτάδι
μα δεν τους είπα την αλήθεια,
είναι ό,τι λέω από συνήθεια.

Είπα μαζί σου θα γλεντήσω,
θα σε πλανέψω για μια νύχτα,
θα σου αδειάσω τον εαυτό μου
μετά ένα γεια για καληνύχτα
μα δεν τους είπα την αλήθεια,
είναι ό,τι λέω από συνήθεια..

Μα εσύ μου είπες δε τρομάζεις,
ότι στο μαύρο βλέπεις χρώμα
κι εγώ που είδα ν' ανασταίνεις
το ταραγμένο μου το σώμα

Ούτε που ξέρω τ' όνομά σου,
πώς ταξιδεύεις τις αισθήσεις
ξέρω μονάχα πως δικιά μου
σε είχα πριν να μ' αποκτήσεις..

Είπα στους φίλους μου για σένα
πως θα σε κλέψω για ένα βράδυ
πως θα σε φέρω στα νερά μου
να κοιμηθούμε στο σκοτάδι
μα δεν τους είπα την αλήθεια
είναι ό,τι λέω από συνήθεια..

Είπα σε σένα που ήσουν ξένος
πως όλα στέρεψαν σε μένα
πως με στοιχειώσαν οι αγάπες
μες το μυαλό γίναν ένα
μα δεν τους είπα την αλήθεια
είναι ό,τι λέω από συνήθεια..

Μα εσύ μου είπες δε τρομάζεις
ότι στο μαύρο βλέπεις χρώμα
κι εγώ που είδα ν' ανασταίνεις
το ταραγμένο μου το σώμα.

Ούτε που ξέρω τ΄όνομά σου
πώς ταξιδεύεις τις αισθήσεις
ξέρω μονάχα πως δικιά μου
σε είχα πριν να μ' αποκτήσεις.

Παραπληροφόρηση

2008-01-08T18:55:00.000+02:00

Έλαβα ένα chain mail το οποίο όποιος το έγραψε προσπαθούσε να πείσει το κόσμο για το πόσες πολλές άχρηστες πληροφορίες μπορεί να γεμίσει το κεφάλι του ταυτόχρονα. Κι επειδή ώρες ώρες με πιάνει κι εμένα η απληστία μου να χώσω όσο πιο πολλά πράγματα μπορώ στο μυαλουδάκι μου, ξεκίνησα να το διαβάζω, σίγουρος ότι αύριο δε θα θυμάμαι φράση απ όλα αυτά για να τα λέω στις παρέες μου και να παριστάνω τον έξυπνο. Προς το τέλος, διάβασα αυτό:

Στην αρχαία Αγγλία κάποιος δεν μπορούσε να κάνει σεξ εκτός και αν είχε την συγκατάθεση του Βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας).

Όποιοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρναν την συγκατάθεση του Βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ. Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U.C.K. Δηλαδή "Fornication Under Consent of the King" (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά).

Και όπως κάνω όποτε μαθαίνω κάτι μου μου κρατάει ανοιχτό το στόμα για πάνω από ένα λεπτό, είπα να το ψάξω λιγάκι παραπάνω, τι στο καλό, τσάμπα τα χουμε τα προφίσιενσυ?

Το αποτέλεσμα ήταν λίγο ανακουφιστικό θα έλεγα: Urban Legend... Για σιγουριά το κοίταξα και στο forum του wordreference.com του οποίου έχω εμπιστοσύνη γιατί ποτέ δε μ έχει εξαπατήσει όταν ψάχνω μια λέξη για τα ισπανικά μου.

Και αν θέλετε να ψάξετε κι άλλο την, μη ξεκάθαρη ακόμη, ετυμολογία της "f word", για να είμαστε και politically correct, δείτε εδώ.

Συμπεράσματα:

1. Μη διαβάζετε chain mails

2. Μη προωθείτε chain mails

Πορισμα εκ των δύο άνωθεν: Διαγράφετε κατευθείαν τα chain mails

3. Αν τελικά διαβάζετε κάποιο chain mail, μη χάψετε τίποτα από όσα λένε, αν δεν τα εξακριβώσετε από αλλού. Εννοείται πως όλες αυτές οι σαχλαμάρες του στυλ "αν στείλεις ΤΩΡΑ το mail σε όλες τις επαφές σου ένα παιδάκι στη Βόρεια Γουαδελούπη που πάσχει από βαριάς μορφής κήλη θα σωθεί",δεν ισχύουν. Τίποτα δε γίνεται δωρεάν (ο Τζάμπας πέθανε).

Με τι ασχολούμαι και πλησιάζει και εξεταστική...

Ρίζες

2008-01-05T01:58:00.000+02:00

Στα πλαίσια της παράξενης νοσταλγίας που μ έχει πιάσει τελευταία με τις ρίζες μου, όσες φορές κατέβαινα στο Ηράκλειο, μάζευα φωτογραφίες. Μια μέρα, το καλοκαίρι που μας πέρασε, βγήκα παγανιά με τη φωτογραφική, κι έκανα το τουρίστα. Δεν είμαι πολύ καλός φωτογράφος (είναι καλό να παραδέχεται κανείς τα ελαττώματά του) κι έτσι έκανα ότι καλύτερο μπορούσα. Να είναι καλά και το Google δηλαδή καθώς και αυτό το site που με προμήθευσαν με τις λιγότερο βαρετές φωτογραφίες από αυτές που θα δείτε. Για να μην τα πολυλογώ, επι τη ευκαιρία της επανόδου μου στη πρωτεύουσα αύριο, σας παρουσιάζω το αποτέλεσμα, που ήταν τούτο.

Ελπίζω να μην είναι αίσθημα τοπικισμού, αλλά μόνο μια συγκίνηση όταν βλέπω τα μέρη όπου έζησα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, που "περπάτησα", που γλέντησα, μέθυσα, γέλασα, έκλαψα και ερωτεύτηκα για πρώτη φορά. Και είναι πολύ ωραίο να ερωτεύεσαι με θέα τον Κούλε.

Καλή Χρονιά (και πες το μου κι εσύ!)

2007-12-31T10:45:00.000+02:00

Όση ώρα τώρα προσπαθείς να συνδεθείς

και σε πετάει έξω ο υπολογιστής

στον ξύπνιο κόσμο έξω απ το λογισμικό

πως βρέθηκες ξανά εδώ;

Που σου χτυπάν τη πόρτα νάνοι και παιδιά

και ψέλνουν με βιασύνη την αρχιχρονιά

κι εσύ που τόσο θά θελες να ξεχαστείς

προφταίνεις κάτι να ευχηθείς

Μα είναι αλήθεια πως ο χρόνος ό,τι παίρνει το παίρνει για πάντα

κι είναι αλήθεια πως μετά τα τριάντα είναι δύσκολο να κάνεις αρχή

κι είναι αλήθεια πως και φέτος το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι

και για σένα θα μείνει μονάχα η κρεπάλη κι ο ύπνος το πρωί

Μα κάποιος στρώνει τσόχα κάποιος πλάι στο φως

κοιτάει να πέσει έγκαιρα ο γενικός

και κάποιος γράφει σε cd μια συλλογή

και κάποιος ντύνεται να βγει

κι εσύ που πελαγώνεις και παραπατάς

και στο τηλέφωνο ποτέ δεν απαντάς

ανοίγεις το παράθυρό σου και κοιτάς

και σκέφτεσαι κι εσύ να πας

Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει γιατι ο χρόνος είσαι συ και οι άλλοι

και κανείς δε γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή

κι όποιος είπε "και του χρόνου", θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος

ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος, και πες το μου κι εσύ...

Καλή Χρονιά σε όλους!

Human Nature

2007-12-25T02:12:00.000+02:00

Η ανθρώπινη φύση είναι ανικανοποίητη. Έχεις ανάγκη από τρία πράγματα: Υλική, πνευματική και συναισθηματική τροφή. Ό,τι από τα τρία δεν έχεις, το αποζητάς. Αν δεν ξέρεις τι από τα τρία είναι αυτό που δεν έχεις και αποζητάς, προσπαθείς να το βρεις σε κάτι από τα άλλα δύο. Κι αυτό άλλοι το λένε ασυδωσία, άλλοι αδηφαγία, άλλοι μαγκιά.

Είναι αυτό που συμβαίνει όταν έχεις ένα καλό σπίτι, μια καλή δουλειά, καλά λεφτά και πίνεις το αίμα των άλλων για να αποκτήσεις κι άλλα. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν το παίζεις κουλτούρα και θεωρείς μπαναλαρία και κιτς ό,τι είναι αληθινό ντόμπρο και λαϊκό. Είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν λες στον/στη σύντροφό σου "Είσαι αυτό που έψαχνα σ όλη μου τη ζωή" και όταν βρίσκεσαι σε μια παρέα με ένα νέο ενδιαφέρον άτομο του αντίθετου φύλου ρίχνεις κλεφτές ματιές και λες "μήπως;".

Έλλειψη ικανοποίησης σε όλο της το μεγαλείο δηλαδή. Κι εδώ προκύπτει το μέγα ερώτημα. Πώς στο καλό μπορείς να ανακαλύψεις ότι είσαι ικανοποιημένος με τον εαυτό σου; Πριν γίνεις αδηφάγος (ή μάγκας) να καταλάβεις και να πεις "τώρα χρειάζομαι αυτό, γιατί ετούτο κι εκείνο τα έχω". Δύσκολο πράγμα και μάλλον είναι κομμάτι της αιώνιας αναζήτησης και ανησυχίας που εμπεριέχεται στην ανθρώπινη φύση και η οποία μας διακρίνει από τα άλλα όντα του ζωικού βασιλείου. Βέβαια θα μου πει κανείς, "γιατί να μη γίνω μάγκας φίλε μου;" Κι εδώ που τα λέμε, μπορεί να χει και δίκιο, ή αν δεν έχει, δε μπορεί κανείς να του το αποδείξει.

P.S.: Η "Εκείνη" του Φοίβου Δεληβοριά, στο τραγούδι αυτού του ποστ, έχει να κάνει με τη τρίτη πτυχή της ανθρώπινης (έλλειψης) ικανοποίησης. Τη συναισθηματική, στην οποία μπορεί και να καταλήγουν όλα. Ή αν δε καταλήγουν, δεν μπορείτε να μου αποδείξετε το αντίθετο.

P.S.: Καλά Χριστούγεννα

Το μεγαλείο της κρητικής μουσικής

2007-12-14T01:14:00.000+02:00

Μουντάκης, Κρήτη αθάνατη, σ αυτή την εκτέλεση Γιάννης Χαρούλης. Χωρίς άλλα λόγια.

Βοσκαρουδάκι αμούστακο στα όρη που γυρίζω

με το σεβντά σου αγάπη μου στέκω και ντουχιουντίζω*.

Να σ' έβρισκα στην ερημιά μια μέρα που θα βρέχει

και να ναι ο τόπος άβολος σπηλιάρι** να μην έχει

να ρχεται μπόρα δυνατή να μη μπορεί αποσκιάσεις

και να φοβάσαι αμοναχή μη φύγω και με χάσεις

να βρέχει να κουφοβροντά, να ρίχνει κουκοσάλι***

και ξεπαπούτσωτη να ρθεις στην εδική μου αγκάλη

ν ανοίξω το ρασούλι μου να σε σφιχταγκαλιάσω

την αναπνιά σου να γροικώ, τη μέση σου να πιασω

να ξεσκεπάσω από κορφής τα κατσαρά μαλλιά σου

να σε βαστώ και να γρηκώ τσοι χτύπους τση καρδιάς σου

να λέω "παναγία μου, ποτέ μη ξαστεριάσει"

και μπόρα να ξημερωθεί και να ξαναβραδιάσει

ποιος βρίχνει τέτοιο θησαυρό και θέλει να τον χάσει;

Ήλιος ποτέ μη ξαναβγεί, φεγγάρι μην απλώσει

το μυστικό τσ αγάπης μου μη το ξεφανερώσει.

* Σκέφτομαι πολύ, συνεχώς

**σπηλιά

***χαλάζι

Αναζητώντας το Πνεύμα των Χριστουγέννων

2007-12-08T06:10:00.000+02:00

Βλέπω τα μαγαζιά που στολίζουν τις βιτρίνες τους. Προσπαθώ να βάλω τα γεγονότα σε μια σειρά, να δώ πώς είναι δυνατόν να ήρθαν τα Χριστούγεννα, αλλά τα νούμερα δε μου βγαίνουν. Ίσως φταίει που δεν έχω βρει ακόμα το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ξέρετε, αυτό το αόρατο πραγματάκι που μπαίνει μέσα σου και σε κάνει να αισθάνεσαι κατάνυξη και δέος και τέτοια πράγματα. Κι έτσι άρχισα να το αναζητώ απο δώ κι απο κεί. Μετά κατάλαβα το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν είναι κάτι που θα το βρεις, στο δρόμο, ας πούμε κι έτσι είπα να περιμένω μήπως και εμφανιστεί από μόνο του. Κατέβασα και χριστούγεννιάτικα τραγούδια, στυλ Sinatra, Feliz Navidad και άλλα πολλά και τα ακούω όποτε γυρίζω σπίτι, μέχρι να κοιμηθώ. Μέχρι τώρα τζίφος.

Κι, έπειτα, είσαι κι εσύ, που μου λες να πάμε για ψώνια, τώρα λέει που είναι Χριστούγεννα. Εσύ το βρήκες το πνεύμα των Χριστουγέννων. Η Ερμού και το Mall. Εξάλλου κάθε κοινωνία προσαρμόζει τις γιορτές της στις ανάγκες της, και τα χριστούγεννα στο δυτικό πολιτισμό δε θα μπορούσαν παρά να εμπορευματοποιηθούν. Αλλά πάλι κάτι μου λείπει εμένα. Συνεχίζω να επιμένω ότι τα Χριστούγεννα δεν έιναι ούτε τα λαμπάκια, ούτε οι μουσικές στο κέντρο της πόλης (παρόλο που και τα δύο είναι βασικά συστατικά των εορτών και δεν πρέπει να το αρνηθούμε). Είναι οι στιγμές που περνάς με τους δικούς σου ανθρώπους. Όπως παλιά, που τα παιδιά περιμένανε πώς και πώς να σφάξουν στο σπίτι το γουρούνι, να φάνε κρέας. Αυτό, κι άλλα μοναδικά πράγματα έδιναν στα Χριστούγεννα μια ιδιαιτερότητα, μια μοναδικότητα. Κι όχι σαν τώρα, που τα Χριστούγεννα κρατάνε για όσο ανάβουν τα όμορφα λαμπάκια στο Attica. Μη με λες συντηριτικό, ούτε αναχρονιστή. Απλά θέλω αυτή τη ζεστασιά που μου είχαν μάθει πως έχουν τα Χριστούγεννα, κακό είναι;

Κι έτσι, αρχίζω να πιστεύω ότι εκεί κάπου ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους θα το βρω το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Ίσως, πάλι, να μην το βρώ ούτε και φέτος. Αλλά μπορεί και να τό χω βρει και να μη το ξέρω. Το ότι βρίσκεις ευκαιρία να δεις αγαπημένα πρόσωπα και να τους πεις "Καλά Χριστούγεννα", ίσως να ναι αυτό το πνεύμα των Χριστουγέννων, ή μία από τις αποστολές του, που δεν εκτιμάμε: Να φέρνει τους ανθρώπους κοντά.

Ναι πατέρα, το ξέρω, τα Χριστούγεννα είναι για τα παιδιά, τι θά λεγες όμως αν δεν ερχόμουν στο σπίτι αυτές τις γιορτές;

November rain

2007-11-18T16:44:00.000+02:00

When I look into your eyes
I can see a love restrained
But darlin' when I hold you
Don't you know I feel the same
'Cause nothin' lasts forever
And we both know hearts can change
And it's hard to hold a candle
In the cold November rain
We've been through this such a long long time
Just tryin' to kill the pain
But lovers always come and lovers always go
An no one's really sure who's lettin' go today
Walking away
If we could take the time to lay it on the line
I could rest my head
Just knowin' that you were mine
All mine
So if you want to love me
then darlin' don't refrain
Or I'll just end up walkin'
In the cold November rain

Do you need some time...on your own
Do you need some time...all alone
Everybody needs some time...on their own
Don't you know you need some time...all alone
I know it's hard to keep an open heart
When even friends seem out to harm you
But if you could heal a broken heart
Wouldn't time be out to charm you

Sometimes I need some time...on my
own Sometimes I need some time...all alone
Everybody needs some time...on their own
Don't you know you need some time...all alone

And when your fears subside
And shadows still remain, ohhh yeahhh
I know that you can love me
When there's no one left to blame
So never mind the darkness
We still can find a way
'Cause nothin' lasts forever
Even cold November rain

Don't ya think that you need somebody
Don't ya think that you need someone
Everybody needs somebody
You're not the only one
You're not the only one

___

Μπορώ να πω πως με πειράζει που δεν έχω που να το αφιερώσω. Αλλά, όπως λέει και ο Walter Lewin προσπαθώντας να μας μάθει Φυσική, "falling in love is also a periodic phenomenon, but don't do it too often because it's, as most of you know, exhausting"

Ένας ακόμα Νοέμβρης

2007-11-16T03:48:00.000+02:00

-Μπαμπα; Είσαι μέσα;

-Ναι παιδί μου, μπες. Γιατί δεν κοιμάσαι ακόμη;

-Έχω αϋπνίες!

-Αυπνίες; Μωρό παιδί και μού χεις αϋπνίες;

-Δεν είμαι μωρό! Είμαι μεγάλος πια! Πάω τετάρτη δημοτικού, εντάξει;

-Α, ναι! Σωστά. Όμως για να πας αύριο σχολείο πρέπει να κοιμηθείς νωρίς.

-Μα, αύριο δεν έχουμε σχολείο νωρίς. Θα πάμε στις δέκα και θα κάνουμε τη γιορτή του Πολυτεχνείου. Μας είπε σήμερα η κυρία πως αύριο γιορτάζουμε τη Δημοκρατία. Και ήρθα για να μου πεις ιστορία.

-Ξέρω γω; Ένα παραμύθι.

-Μα έσυ είσαι μεγάλος, έτσι δεν είπες; Τι παραμύθι να σου πω;

-Έεεεεεελα ρε μπαμπαααααα! Έχεις να μου πεις παραμύθι πολύυυυυ καιρό.

-Δύο χρόνια τώρα. Γιατί είσαι μεγάλος.

-Τότε μη μου πεις παραμύθι, πες μου κατι άλλο, αλλά να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου πρώτα και να μου λες εσύ, όπως το έκανες παλιά, εντάξει;

-Έλα, ξάπλωσε εδώ, να κοιμηθούμε μαζί απόψε. Και αφού αναφέραμε τη Δημοκρατία, ξέρεις ποια είναι η Δημοκρατία;

-Η κυρία μας είπε ότι είναι αυτό που κάνουμε όλοι ότι θέλουμε, αλλά όχι εντελώς ότι θέλουμε βέβαια, ας πουμε εγώ θέλω να δείρω το Κώστα, δεν μπορώ όμως γιατί θα του κάνω κακό και αυτό δεν είναι λέει Δημοκρατία.

-Χμ... Ναι, κάπως έτσι είναι. Άκου λοιπόν:

Φαντάσου τη δημοκρατία σαν μια κυρία. Αυτή η κυρία λοιπόν είναι και πολύ παράξενη. Δεν είναι σαν εμένα κι εσένα, σαν όλους τους ανθρώπους, που όλοι βλέπουν το πρόσωπο μας το ίδιο. Τη Δημοκρατία ο καθένας τη βλέπει όπως τη θέλει, και καθένας καταλαβαίνει τα λόγια της όπως θέλει. Όχι όπως τη δασκάλα σας που σας εξήγησε, ας πούμε, κανόνικά τα όρια της ελευθερίας. Αυτή τα λέει μπερδεμένα. Και δίνει σε μερικούς κακόβουλους την ευκαιρία να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους στο όνομά της. Έτσι έκαναν κάποιοι άνθρωποι τότε, στη δικτατορία. Στο όνομα της σωτηρίας της χώρας, φέρανε μια κατάσταση στην Ελλάδα, που ήταν εντελώς η αντίθετη από τη Δημοκρατία, αλλά αυτοί το βαφτίσανε Δημοκρατία. Το τι τράβηξε η αληθινή κυρία Δημοκρατία δεν μπορώ να στο περιγράψω. Πολλοί άνθρωποι υπέφεραν γιατί ήθελαν να μπορούν να λένε τη γνώμη τους και δεν τους άφηναν, γιατί ήθελαν να βλέπουν το τόπο τους να προοδεύει κι αυτός πήγαινε πίσω. Κι έτσι κάποια μέρα, κάποια παιδιά, πιο μεγάλα από σένα, πηγαίνανε πανεπιστήμιο αυτά...

-..Πανεπιστήμιο! Κι εγώ θα πάω στο πανεπιστήμιο μπαμπα!

-Μακάρι παιδί μου, μακάρι, να σε καμαρώσω πτυχιούχο. Αυτά τα παιδιά, λοιπόν, κλείστηκαν σε ένα από τα πανεπιστήμια, το Πολυτεχνείο, και κάνανε διαδήλωση. Απαιτούσαν δηλαδή να ξανάρθει η κανονική Δημοκρατία, αλλιώς δεν θα έβγαιναν από εκεί μέσα. Και σιγά σιγά, μαζεύτηκε κι άλλος κόσμος απέξω, και διαδήλωνε κι αυτός. Έγιναν επεισόδια, μαλώματα μεταξύ αυτών που ήταν με τη δικτατορία και των άλλων που ήταν με τη Δημοκρατία. Κάποια παιδιά σκοτώθηκαν, κάποια τραυματίστηκαν. Κι αυτό ήταν η αρχή του τέλους για τη Χούντα, όπως λέγανε τη δικτατορία. Γι αυτό η δασκάλα σας είπε ότι γιορτάζουμε τη Δημοκρατία. Γιατί ήταν η έκφραση της θέλησης του κόσμου υπέρ της Δημοκρατίας. Της αληθινής Δημοκρατίας.

-Και τώρα δηλαδή έχουμε αληθινή Δημοκρατία;

-Α, εδώ δεν έχω απάντηση. Γιατί, όπως σου είπα πριν, η Δημοκρατία μας τα λέει μπερδεμένα και καθένας τη καταλαβαίνει όπως θέλει. Η Δημοκρατία έχει προϋποθέσεις, χρειάζεται πολίτες που σκέφτονται, και όχι ανθρώπους που δεν έχουν γνώμη και όρεξη για δράση.

-Και πώς το καταφέρνει κανείς αυτό, μπαμπά;

-Δε ξέρω παιδί μου, εγώ δεν τό χω καταφέρει ακόμα.

-Μα, δεν καταλαβαίνω!

-Ούτε εγώ καταλαβαίνω πολλά, μην ανησυχείς. Σε μπέρδεψα λιγάκι το ξέρω, όμως σου έδωσα αυτό που λέμε κίνητρο, για να σκέφτεσαι και να προβληματίζεσαι. Αυτό είναι βασικό στοιχείο της Δημοκρατίας. Να μη δέχεσαι ότι σου δίνουν αμάσητο. Να λές, "Δεν το καταλαβαίνω αυτό!", "Δε συμφωνώ μ' αυτό!", "Αυτή είναι η γνώμη μου!". Και να σέβεσαι αυτό που σου λέει ο άλλος, να σέβεσαι και να δέχεσαι αυτό που θέλουν οι περισσότεροι. Οι πραγματικά περισσότεροι.

-... Νύσταξα. Καληνύχτα μπαμπα!

-Τι ανάμνηση κι αυτή. Αχ, τι εποχές! Και μερικές φορές σκέφτομαι ότι όλα αυτά πήγαν χαμένα. Έγιναν μόνο για να επωφεληθούν κάποιοι και να καρπωθούν τους αγώνες μας, το αίμα, το δάκρυ που χύθηκε όταν βλέπαμε τον "αδερφό" μας να ρίχνει τη πύλη. Αλλά όχι, δεν μπορεί να πήγαν όλα χαμένα. Κάτι κερδίσαμε, βάλαμε κι εμείς το λιθαράκι μας για να πάει τούτος ο ντουνιάς μπροστά. Ναι, κάτι κάναμε, αυτό πρέπει να λέω στον εαυτό μου, αυτό.

-Τι λες μπαμπά?

-Τίποτα αγόρι μου, παραμιλάω. Καληνύχτα.

Ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια

2007-11-10T17:10:00.000+02:00

Σε μια στιγμή επιστροφής στα εφηβικά χρόνια, θυμήθηκα το συγκρότημα που με τα τραγούδια του συνόδευσα όλα τα μυστήρια σκαμπανεβάσματα του χαρακτήρα, της διάθεσης και των συναισθημάτων που χαρακτηρίζουν αυτή τη περίοδο της ζωής μας, και πολλές φορές όχι μόνο αυτή. Κι επειδή για καιρό τους είχα αφήσει στο συρτάρι, παρόλο που μάλλον η εφηβεία μου δεν έχει παρέλθει ακόμη, ορίστε ένα όμορφο τραγούδι τους.

Υ.Γ.: Το παιδί που περπατούσε με τα χέρια, το έκανε γιατί ήθελε να πηγαίνει στο σχολείο κάθε πρωί και να βλέπει τους φίλους του κάθε απόγευμα. Να σας θυμήσω πόσο βαριόμασταν(ε) να σηκωθούμε το πρωί απ το κρεβάτι μας;

Κάντο με πάθος

2007-11-05T20:12:00.001+02:00

Θυμάμαι τον εαυτό μου δυο χρόνια και κάτι πριν. Εκείνο το καλοκαίρι, μόλις είχα τελειώσει τη Γ' Λυκείου και είχα κάνει το μηχανογραφικό μου με πρώτη επιλογή τη ΣΜΑ (Σχολή Μηχανικών Αεροπορίας). Δε θέλω καθόλου να θυμάμαι τη κατάσταση μου καθώς συνειδητοποιούσα ότι το να είμαι στρατιωτικός δεν είναι αυτό που ήθελα. Και, ιδιαίτερα, όταν κατάλαβα ότι δεν υπήρχε τρόπος να αλλάξω την επιλογή μου, ήμουν απαρηγόρητος. Αν μη τι άλλο, πρέπει να ήμουν ο μόνος, ή έστω από τους λίγους, που παρακαλούσε να μην περάσει στη πρώτη του επιλογή. Είναι ειδικότητά μου οι καινοτομίες.

Θυμάμαι επίσης το πόσο χαμένοι ήταν οι γονείς μου εκείνες τις μέρες, σχεδόν όσο κι εγώ. Που πήγε τόσο πάθος, τόση όρεξη, τόση αποφασιστικότητα να γίνει ΣΜΑτζής; Όσο πιο πολύ το σκέφτομαι τόσο πιο πολύ τους καταλαβαίνω, γιατί η μεταστροφή αυτή ήταν εντελώς απότομη, ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Το θέμα είναι ότι το μυαλό μου το επεξεργαζόταν πολύ καιρό αλλά ο εγωισμός μου δε με άφηνε να αλλάξω τη γνώμη μου. Τελικά κατάλαβα ότι για τη μη μεταστροφή μου έφταιγε το γεγονός ότι δεν είχα βρει κάτι να "εκτονώσω" το πάθος μου σε αυτό που οι Άγγλοι λένε what to do for a living. Κι όταν το βρήκα, η ΣΜΑ με έχασε απ την αγκαλιά της. Το ενδιαφέρον μου πλέον είχε μετατοπιστεί αλλού, κι ας μην το πίστευαν πολλοί. Η απώλεια μιας χρονιάς στοίχησε, ωφείλω να ομολογήσω, αλλά κάθε εμπόδιο για καλό, που λέει κι ο λαός. Βέβαια, ακόμα ψάχνω τρόπους για να δικαιώσω την απόφασή μου στα μάτια των άλλων, παρόλο που με τον εαυτό μου τα έχω καλά. Μάλλον πρέπει να αποβάλω αυτό το σύμπλεγμα. Βέβαια ένα μπερδεμένο μυαλό, δυστυχώς δεν καθαρίζει ποτέ, αλλά ίσως αυτό να είναι και ωραίο.

Αυτό στο οποίο θέλω να καταλήξω: Όταν κάνεις κάτι, είτε γιατί σου αρέσει, ή γιατί πρέπει να το κάνεις, το κάνεις με πάθος. Είτε αυτό είναι σπουδές, είτε έρωτας, είτε χόμπυ, είτε κόψιμο των κακών συνηθειών, οτιδήποτε. Με τόσο πάθος, ώστε να μη σου γίνεται αρρώστια, αλλά να σου δίνει ζωή και δύναμη. Αλλιώς, μη το κάνεις καθόλου.

Τόση αυτοαναφορά και συμβουλευτική δε ξέρω αν θα την αντέξετε. Θα τη μετριάσω στις επόμενες αναρτήσεις.

Επόμενη στάση: Μετσόβιο

2007-10-31T16:03:00.000+02:00

Πρωί -πολύ πρωί για μένα- στο σταθμό του μετρό στο Νέο Κόσμο.

"Αγαπητοί επιβάτες, σας υπενθιμίζουμε πως δεν επιτρέπεται το κάπνισμα και η κατανάλωση φαγητού και ποτού στους χώρους του μετρό/ Dear passengers, we remind you that you are not allowed to smoke, eat or drink into the metro stations".
Αν μετρούσα τις φορές που έχω ακούσει κάθε ανακοίνωση.. Δε ξέρω τι θα γινότανε, αλλά θα πρεπε να τις μετράω. Αν μη τι άλλο, θα ήταν μια ενασχόληση καθώς περιμένω το συρμό.

"Προσοχή παρακαλώ, όταν χρησιμοποιείτε τις κυλιόμενες κλίμακες παρακαλείσθε να στέκεστε δεξιά, να κρατείσθε από τη χειρολαβή και να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί καθώς εισέρχεστε και εξέρχεστε από αυτές."

Τι συμπαθητική φωνή όμως, ε; Πολύ θα ήθελα να γνωρίσω αυτή τη δεσποινίδα που βγάζει τις ανακοινώσεις. Αλλά μάλλον καλύτερα όχι γιατί δε θέλω να χαλάσω τη θεϊκή εικόνα που έχω φτιάξει για την παρουσία της και προέρχεται από το αισθησιακό της φωνής της, και δε θέλω να ρισκάρω την απογοήτευση.

Ενα λεπτό ακόμα. Πολύς κόσμος, χαμός γίνεται, σαν τη σαρδέλα πρέπει να παστωθώ πάλι. Είναι η ώρα βλέπεις. Νυσταγμένες φάτσες. Βλέπεις μερικούς και κλείνουν τα μάτια, έτσι στα γρήγορα να ξεκλέψουν λίγο ύπνο παραπάνω, γνωρίζοντας πόσο δύσκολη μέρα τους περιμένει. Η Αθήνα έχει πολύ γρήγορους ρυθμούς και το πιο ανησυχητικό είναι ότι, ακόμα κι αν δε θέλεις, τους ακολουθείς παρασυρόμενος από τη γενική σύγχυση.

Τι, διάβασα κιόλας τη "Μετρόπολις"; Εμ, αυτό δεν είναι εφημερίδα, διαφημιστικό έντυπο είναι. Πάλι καλά να λέω που είναι και δωρεάν και περνάω την ώρα μου για κάνα δυο σταθμούς -τόσο μου παίρνει να τη ξεφυλλίσω και να διαβάσω τα άρθρα της.

"Σύνταγμα. Ανταπόκριση με τη γραμμή 3, Αιγάλεω - Δουκίσσης Πλακεντίας - Αεροδρόμιο"

Τρέχει ο κόσμος πάνω κάτω. Για να κατέβεις τα σκαλιά πρέπει απαραιτήτως να πέσεις πάνω σε τρεις κυρίες, δύο κοπέλες και ένα ηλικιωμένο κύριο, ενώ πρέπει να πέσουν πάνω σου τρία άτομα ανεξαρτήτως φύλου, αν και ακολουθώντας το νόμο του Μέρφυ, κατα πάσα πιθανότητα θα είναι άντρες. Κατεβαίνω τα σκαλιά τρέχοντας, ενώ δε βιάζομαι. Η "γενική βιασύνη", που λέγαμε.

-Excuse me, this train to the airport?

-(Που ξεφύτρωσε τούτος εδώ;) Νοου, γιου μαστ γουέητ φορ δε νεξτ ουάν μπικόζ δισ στοπς ατ Εθνική Άμυνα.

-The next one?

-(Γκαβός είναι;) Γιες. Δισ σάιν γουιλ ράιτ "Έρπορτ".

Νάτος κι αυτός ο συρμός. Πέντε στάσεις για Κατεχάκη. Κάποια κυρία, από τις γνωστές ξινές φάτσες (με το μπαρδόν δηλαδή), εκνευρίζεται γιατί λέει πρέπει να βγουνε πρώτα και μετά να μπούμε. Δίκιο έχει αλλά το χάνει με το ξυλοκοτέ (δε βρίσκω άλλο επίθετο) υφάκι.

"Επόμενη στάση Αμπελόκηποι"

Ακόμα εκεί είμαστε;! Καταραμένο mp3 player, αν δούλευες τώρα ούτε που θα είχα καταλάβει πότε πέρασε η διαδρομή. Ούτε πέντε μήνες δε κράτησες, θα σε σπάσω μια μέρα. Αλλά και όταν δούλευες, ποτέ σου δεν είχες μπαταρία και πάλι έμενα χωρίς μουσική στο μετρό (αν εξαιρέσεις αυτή τη χωρίς λόγο ύπαρξης piped music που βάζουν ενίοτε στους σταθμούς). Άλλο που δε με τιμάει καθόλου το ότι ξεχνούσα να σε φορτίσω.

"Κατεχάκη".

Όποτε ακούω αυτό το όνομα μου ρχεται να γελάσω. Εντάξει μου χει περάσει τώρα πια, αλλά μια φορά συζητούσα με ένα φίλο, για το πώς θα ξύνιζουν τα μούτρα τους οι Ιάπωνες τουρίστες όταν άκουν την προσφώνηση του σταθμού. "Katehaki? Sounds familiar!" (ή όπως αλλιώς θα τό λεγαν στη γλώσσα τους). Σκάει το χείλι μου που το θυμήθηκα πάλι και η απέναντι κοπελίτσα χαμογελάει κι αυτή νομίζοντας οτι το μηδίαμα ήταν προς αυτή. Να και κάτι ευχάριστο που συνέβη στο μετρό σήμερα.

Το ταξίδι με το μετρό τελείωσε, αλλά τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, λέγε με και 242. Άτιμο πράμα. Όποτε είσαι έξω από το σταθμό και θέλεις να περάσεις απέναντι στη στάση του λεωφορείου, να σου το πρώτη μούρη να βάζει κόσμο κι αποχαιρέτα το το 242 που χάνεις, περίμενε για το επόμενο.

45 λεπτά. Με το ρολόι. Τόσο μου παίρνει να φτάσω από το σπίτι μου στη σχολή και τούμπαλιν, όποτε το παίρνω απόφαση να πάω, πράγμα που γίνεται πολύ συχνά, σχεδόν καθημερινά. Αλλά θα μου πεις, τι είναι 45 λεπτά μπροστά στην αιωνιότητα. Εξ άλλου, όπως λέει και ο μέγας ποιητής, "Σαν βγεις στο πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νά ναι μακρύς ο δρόμος". Τι να λέει και ο κακόμοιρος ο Οδυσσέας που έκανε εννιά χρόνια να πάει στο σπίτι του, και το βρήκε και ρημαγμένο.

Της εθνικής επετείου

2007-10-28T12:27:00.000+02:00

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις
εκεί που πάει να σκύψει
με το σουγιά στο κόκκαλο
με το λουρί στο σβέρκο

Νάτη πετιέται απο ξαρχής
κι αντριεύει και θεριεύει
και καμακώνει το θεριό
με το καμάκι του ήλιου

Γιάννης Ρίτσος.

Και για να μη ξεχνιόμαστε, θεριό είναι ο κατακτητής, είτε αυτός προέρχεται απ έξω, είτε από μέσα.

Υ.Γ.: Τη γνώμη μου για τις μαθητικές παρελάσεις που γίνονται σήμερα, την έχω ξαναπεί.

Κολύμπα!

2007-10-21T22:38:00.000+02:00

Η ζωή είναι μια συνάρτηση. Μια συνάρτηση πολλών μεταβλητών, χιλιάδων μεταβλητών. Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις ακρότατα σε μια συνάρτηση πολλών μεταβλητών, και ειδικά όταν αυτές οι μεταβλητές είναι χιλιάδες, ε? Και όταν τα μέσα που έχεις είναι μόνο χαρτί και μολύβι, άστα να πάνε. Γιατί λοιπόν να πιάσεις και να λύνεις το πρόβλημα με μαθηματικές μεθόδους; Η λύση είναι πιο απλή, ενστικτώδης. Το ένστικτό σου σε καλεί να ακολουθήσεις τη κατεύθυνση στην οποία η κλίση (grad) είναι μεγαλύτερη. Άρα, απλά ακολούθα το ένστικτό σου και κολύμπα από το βυθό προς τα πάνω, στην επιφάνεια. Πάντα μας μένουν δυνάμεις γι αυτό. Κατάλαβες;

Ένας άστοχος συνδυασμός μαθηματικών και φιλοσοφίας, αλλά αναγκαίος για την τόνωση του ηθικού.

Ο χρόνος, ο δρόμος και ο πόνος

2007-10-16T23:05:00.000+02:00

Γαμώτο. Ο χρόνος μας μισεί. Όταν θέλουμε να περάσει αργά, κάνει τα πάντα για να τελειώσουν όλα τόσο γρήγορα. Κι όταν τον παρακαλάμε να περάσει όσο πιο γρήγορα γίνεται, αυτός κάνει τα πάντα για να αναστενάξουμε και να αναφωνήσουμε "Ακόμα;"
Δεν είναι όμως μόνο ο χρόνος που είναι σχετικός. Είναι και οι αποστάσεις. Μερικές φορές γίνονται πολύ μακρινές. Ειδικά αν νιώθεις πόνο. Κι επειδή απόψε είχα μια εμπειρία συστολής χρόνου, διαστολής μήκους, και επιδείνωσης πόνου, μού ρθε στο μυαλό το παρακάτω

Να δείς ποιος είχε μιλήσει για σχετικότητα... Ποιος ήτανε, ποιος ήτανε...

Βάλε το χέρι σου σε ένα φούρνο για ένα λεπτό, και θα σου φανεί μια ώρα, κάθισε δίπλα σε μια όμορφη γυναίκα για μια ώρα, και θα σου φανεί ένα λεπτό. Αυτό είναι σχετικότητα

Είπε ο θείος Άλμπερτ...

Μηχανική είναι, θα περάσει

2007-10-14T21:03:00.000+02:00

Δεν είναι τόσο η δυσκολία του μαθήματος, σε σχέση με άλλα που έχω δώσει ως τώρα είναι εύκολο. Είναι που επι τρείς μήνες τώρα, δεν έχει πέσει καθόλου διάλλειμα στο διάβασμα. Από τον Ιούλιο μέχρι τώρα. Ακόμα και στις "διακοπές" διάρκειας ενός μήνα. Για πόσο καιρό αντέχει το ανθρώπινο μυαλό συνεχή συγκέντρωση; Κάποια στιγμή σταματάει να παίρνει αυτά που του πετάς και λέει "Ωπ!! Τέλος, θέλω ξεκούραση τώρα". Και δεν έχεις κι άδικο, εδώ που τα λέμε, καημένο μου μυαλό, ένα σε έχω, και σ' έχωσα στα βαθιά μετά από περίοδο μακράς απραξίας.

Μηχανική είναι, θα περάσει. Και, σε μακρυπρόθεσμη βάση, εξεταστική είναι, θα περάσει.

Πού είναι το ΥΠΕ;

2007-10-13T10:49:00.000+02:00

Διαβάζω σήμερα ότι οι πολίτες σε πολλές περιοχές της χώρας πίνουν νερό γεμάτο εξασθενές χρώμιο, ψευδάργυρο, μόλυβδο, αρσενικό, κάδμιο, παθογόνους μικροοργανισμούς. Το περιβάλλον είναι το πιο σοβαρό και δυσεπίλυτο πρόβλημα σε τούτη τη χώρα, ακόμα πιο σοβαρό κι από το ασφαλιστικό, και η κυβέρνηση εθελοτυφλεί μη ιδρύοντας ένα Υπουργείο Περιβάλλοντος, το οποίο βέβαια θα αναλάβει και δράση, αφού η ίδρυσή του και μόνο δεν είναι αρκετή. "Δεν είναι ώριμες οι συνθήκες", σου λέει. Τι μας λές; Πότε θα ωριμάσουν, όταν έχουμε τους πρώτους θανάτους από δηλητηριάσεις ή όταν δεν έχουμε πλέον δάση να προφυλάξουμε;

Είναι το πιο οξύμωρο σχήμα η υπάρξη υπουργείου που πρέπει να αντισταθμίσει αντικρουόμενα συμφέροντα, όπως το ΥΠΕΧΩΔΕ. Τι φοβάστε κύριοι, μήπως η ατζέντα του υπουργείου δε θα είνει πλήρης;

Με συγχωρείτε, αλλά είστε δημόσιος κίνδυνος.

Πρωτοβρόχι

2007-10-12T20:37:00.000+02:00

Πρωτοβρόχι στο ΕΜΠ και μύρισε το χώμα μια μυρωδιά που είχα να νιώσω κοντά ένα χρόνο. Άξιζε τελικά η παραμονή μέχρι το βράδυ, ας όψονται τα Υλικά! Έχει και τα τυχερά του το σπορ.

Άντε, καλές βροχές.

Aurora Borealis

2007-10-07T13:16:00.000+02:00

"Φαίνεται δε ποτέ συνιστάμενα νύκτωρ αιθρίας ούσης πολλά φάσματα εν τω ουρανώ..., ημέρας μεν ουν ο Ήλιος κωλύει, νυκτός δε έξω του φοινικικού (δηλαδή του ιώδους) τα άλλα δι΄ ομόχροιαν ου φαίνεται"

Αριστοτέλης, "Μετεωρολογικά"

Χειμωνιάτικος εχθρός (και πού να σφίξουν οι χειμώνες)

2007-09-27T11:32:00.000+02:00

Έχω έναν εχθρό που με επισκέπτεται και με χτυπάει τους χειμώνες, αρκετές φορές κάθε χειμώνα, ανάλογα με την όρεξή του, και τον λένε ιό της γρίπης. Αυτό λοιπόν το κωλόπραμα με ταλαιπωρεί τους χειμώνες και μάλιστα το κάνει σε περιόδους που είμαι αρκετά πολυάσχολος για να τον αντιμετωπίσω όπως θα ήθελα, ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται. Γι αυτό με τυραννάει λίγο παραπάνω κάθε φορά.

Τις μέρες κάνει τη μύτη μου να τρέχει ακατάπαυστα, ποιος ξέρει πώς το καταφέρνει. Επιπλέον,που και που μου γαργαλάει με ένα μαγικό αόρατο φτερό τη μύτη και με κάνει να φταρνίζομαι, ενώ μου κλείνει τη μύτη τα βράδια που κοιμάμαι για να μη μπορώ να αναπνέω καλά και να ξερένεται το στόμα μου. Μερικές φορές μου κάνει το λαιμό να πονάει, αλλά αυτό υποψιάζομαι δε μου το προκαλεί αυτός (έχω κι άλλους χειμωνιάτικους εχθρούς, αμέ!)

Όταν έμαθα ότι οι καλοκαιρινές μου διακοπές θα κρατήσουν μόνο είκοσι μέρες, το πρώτο πράγμα που αναφώνησα ήταν "Ωραίο χειμώνα θα περάσουμε". Κι αυτό γιατί αν το καλοκαίρι δε το βγάλω στη θάλασσα η επίσκεψη του εχθρού μου είναι πιο συχνή και έντονη από της άλλες φορές. Μπορεί πάλι να είναι και ιδέα μου. Το θέμα είναι ότι δε τον περίμενα τόσο νωρίς. Και που να σφίξουν τα κρύα δηλαδή...

Καλό χειμώνα(;)

Κάνω μια ευχή

2007-09-22T00:45:00.000+02:00

Το τραγούδι αυτό το ακούω όταν θέλω να ξυπνήσω το υποσυνείδητό μου, να δώ τι έχω κρυμένο μέσα μου και δε μπορώ ή δε θέλω να το βγάλω. Πράγματα που έχω ξεχάσει αλλά στην πραγματικότητα τις έχω κάπου θαμμένες. Το ακούω, δηλαδή όταν θέλω με το ζόρι να επιφέρω τη διαδικασία που επιτελούν μερικές φορές τα όνειρα χωρίς να με ρωτήσουν.

Το πιο ωραίο σ αυτή τη διαδικασία είναι ότι προκαλεί πολύ ανάμεικτα συναισθήματα. Χαρά και λύπη μαζί, ανάλογα με τις θύμησες που έρχονται στο μυαλό. Κι ένα παράξενο άγχος, μια απορία για το πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν είχε συμβεί τούτο και κείνο και πάει λέγοντας. Κι ένα χαμόγελο στα χείλη την ώρα που με παίρνει ο ύπνος και αναρρωτιέμαι αν τα όνειρά μου θα συνεχίσουν αυτό που ξεκίνησα.

Just wanted to tell you some things..

2007-09-20T21:19:00.000+02:00

Χάθηκα ε; Ε, είναι μάλλον επειδή αναζητώ να βρώ γλύπτη για να σμιλεύσει δύο αγάλματα, ένα στον Serway κι ένα στον Μοίρα για τη πολύτιμη βοήθειά τους στο πέρασμα του μαθήματος του Hλεκτρομαγνητισμού.

Δεν έχω να γράψω κάτι συγκεκριμένο, απλά είπα να ποστάρω για να μη νομίσει κανείς πως έχω χαθεί ή εγκαταλείψει το blog!

Για τις εκλογές, τα είπαν άλλοι για μένα. Για τις εξελίξεις στο κόμμα που νόμιζε ότι θα γίνει κυβέρνηση αλλά κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου μπορείτε να ενημερώνεστε από εδώ (πωπω, πως μ αρέσει να πετάω σπόντες).

Έπειτα, τα πράγματα εν μέσω εξεταστικής είναι για το γράφοντα σαν το κρατικό μηχανισμό σε προεκλογική περίοδο. Όλα, πέρα από το διάβασμα, είτε παραλύουν, είτε "παγώνουν" (Το βρήκαμε τώρα, "παγώνουν"!)

Ωστόσο έχω κάτι ενδιαφέρον στο μυαλό μου, που μάλλον σε λίγες μέρες θα αφιερώσω λίγο από το χρόνο μου για να σας το παρουσιάσω.

Αναμείνατε στην οθόνη σας. Cheers.

Θα μπορούσαμε?

2007-09-09T17:32:00.000+02:00

"Κυρίες και κύριοι, θα μπορούσαμε να το κλείσουμε αυτό, γιατί έτσι κι αλλιώς δείχνει έναν αράπη αντί να δείχνει έναν άνθρωπο"

Ο κύριος Αλογοσκούφης, ο μόνος έχων το δικαίωμα να λέγεται άνθρωπος λόγω του λευκού χρώματος της σαρκός του, αντιδρά στην όψη ενός ανθρώπου που έχει μαύρο χρώμα γιατί του ταράζει τη ψυχική του γαλήνη. Θαυμάστε:

Το πέτυχα στο δεκάλεπτο σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ και δεν μπορούσα να πιστέψω ούτε στα αυτιά μου ούτε στα μάτια μου. Ωστόσο είναι αλήθεια, αν και εύχομαι να βγει κάποιος και με αποδείξεις να με διαψεύσει, καθώς δεν μπορώ να δεχτώ πως ένας μικρόψυχος και ρατσιστής άνθρωπος διαχειριζόταν τα οικονομικά της χώρας μου για τέσσερα χρόνια.

Στο χωριό μου λένε το πολύ έξυπνο και αληθινό ρητό: Ότι σκατά είναι ο πρόεδρος, είναι κι οι ψηφοφόροι. Είμαστε όλοι πεσμένοι στα σκατά.

"Να πω στη μάνα μου Σ'αγαπώ, ενώ δε της τό χω πει ποτέ"

2007-09-06T01:12:00.000+03:00

Ξαφνιάζεσαι, όταν ένας άνθρωπος τον οποίο νομίζεις ότι ξέρεις σαν το μικρό σου δαχτυλάκι, σου μιλήσει με λόγια που δεν περίμενες ποτέ να ακούσεις.

-Φίλε, μου είπε, δε μπορείς να φανταστείς τι έχω εκτιμήσει εκεί μέσα. Όλη μου τη ζωή, και τα πιο απλά πράγματα. Να κοιμηθώ στο κρεβάτι μου, ενώ κοιμόμουν πάντα στον καναπέ, να μπω στο δωμάτιό μου, ενώ δεν ήθελα να το βλέπω, να κάτσω στο μπαλκόνι και να κοιτάω τον ουρανό, να δω την οικογένειά μου. Να φάω το φαγητό της μάνας μου, ενώ το είχα βαρεθεί και να της πώ "Σ' αγαπώ", ενώ δεν της τό χω πει ποτέ.

Μεγάλα τα λούκια των Ειδικών Δυνάμεων, αλλά μάλλον ολίγον τι διδακτικά (?)

Καλές σκοπιές, και καλός πολίτης φίλε.

Οδηγίες προς τον φοιτητή

2007-09-03T17:52:00.000+03:00

Είπα να μη την πατήσω όπως στη Φυσική Ι και δανείστηκα από τη βιβλιοθήκη το δεύτερο τόμο της Φυσικής (Ηλεκτρομαγνητισμός) της σειράς του Serway "Physics for scientists and engineers". Στην εισαγωγή του (ναι, ακόμα εκεί είμαι, υπάρχει πρόβλημα;) διαβάζω:

Ο R. P. Feynman, κάτοχος βραβείου Νόμπελ και ίσως ο μεγαλύτερος σύγχρονος φυσικός, είπε κάποτε: "Δεν γνωρίζεις τίποτε μέχρις ότου εξασκηθείς σ' αυτό". Η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να σας δώσω, λοιπόν, είναι να αποκτήσετε την ικανότητα να λύνετε προβλήματα. [...]Κοροϊδεύετε τον εαυτό σας εάν νομίζετε ότι ξέρετε ένα πρόβλημα αφού διαβάσατε τη λύση του σε λυσάρια. Πρέπει να μπορείτε να λύνετε όχι μόνον αυτό αλλά και παρόμοια προβλήματα μόνοι σας.

Κάτι ξέρει, κάτι ξέρει...

Ελπίζω ότι η Φυσική θα σας δώσει την ευκαιρία να αποκτήσετε μια μοναδική και πολύ ευχάριστη εμπειρία, ανεξάρτητα από την επιστήμη που θα ακολουθήσετε. Καλώς ορίσατε, λοιπόν, στο κόσμο της Φυσικής.

Καλώς σε βρίσκουμε. Κανόνισε να με βοηθήσεις να περάσω τη ΙΙ κι εγώ όταν ξαναδιαβάζω Μηχανική, θα σε προτιμήσω ξανα!

Στο δρόμο προς τις κάλπες

2007-09-01T13:41:00.000+03:00

Το σκηνικό το ξέρετε, αλλά θα το επαναλάβω μια ακόμα φορά. Κάθε τετραετία, τα κόμματα εξουσίας, (λέγε με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) πέρνουν μαζί ένα 80% και συγκυβερνούν την Ελλαδίτσα. Και για να μην ακουστώ politically incorrect, που λεν κι οι Έλληνες, θα παραδεχτώ ότι ναι, τα δύο μεγάλα κόμματα, έχουν κάποιες τυπικές, αλλά λιγότερο ουσιαστικές διαφορές. Το ιδεολογικό υπόβαθρο μπορεί απ τη μία να διαφέρει, στη πράξη ωστόσο, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κυβερνούν με τα ίδια κριτήρια. Εν πάσει περιπτώσει, το αποτέλεσμα μετράει. Αποτέλεσμα που, για να γίνουμε πιο επίκαιροι, ευθύνεται για τη πρωτοφανή καταστροφή στη Πελοπόννησο, και για τα καμμένα 2500000 στρέμματα (!) σε όλη την Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι.

Και μέσα σ όλα αυτά, μου γεννάται μια ελπίδα, αυτή της πεντακομματικής βούλης και, ίσως, της μη αυτοδύναμης κυβέρνησης. Γεγονός που, αν λάβει χώρα, ή θα αποδείξει όσα είπα περί συγκυβέρνησης των δύο μεγάλων κομμάτων, ή θα βγάλει στη φόρα τις ιδεολογικές ομοιότητες του πρώτου κόμματος, με ένα μικρότερο. Όπως και νά χει θα είναι πολύ ενδιαφέρον. Και αξίζει το κόπο για να ταρακουνήσουμε λίγο τα νερά όσων νομίζουν πως ο λαός τους υποστηρίζει στις βρωμοδουλιές τους. Γιατί για να λέμε και του στραβού το δίκιο, εμείς τους εκλέγουμε, εμείς τους υποστηρίζουμε, εμείς ζητάμε ρουσφέτια και εμάς συμφέρει η ελαστικότητα των νόμων και των θεσμών.

Από την άλλη μεριά είναι αυτή η πονηριά του εκλογικού νόμου, που βοηθάει το πρώτο σε ψήφους κόμμα να σχηματίσει κυβέρνηση αν το ποσοστό των εκτός βουλής κομμάτων άνω του 3%. Και σε αυτό εδώ το σημείο αρχίζω να πονηρεύομαι και να υποψιάζομαι για το ποιος υποκίνησε τη δημιουργία του κόμματος της Δημοκρατικής Αναγέννησης του Παπαθεμελή, και ο νοων νοείτω. Κοντολογίς, αυτό σημαίνει πως αν κάποιος θέλει να πλήξει τα δύο μεγάλα κόμματα, το τελευταίο που έχει να κάνει είναι να ψηφίσει ένα πολύ μικρό κόμμα, γιατί είναι σαν να δίνει τη ψήφο του στο πρώτο. Οξύμωρο έτσι; Κι όμως ισχύει, δυστυχώς. Αν θέλετε λοιπόν πολυφωνία και πεντακομματική βουλή, ψηφίστε ένα εκ των τριών μικρομεσαίων κομμάτων που θα μπουν στη βουλή. Αν και αυτό δεν ακούγεται και πολύ δημοκρατικό...

Για την Ελλάδα (που καίγεται)

2007-08-25T19:56:00.000+03:00

Αμπέλια και χρυσές ελιές, μοιάζεις Ελλάδα μου όπως θες, φωτιά κι αέρας, στο φως της μέρας..

Σήμερα επέστρεψα στην Αθήνα, και καθώς το καράβι προχωρούσε έχοντας τη Πελοπόννησο στ αριστερά του και τη νότια Αττική στα δεξιά, η θολούρα έπιασε όλη την ατμόσφαιρα. Αν έβγαινες έξω έβλεπες δύο εστίες φωτιάς από μακριά, μία αριστερά μία δεξιά. Ο καπνός σκέπασε τον ήλιο, καταπλάκωσε κι εμάς. Πολλοί είχαν βγει έξω και κοιτούσαν το πρωτόγνωρο θέαμα.

Μπήκε στάχτη στο μάτι μου. Και βρήκα την ευκαιρία να δακρύσω από οργή γι αυτούς που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο για το τόπο στον οποίο ζουν, σκέφτονται μοναχά τη πάρτη τους, και εξυπηρετούν συμφέροντα. Δε με νοιάζει τι ακριβώς συμφέροντα είναι αυτά, το μυαλό μου είναι μάλλον πολύ μικρό για να αντιληφθεί γιατί κάποιοι άνθρωποι οδηγούνται σε τέτοιες πράξεις. Ξέρω μόνο πως αυτοί οι άνθρωποι σκότωσαν πενήντα και βάλε συνανθρώπους τους. Και καταστρέφουν το δασικό πλούτο του τόπου που μεγάλωσα και ζω.

Και μετά απ όλα αυτά εμείς θα πάμε ωραία και καλά σε εκλογές, και η επόμενη κυβέρνηση με την αμέριστη συμπαράσταση του λαού (βλέπε "Κοινωνικά συμβόλαια" και λοιπές μαλακίες) θα αγοράζει αεροπλανάκια και τανκς για να παίζουμε πόλεμο με την Τουρκία. Και τον εχθρό που λέγεται φωτιά θα τον υποτιμήσει ξανά.

Εχουμε στρατιώτες, δεν έχουμε πυροσβέστες
Έχουμε άρματα μάχης, δεν έχουμε πυροσβεστικά οχήματα
Έχουμε πολεμικά αεροπλάνα, δεν έχουμε πυροσβεστικά
Δεν μας επιτέθηκε ο εξωτερικός εχθρός, μας έκαψε η φωτιά
Έγραψε η Sportday (!) σήμερα...

Ένα εύθυμο τραγούδι

2007-08-18T20:59:00.000+03:00

Ορίστε ένα πολύ εύθυμο τραγουδάκι που όταν το ακούς αισθάνεσαι πολύ ωραία, δε πα να χες τις μαύρες σου ένα λεπτο πριν!
Γι αυτούς που λένε ότι το μπλογκ μου είναι μελαγχολικό και θλιμμένο, ακούς εκει!

To Ξέρω ότι το τραγούδι είναι των ABBA, μη βαράτε, αλλά η διασκευή αυτή τα σπάει.

Συμβουλές: Δείτε το βίντεο ακούγοντας το τραγούδι. Μετά βρείτε το τραγούδι σε καλύτερη ποιότητα και ακούστε το όσο δυνατά θέλετε. Επαναλάβετε όταν η διάθεση είναι πεσμένη. Εγγυημένα αποτελέσματα ανύψωσης διάθεσης.

Serendipity

2007-08-17T16:35:00.000+03:00

Υπάρχουν ελληνικές λέξεις που δύσκολα μπορείς να βρεις την ακριβή τους μετάφραση σε άλλες γλώσσες. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει πως η λέξη "μεράκι" δεν έχει αντίστοιχή της σε λεξικά άλλων γλωσσών. Πώς θα περιγράφατε έναν μερακλή σε έναν Αμερικανό;
Ωστόσο κάτι αντίστοιχο, παρά το πλούσιο της γλώσσας μας, υπάρχει και με την Αγγλική (η οποία είναι η μόνη ξένη γλώσσα που κατέχω). Η λέξη Serendipity, σημαίνει "μια ευτυχής, εντελώς αναπάντεχη ανακάλυψη-εξέλιξη". Δεν έχω βρει ακόμα ελληνική λέξη που να μεταφράζει ακριβώς το νόημα που κρύβει η λέξη αυτή. Μπορείτε να το αντιληφθείτε από το παρακάτω απόσπασμα που βρήκα στο αντίστοιχο λήμμα της wikipedia, και που μάλλον προκάλεσε τη γέννηση της λέξης:

"It was once when I read a silly fairy tale, called The Three Princes of Serendip: as their highnesses travelled, they were always making discoveries, by accidents and sagacity, of things which they were not in quest of: for instance, one of them discovered that a mule blind of the right eye had travelled the same road lately, because the grass was eaten only on the left side, where it was worse than on the right—now do you understand serendipity? One of the most remarkable instances of this accidental sagacity (for you must observe that no discovery of a thing you are looking for, comes under this description) was of my Lord Shaftsbury, who happening to dine at Lord Chancellor Clarendon's, found out the marriage of the Duke of York and Mrs. Hyde, by the respect with which her mother treated her at table."

Serendipity είναι αυτό που έκανε πολλές φορές την επιστήμη να πάει μπροστά.
Είναι ότι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί εκεί που δεν το περιμένουμε, όταν είμαστε σίγουροι ότι αυτό θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να γίνει. Δεν ξέρουμε από που ήρθε, πώς συνέβη, αλλά το δεχόμαστε με ευχαρίστηση, χωρίς να το ψάχνουμε και πολύ πολύ.
Είναι αυτό που κυνηγάμε όλοι, αλλά συμβαίνει όταν πάψουμε να το κυνηγάμε.

Βιβλία

2007-08-13T17:07:00.000+03:00

Μετά από μια βόλτα από ένα βιβλιοπωλείο εδώ στο Ηράκλειο, και μια σύντομη κρίση που μ έπιασε να αγοράσω όλα τα βιβλία, καταγράφω αυτά που ελπίζω προσεχώς να κοσμήσουν τη φτωχή μου βιβλιοθήκη, και που σε βάθος χρόνου, και αφού τα αγοράσω, θα τα διαβάσω κιόλας, ή θα προσπαθήσω τουλάχιστον.

Άπειρο, τα μαθηματικά της αθανασίας
Το κοτόπουλο από το Μίνσκ
Αϊνστάιν-Φρόιντ
Η ωραιότερη ιστορία του θεού
Βενιζελισμός και σύγχρονος αστισμός
Η αυτοβιογραφία του φωτός
Ο κόσμος της πληροφορικής
Γειώσεις (Λόγω ερεθίσματος από Μπούρκα :-p )
Κανένα λογοτεχνικό βιβλίο γιατί η πολύ επιστήμη βλάπτει

Όπως βλέπετε όμως ο προϋπολογισμός ανεβαίνει πολύ, και μάλλον πρέπει να κάνω υπομονή. Εξάλλου μη ξεχνάτε, ένα βιβλίο είναι ευγενές δώρο (Και σε καμία περίπτωση απρόσωπο, τουλάχιστον κατα την άποψή μου)
Βέβαια, ας ανοίξω κανένα βιβλίο της σχολής και μετά βλέπουμε...

Η θλίψη των ανθρώπων

2007-08-01T13:31:00.001+03:00

Έχω σχηματίσει την εντύπωση ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν τη τάση να είναι θλιμμένοι. Να παρουσιάζουν τον εαυτό τους σαν να έχει συνεχώς προβλήματα, να βρίσκεται συνεχώς σε ένα τέλμα, αιώνια θλίψη. Έχω επίσης καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μάλλον τους αρέσει αυτό το πράγμα. Θέλω να πω πως είναι όμορφο να αισθάνεσαι πολύ έντονα πράγματα. Και η θλίψη είναι έντονο συναίσθημα, οπότε μερικοί αυθυποβάλλονται έτσι ώστε να ζουν, ή να νομίζουν πως ζουν δύσκολες, ανυπέρβλητες καταστάσεις. Για να μην αναφέρω πως το θλιμμένο πρόσωπο ορισμένων είναι πολύ όμορφο. Ίσως, πάλι, κάποτε να τους έτυχε μια αναποδιά, κι από τότε να βρίσκουν προβλήματα μπροστά τους συνεχώς.

Τους ξέρω καλά αυτούς τους ανθρώπους γιατί μερικές φορές έχω τη τάση να γίνομαι ένας από αυτούς. Αλλά μετα επανέρχομαι. Γιατί; Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δε μ αφήνουν να σπαταλάω τη ζωή μου έτσι (κι αν δεν υπάρχουν ψάχνω να τους βρω), αλλά κι επειδή δεν αξίζει το κόπο! Ακόμα και οι πραγματικές δυσκολίες αντιμετωπίζονται πολύ πιο εύκολα και αποτελεσματικά με ένα χαμόγελο στα χείλη, παρά με ένα κόκκινο δάκρυ. Ας το καλοσκεφτούν κι αυτοί, στους οποίους απευθύνεται αυτή η παράγραφος.

Αφιερωμένο εξαιρετικά.

Η δύναμη της Φύσης

2007-07-25T15:30:00.000+03:00

Στο μπαλκόνι μου έχω ένα βασιλικάκι. Δεν είναι πάνω από μήνα που το έχω κι όμως έχει μεγαλώσει αρκετά. Όταν μου το φέρανε ήταν ένα βλασταράκι τόσο δα, και τώρα κοντεύει να μη χωράει στη γλάστρα.

Τώρα τελευταία, ο βασιλικός μου δεν είναι και σε πολύ καλή κατάσταση. Λίγο ο καύσωνας, λίγο που τον παραμελώ και ξεχνάω να τον ποτίζω συχνά, δε θέλει πολύ να μαραζώνει. Σήμερα το πρωί που ξύπνησα και βγήκα έξω να τον δω (είχα να τον ποτίσω από προχθές), ήταν έτσι:

Τον πότισα, και όταν μετά από μια ώρα, ξαναβγήκα έξω τον είδα αναζωογονημένο, να με ευχαριστεί για το καλό που του έκανα:

Λίγη φωτοσύνθεση θέλει ακόμα και θα στρώσει. Του το επιβάλλει, άλλωστε, το ένστικτο της επιβίωσης. Τι θα κάνει όμως, τώρα που εγώ θα λείψω για ένα μήνα; Αν δε βρω μια λύση, θ αναγκαστώ να τον αποχωριστώ...

Ιδέες ευπρόσδεκτες.

Καλημέρα γείτονα

2007-07-21T11:30:00.000+03:00

Αν είναι να κάνω έναν απολογισμό γι αυτό τον πρώτο χρόνο που έζησα στην Αθήνα, το πρώτο πράγμα που θα διαπιστώσω είναι ότι οι σχέσεις μου με τους υπόλοιπους ένοικους της πολυκατοικίας που μένω δεν είναι και οι καλύτερες δυνατές. Αν βέβαια πει κανείς ότι από μέρους μου δεν έκανα ότι μπορούσα, θα έχει άδικο. Γιατί πάντα μου, όταν έφευγα το πρωί από το σπίτι και τύχαινε να συναντήσω κάποιον στην είσοδο να βγαίνει μαζί με μένα, τη καλημέρα μου την έλεγα χαμογελαστός χαμογελαστός. Στο ογδόντα τοις εκατό των περιπτώσεων, με κοιτούσαν σαν εξωγήινο, λες και είχα ένα εξόγκωμα στο κεφάλι βρε παιδί μου.Το μεγαλύτερο σοκ ήταν όταν βρέθηκα φάτσα με κάποιον που μένει στον ίδιο όροφο με μένα, του είπα καλημέρα και αυτός μου ξύνισε τα μούτρα του!Για να μην πω ότι τρόμαξε!Αλλά μετά κατάλαβα ότι αυτοί οι άνθρωποι φοβούνται τη σκιά τους και δε θεωρούν σπίτι τους παρα μόνο το διαμέρισμά τους. Μα βρε στενόμυαλε άνθρωπε, το ξέρεις ότι αν το σπίτι μου πάρει φωτιά, θα καεί και το δικό σου (και το αντίστροφο) και ότι θα κλαίμε μετά ο ένας στην αγκαλιά του άλλου? Δεν το ξέρεις ότι αν ένας σεισμός ρίξει το σπίτι μου, θα ρίξει και το δικό σου? Η καλημέρα είναι του θεού, δεν την είπε ποτέ κανείς που θέλει να σου κάνει κακό.
Κι έπειτα είναι κι αυτές οι γειτόνισσες από πάνω που πετάνε δύο φορές τη μέρα ένα κουβά νερό από το μπαλκόνι τους και μετά επι μία ώρα αυτό στάζει πάνω στο δικό μου μέ έναν εκνευριστικό και δυνατό θόρυβο (τακ...τακ...). Μάλλον τις υδρορροές δεν τις έχουν ανακαλύψει ακόμη εδώ πέρα.. Χθες το ποτήρι ξεχείλισε όταν ένας κουβάς νερό έπεσε ξάφνου στις δώδεκα και μισή το βράδυ κι ενώ ήμουν έτοιμος να πέσω στην αγκαλιά του μορφέα. Μπορεί να παραφέρθηκα, αλλά μάλλον μόνο έτσι γίνεται δουλειά.
Για να καταλήξω έχω να πω ότι ενώ λογικά αυτή η συμβίωση των ανθρώπων των πόλεων στις πολυκατοικίες έπρεπε να τους φέρνει πιο κοντά, τους αποξενώνει και τους κάνει να φοβούνται. Ακόμα και το φως. Ναι, κλείνουν τα πατζούρια μόλις μπει η πρώτη ηλιαχτίδα. Βέβαια, όπως μου εξήγησε ο πατέρας μου, εδώ δεν είναι σαν στο σπίτι μας όπου για να δει ο απέναντι τι κάνουμε μέσα στο σπίτι μας πρέπει να έχει τηλεσκόπιο. Έτσι, για να διατηρήσουν τη προσωπική τους ζωή αναγκάζονται να απαρνηθούν ακόμα και το φως της ημέρας. Και σ αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον πατέρα μου για την απέχθειά του προς την Αθήνα και την επιμονή του να μας μεγαλώσει σε μια επαρχιακή πόλη. Δε θέλω να υπονοήσω κάτι για όσους Αθηναίους με διαβάζετε, ήθελα απλά να εκθέσω τα όσα βλέπω να συμβαίνουν στη γειτονιά μου, τα οποία ίσως, λέω ίσως, να αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις, ή έστω να εκφράζουν μόνο μια ελαφρά πλειοψηφία.
Εγώ πάντως τη καλημέρα μου θα συνεχίσω να τη λέω, Και για να μην ξεσυνηθίσω από τους τρόπους μου, αλλά και γι αυτή τη μειοψηφία που θα μου χαμογελάσει και θα την επιστρέψει.

Αύρα

2007-07-14T00:37:00.000+03:00

Σήμερα είχε πολύ δροσερό καιρό. Καλοκαίρι μεν, αλλά με αεράκι. Από αυτό που σου φυσάει στο πρόσωπο και το ευχαριστιέσαι. Αύρα. Και μια και η λέξη "Αύρα" έχει διττή σημασία, πώς να μη μού ρθει στο μυαλό η άλλη ερμηνεία της?

"Η λέξη αύρα σημαίνει ατμόσφαιρα του πολύχρωμου φωτός, αποκαλούμενη "aureola". Η ανθρώπινη αύρα είναι ένα πολυστρωματικό πεδίο ενέργειας που παράγεται πρώτιστα από τα πνευματικά κέντρα ενέργειας chakra, που υπάρχουν μέσα σε όλο το σώμα / πνεύμα. Η αντιληπτή επίδραση φωτοστεφάνου γύρω από το ύψος πίεσης καλείται "numbus". Η αύρα απεικονίζει τις διαθέσεις, την προσωπικότητα, τα γνωρίσματα, τις συγκινήσεις, τη γενική ευημερία, τις πνευματικές δυνατότητες και την εξέλιξη.. γίνεται επάνω της απεικόνισης διάφορων στρωμάτων ή σωμάτων και σχετικά με τα διαφορετικά chakra και τις πτυχές της πνευματικής και υλικής ζωής και φύσης μας. Η αύρα μπορεί να "λαμπρύνει" ορατά και να αλλάξει όταν παραδείγματος χάριν εξετάζουμε ή τραβάμε με κάποιο τρόπο τα στοιχεία συμπεριφοράς του πνεύματός μας όπως στην πνευματική θεραπεία ή την περισυλλογή ή σε άλλες δραστηριότητες, καθώς επίσης και στα κανονικά καθημερινά γεγονότα της ζωής μας." (από εδώ : http://www.blackstate.gr/Aura.htm)

Εξάλλου η αύρα των ανθρώπων, όταν μας επηρεάζει, είναι πιο ευχάριστη κι από το αεράκι που μας φυσάει στα μούτρα κατακαλόκαιρο. Μας δροσίζει από μέσα. Όσων ανθρώπων η αύρα μας επηρεάζει, άλλους τόσους επηρεάζουμε κι εμείς. Μία σκέψη αρκεί για να στείλεις θετική ενέργεια, όπου κι αν βρίσκεται ο στόχος σου, έτσι δεν είναι?

Το βάπτισμα του πυρός

2007-07-09T20:23:00.000+03:00

Σήμερα, όλοι εμείς, οι ψαρωμένοι πρωτοετείς της Σχολής Ηλεκτρολόγων του ΕΜΠ, πήραμε το βάπτισμα του πυρός (aka εξεταστική) με το μάθημα "Εισαγωγή στο μπλα μπλα μπλα σχέδιο". Η εμπειρία ήταν για όλους μας πολύ ενδιαφέρουσα.
Αρχίσαμε, λοιπόν, όλοι να μαζευόμαστε από τις 2:30 το μεσημέρι έξω από το Νέο Κτίριο Ηλεκτρολόγων. Χαμός. Ο ένας να δείχνει με καμάρι στον άλλο την εργασία του, όχι εγώ τη δίπλωσα έτσι, όχι εγώ αλλιώς, όχι εγώ έκανα την αλυσίδα εκκίνησης σε Α2, έγω σε Α4. Για να μη τα πολυλογώ, στις 3:10 περίπου μπήκαμε μέσα στην αίθουσα. Βγάλαμε έξω τους χάρακες, τα τρίγωνά μας, τα μολύβια, τις γόμες, όλα τα κομφόρ. Και αναμέναμε.
Σε λίγο, να και τα θέματα! Διάρκεια εξέτασης: 2 ώρες.
-2 Ώρες?!?!?! Σούσουρο στο αμφιθέατρο. Η φωνή του Μπούρκα μας καθησύχασε. Για να είναι δύο ώρες, καταλαβαίνετε πως θα είναι εύκολα..

Τα θέματα μοιράστηκαν, οι απορίες λύθηκαν και ξεκινήσαμε: Ωχ, γαμώτο, λάθος το σπείρωμα. Φτου, εδώ θέλει διαγράμμιση από μέσα, άντε πάλι απ' την αρχή. Τι είναι τούτο δω το μαραφέτι που μας έβαλε να σχεδιάσουμε? Γράψε σβήσε, πέρασε η ώρα. 6 κινητήρες σε αλυσίδα εκκίνησης? Και οι δύο αυτόματοι δεν έχουν καμία ανοιχτή επαφή? Ρε παιδιά, που θα χωρέσει όλο αυτό σε μια Α4? Καλά, κι αυτοί δεν ήξεραν να αγοράσουν αυτόματους με 5-6 ανοιχτές, έτσι να μας βρίσκονται, μόνο καθόμαστε τώρα και παιδευόμαστε με ηλεκτρονόμους?
Μένει ένα τέταρτο. Οι χάρακες και τα τρίγωνα μπαίνουν στην άκρη. Οι γραμμές είναι ασυνάρτητες, θεόστραβες. Ως νέοι Λουκυ Λουκ, γίναμε οι άνθρωποι που σχεδιάζουμε πιο γρήγορα κι απ το μολύβι μας. "Φιου! Προλαβα..", ακούς να την ανακούφιση μερικών. "Και το Σεπτέμβρη, θα είν ωραία, με το σχέδιο παρέα", από τους άλλους.
Η ανταλλαγή απόψεων εκτενής έξω στο προάυλιο. Μεγαλύτερος χαμός από πριν.
"Εσύ έκανες μονογραμμικό? Και τα κουτιά διακλάδωσης πώς τα έδειξες?" "Πως σχεδιαζόταν το 1α??!!!".

Το βάπτισμα του πυρός το πήραμε. Ήταν οδυνηρό. Όμως τώρα αισθανόμαστε άλλοι άνθρωποι. Πιο έμπειροι και πιο δυνατοί. Έτοιμοι να χαράξουμε την πορεία μας ως εκπαιδευόμενοι μηχανικοί... Εμείς και οι καταδρομείς ένα πράμα!

Άντε ρε παιδιά, καλά αποτελέσματα και καλή συνέχεια!

Μη μείνεις αμέτοχος

2007-07-04T21:22:00.000+03:00

Στις 7.00 το απόγευμα.Πολλοί έχουμε εξεταστική, το ξέρω. Αλλά μπορούμε να αφιερώσουμε 2 ωρίτσες. Απλά δηλώστε το παρόν. Κάντε ένα διάλλειμμα απ τη μελέτη. Αξίζει το κόπο. Είναι ζωτικής σημασίας, όπως το οξυγόνο που περνάει απ τα πνευμόνια μας.

Ειρωνία

2007-07-01T20:07:00.000+03:00

Μπαίνω στο site του εθνικού δρυμού της πάρνηθας. Δε την είδα ποτέ τη Πάρνηθα από κοντά κι αυτό με θλίβει πιο πολύ. Διαβάζω για τα κόκκινα ελάφια, τα σπάνια είδη λουλουδιών. Τίποτα απο αυτά δεν υπάρχει πιά. Χάσαμε ένα κομμάτι των πνευμόνων μας.

Το 1961 ο μεγαλύτερος όγκος του βουνού ανακηρύχτηκε Εθνικός Δρυμός (ιδρυτικό διάταγμα ΒΔ 644/1961). Ο Δρυμός αποτελείται από τον πυρήνα, που καταλαμβάνει τον κεντρικό όγκο του βουνού (έκταση 38.000 στρ. περίπου) και την περιφερειακή ζώνη (έκταση 220.000 στρ. περίπου). Το μεγαλύτερο μέρος του πυρήνα (90%) καλύπτεται από Kεφαλληνιακή Eλάτη (Abies cephalonica), ενώ η περιφερειακή ζώνη καλύπτεται ως επί το πλείστον από υψηλά δάση Χαλεπίου Πεύκης (Pinus halepensis).

Ειρωνία.
Και μία απαίτηση.

http://anadasosi.blogspot.com/

365

2007-06-25T00:13:00.000+03:00

Δε σας έχει τύχει κάποιες στιγμές να σκέφτεστε "αλήθεια, πως θα είμαι σε ένα χρόνο από τώρα?". Βέβαια όταν περάσει ένας ακριβώς χρόνος από τότε που το σκεφτήκατε, δε θα θυμάστε ότι πριν ένα χρόνο σκεφτόσασταν κάτι τέτοιο. Οπότε δεν θα πείτε "Να!Έλυσα την απορία μου!Είδα πως είμαι σε ένα χρόνο από πέρισυ!". Το πιο πιθανό είναι να σας έρθει ξανά το ίδιο ερώτημα με τότε.Κι άντε πάλι να περάσει άλλος ένας χρόνος.

Μερικές φορές όμως θυμόμαστε ότι πέρασε ένας χρόνος από κάτι σημαντικό. Και αναρρωτιόμαστε, πώς στο καλό πέρασαν έτσι γρήγορα 365 ημέρες?

Δεν κατάλαβα πως πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από την 25η Ιουνίου του 2006. Αλλά αν κάτσω να το καλοσκεφτώ μου φαίνονται όλα τόσο μακρινά. Αρκεί όμως μια στιγμή για να φέρει κανείς στο μυαλό του μακρινά συμβάντα σαν να συνέβησαν χθες. Λίγο ταξίδι χρειάζεται. Αν έχεις την πρόθεση να το κάνεις, γυρίζεις πίσω και θυμάσαι. Ή χαμογελάς, ή στενοχωριέσαι, ή δακρύζεις. Αν σκεφτείς όμως ότι οι αναμνήσεις είναι πάντοτε κάτι γλυκό, χαμογελάς.
Είναι σαν αυτές τις διάφανες πόρτες, που δεν μπορείς να τις ανοίξεις και να αγγίξεις ότι είναι μέσα τους. Κάθεσαι και παρακολουθείς. Σε πιάνει το παράπονο που δεν έχεις το κλειδί τους. Νευριάζεις και τις βάφεις για να μη βλέπεις μέσα από αυτές. Μετά από λίγο όμως (σε ένα χρόνο στη προκειμένη περίπτωση), ξύνεις με το νύχι σου το χρώμα για να μπορέσεις να ρίξεις μια ματιά.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο χρόνος τρέχει. Κι είναι ψέμα ότι γιατρεύει καλύτερα απ' όλα. Αν περιμένεις να γιατρευτείς μόνο από αυτό του δεν είναι και τόσο αποτελεσματικός.

Υ.Γ.: Σχόλια που ερωτούν τι ακριβώς συνέβη ένα χρόνο πριν, ή το αποκαλύπτουν, θα διαγράφονται! :-)

Δρόμοι...

2007-06-22T09:41:00.001+03:00

Όλη μας η ζωη δρόμος είναι, δε λέω κάτι καινούριο, γνωστό είναι. Δρόμος ευθύς, ομαλός και κατήφορος για λίγους (δε θα τους πω τυχερούς), με ανηφόρες λακούβες και στροφές για άλλους. Παράλληλος με τους δρόμους των περισσότερων ανθρώπων γύρω μας και μακριά μας. Ή ακόμα κι αν διασταυρώνονται, δεν είμαστε εκεί την ώρα που ένας άλλος διασχίζει το δικό μας. Είμαστε πολύ πιο πίσω, ή πολύ πιο μπροστά. Και δεν είναι πάντα στο χέρι μας αν θα τρέξουμε να προλάβουμε ή αν θα γυρίσουμε πίσω. Εξαρτάται κι από τη θέληση του άλλου να περιμένει πάνω στο σταυροδρόμι. Κι από τις συνθήκες που επικρατούν στο σημείο εκείνο του δρόμου, οι οποίες, όσο να πεις, επηρεάζουν τη θέλησή μας και τις επιλογές μας.
Βέβαια μερικές φορές οι δρόμοι μας διασταυρώνονται τη κατάλληλη στιγμή. Ορισμένοι δρόμοι χωρίζονται ξανα και γίνονται πάλι παράλληλοι. Όμως με άλλους γίνονται ένας δρόμος, με πολλές λωρίδες κυκλοφορίας. Και μπορεί να περπατάς παράλληλα με άλλους αλλά τους βλέπεις, τους μιλάς, συναναστρέφεσαι μαζί τους και είναι αυτοί με τους οποίους θα κάτσεις να ξαποστάσεις όταν θα είσαι κουρασμένος στην πορεία. Ανακατατάξεις γίνονται. Άλλοι στρίβουν εσκεμμένα, άλλοι κατα λάθος. Το θέμα είναι πως μπορεί με άλλους να ξεκινήσεις το δρόμο και με άλλους να τον τελειώσεις, τις περισσότερες φορές έτσι γίνεται. Εκτός από λίγα συγκεκριμένα και εκλεκτά άτομα που είτε η συγκυρία μας ένωσε τους δρόμους, είτε η αναμονή πάνω στο σταυροδρόμι.

"Είμαι πολύ ψυχανώμαλος..."

2007-06-16T22:51:00.000+03:00

-Εσύ είσαι το νούμερο ένα, κι εσύ το νούμερο 2. Όποιος ακούει το νούμερό του, θα χτυπάει τον άλλο.
-Το ένα.
πλαφ.πλαφ.πλαφ."Πιο γρήγορα!Πιο γρήγορα ρε!Με δύναμη!"
-Το δύο.
πλαφ.πλαφ.πλαφ

-Ο καθένας βαράει και λέει "Είμαι μαλάκας. Γιατί να κλέψουμε τη γυναικούλα?" Πάμε:
-Είμαι μαλάκας. Πλαφ.
-Είμαι μαλάκας. Πλαφ
-Είμαι μαλάκας. Πλαφ
-Είμαι μαλάκας. Πλαφ
-Δυνατα..
-Είμαι μαλάκας.Πλαφ
-Δυνατά!!
-Είμαι μαλάκας
...
-Είμαι πολύ μαλάκας. Πλαφ
-Είμαι πολύ μαλάκας. Πλαφ
-Είμαι πολύ μαλάκας. Πλαφ
...

Και ενδιάμεσα έπεσαν πολλές ψιλές κι από τον ίδιο.
-Πιο ήρεμα..Δε βιαζόμαστε!
Και παρ κι αυτή και παρ και τούτη. Ναι, δε διαφωνώ. Αδίκημα να κλέψεις και να χτυπήσεις τη γυναικούλα. Αλλά ο ποινικός κώδικας δε λέει κάτι τέτοιο. Δίκασε τους. Απέλασέ τους. Μη βγάζεις τα κόμπλεξ σου σ αυτούς όμως. Γιατί εσύ και οι φίλοι σου, μπορεί να διακινείτε και ναρκωτικά. Η ηθική θα σας εμποδίσει? Εξάλλου είστε πολύ ψυχανώμαλοι. Και κομπλεξάρες.

Ίδωμεν το foss το αληθινόν..

2007-06-16T00:00:00.000+03:00

Σκεφτόμουν κι εγώ να γράψω για την εκδήλωση της Κοινότητας Ελεύθερου Λογισμικού ΕΜΠ προτού αυτή πραγματοποιηθεί, αλλά είχε ήδη αναφερθεί από πολλούς. Εξάλλου οι αφίσες που κόλλησα μαζί με τα άλλα παιδιά, και όλοι οι άλλοι τρόποι προώθησης της εκδήλωσης ήταν αρκετές για να μαζέψουν κόσμο. Κι όντως, ο κόσμος ήταν αρκετός μιας και η ημερίδα ακούστηκε πολύ στο ίντερνετ.
Θα κάνω μια αποτίμηση λοιπόν. Πήγε πολύ καλά!Εντάξει, νομίζω δεν μπορώ να εκφέρω ιδιαίτερα αντικειμενική άποψη, και ούτε είμαι σε θέση να αιτιολογήσω τη θέση μου, καθώς είμαι πολύ κουρασμένος. Εξάλλου, γι αυτό μοιράστηκαν τα ερωτηματολόγια, για να αξιολογήσει ο κόσμος την όλη προσπάθεια.Αλλά αν δεν ήρθατε εσείς χάσατε. Ή μπορεί και να μη χάσατε, καθώς υπάρχει προοπτική να ανεβόυν τα βίντεο των ομιλιών στο site.
Εν τέλει, ήταν μια τρομερή διαφήμιση για το foss η σημερινή..

Εσύ γιατί ζεις;

2007-06-13T00:45:00.000+03:00

Κάτσε και σκέψου ποιος είναι ο σκοπός της ζωής σου, ο σκοπός της ζωής γενικότερα. Αν το σκεφτείς για πολύ ώρα, θα βασανιστείς τόσο που θα σε πιάσει πονοκέφαλος. Την απάντηση όμως μερικές φορές την έχουμε μπροστά μας. Κάτω από τη μύτη μας. Και στη προκειμένη περίπτωση η πιο πλήρης απάντηση που έχω βρει βρίσκεται σ ένα βιβλιαράκι για δεκάχρονα. Μικρά και μεγάλα παιδιά:

Αυτό που ζητώ είναι να σμίξω με τους ανθρώπους. Θαρρώ πως αυτό ζητούσα πάντα, να είμαι με τους ανθρώπους, να συνδέομαι, να συνυπάρχω, να δημιουργώ μαζί τους. Να βρισκόμαστε σ ένα συνεχές πάρε δώσε που όχι μόνο διατηρεί τη ζωή, την εξελλίσει. Δεν μπορώ να υπάρξω έξω απ' αυτό.

Εύη Ψάλτη, το φτερό του θεραπευτή αητού

Μπορεί να είναι η οικογένεια. Μπορεί να είναι η καριέρα. Μπορεί να είναι η απόλαυση. Μπορεί να είναι μια δοκιμασία πριν την αιώνια ζωή, μπορεί να είναι ο,τιδήποτε. Όλα όμως, στα παραπάνω λόγια ανάγονται.

Γένεσις...

2007-06-10T14:18:00.000+03:00

Ακούσατε τον Bill Gates και την πατήσατε.. Καλά να πάθετε, είστε άξιοι της μοίρας σας, ω αμαρτωλοί windows users!

Απολαύστε:

1. Εν αρχή ο Θεός δημιούργησε το Bit και το Byte. Και από αυτά δημιούργησε
τη Λέξη.
2. Και υπήρχαν δύο Bytes στην Λέξη, και τίποτα άλλο δεν υπήρχε. Και ο Θεός χώρισε το Μηδέν από το Ένα, Και είδε ότι ήταν Καλό.
3. Και είπεν ο Θεός: Ας υπάρξουν τα Δεδομένα (Data). Και έτσι έγινε. Και είπεν ο Θεός - Ας πάνε τα Δεδομένα στις ιδιαίτερες θέσεις τους. Και έφτιαξε floppy disks και hard disks και compact disks.
4. Και είπεν ο Θεός - Ας γίνουν Υπολογιστές, για να υπάρχει μέρος να μπουν τα floppy disks και τα hard disks και τα compact disks. Και έτσι ο Θεός έφτιαξε Υπολογιστές και τους ονόμασε hardware.
5. Και δεν υπήρχε Software ακόμα. Αλλά ο Θεός δημιούργησε προγράμματα, μικρά και μεγάλα. Και τους είπε - Πηγαίνετε και αυξάνεστε και πληθαίνεστε και γεμίστε όλη τη Μνήμη.
6. Και είπεν ο Θεός - Θα δημιουργήσω τον Προγραμματιστή. Και ο Προγραμματιστής θα φτιάχνει καινούργια προγράμματα και θα κυβερνά πάνω σε όλους τους υπολογιστές και τα προγράμματα και στα Δεδομένα.
7. Και ο Θεός δημιούργησε τον Προγραμματιστή και τον τοποθέτησε στο Κέντρο Δεδομένων. Και έδειξε ο Θεός στον Προγραμματιστή το Catalog Tree και του είπε μπορείς να χρησιμοποιείς όλους τους καταλόγους και υποκαταλόγους, αλλά ΜΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΑ WINDOWS.
8. Και είπεν ο Θεός - Δεν είναι Καλό για τον Προγραμματιστή να είναι μόνος. Πήρε ένα πλευρό από το σώμα του Προγραμματιστή και έφτιαξε ένα πλάσμα που θα τον κοιτάζει και θα τον θαυμάζει και θα αγαπά τα πράγματα που θα κάνει ο Προγραμματιστής. Και ο Θεός ονόμασε το πλάσμα Χρήστη.
9. Και ο Προγραμματιστής και ο Χρήστης αφέθηκαν κάτω από το γυμνό DOS και αυτό ήταν Καλό.
10. Αλλά ο Bill ήταν πιο πονηρός από τα άλλα πλάσματα του Θεού. Και είπεν ο Bill στον Χρήστη - Πράγματι σας απαγόρευσε ο Θεός να τρέξετε οποιοδήποτε πρόγραμμα;
11. Και ο Χρήστης απάντησε - Ο Θεός μας είπε να χρησιμοποιούμε οποιοδήποτε πρόγραμμα και οποιοδήποτε Δεδομένο, αλλά μας είπε να μην τρέξουμε τα Windows, διαφορετικά θα πεθάνουμε.
12. Και είπεν ο Bill στον Χρήστη - Πως μπορείς να μιλάς για κάτι που δεν έχεις καν δοκιμάσει. Την στιγμή που θα τρέξεις τα Windows θα γίνεις ίσος με τον Θεό. Θα είσαι σε θέση να δημιουργείς οτιδήποτε θέλεις με ένα απλό κλικ στο ποντίκι.
13. Και ο Χρήστης είδε ότι οι καρποί των Windows ήταν καλύτεροι και πιο εύκολοι στην χρήση. Και μετά ο Χρήστης είδε ότι κάθε γνώση ήταν άχρηστη - αφού τα Windows μπορούσαν να την αντικαταστήσουν.
14. Έτσι ο Χρήστης εγκατέστησε τα Windows στον υπολογιστή του και είπε στον Προγραμματιστή ότι ήταν καλό.
15. Και ο Προγραμματιστής αμέσως άρχισε να ψάχνει για καινούργιους drivers. Και ο Θεός τον ρώτησε - Τι ψάχνεις; Και ο Προγραμματιστής απάντησε - Ψάχνω για καινούργιους drivers γιατί δεν μπορώ να τους βρω στο DOS. Και είπεν ο Θεός - Ποιος σου είπε ότι χρειάζεσαι drivers; Έτρεξες τα Windows; Και ο Προγραμματιστής είπε - Ο Bill μας είπε να το κάνουμε!
16. Και έιπεν ο Θεός στον Bill - γι' αυτό που έκανες θα είσαι μισητός από όλα τα πλάσματα. Και ο Χρήστης θα είναι συνέχεια δυσαρεστημένος μαζί σου. Και θα πουλάς πάντα Windows.
17. Και είπεν ο Θεός στον Χρήστη - Εξ αιτίας αυτού που έκανες, τα Windows πάντα θα σε απογοητεύουν και θα καταναλώνουν όλους τους Πόρους και θα πρέπει να χρησιμοποιείς ελεεινά προγράμματα και θα βασίζεσαι πάντα στον Προγραμματιστή για βοήθεια.
18. Και είπεν ο Θεός στον Προγραμματιστή - Επειδή άκουσες τον Χρήστη ποτέ δεν θα είσαι ευχαριστημένος. Και τα προγράμματά σου θα έχουν λάθη και θα πρέπει να τα διορθώνεις και να τα ξαναδιορθώνεις μέχρι το τέλος του Χρόνου.
19. Και ο Θεός τους πέταξε έξω από το Κέντρο Δεδομένων και κλείδωσε την πόρτα και την ασφάλισε με password.
20. GENERAL PROTECTION FAULT.

Πόσο κοστίζει μια στιγμή

2007-06-06T18:57:00.000+03:00

Πάντα μου το έχω αυτό το ελάττωμα. Όταν διαβάζω, όση συγκέντρωση κι αν απαιτεί αυτό που διαβάζω κι όσο ενδιαφέρον κι αν μου φαίνεται, υπάρχουν στιγμές, σε τακτά χρονικά διαστήματα, που χάνομαι και ταξιδεύω αλλού. Συνεχίζω βέβαια να διαβάζω, αλλά ανάθεμα κι αν καταλαβαίνω τίποτα. Έτσι, όταν επιστρέψω, είναι απαραίτητο να αρχίσω πάλι από εκεί που ήμουν όταν άρχισα να χάνομαι.
Πριν λίγο λοιπόν σε ένα χάσιμό μου, και καθώς από το ραδιόφωνο ακουγόταν χαμηλόφωνα ένα τραγουδάκι που μου προκαλεί άπειρες αναμνήσεις (είναι αποδοτικό το ραδιόφωνο χαμηλά όταν διαβάζετε, δοκιμάστε το), σκέφτηκα πόσο μετράνε τελικά οι στιγμές στη ζωή μας.

Σκεφτείτε το λίγο. Μια καλημέρα, ένα κοπλιμέντο, ένα χαμόγελο, ένα τηλέφωνο για μια γλυκιά καληνύχτα, πώς μπορούν από τη μια στιγμή στην άλλη ν αλλάξουν τη διάθεσή μας. Στιγμές, όπως να χαζέψεις τη βροχή, να σταθείς για ένα λεπτό κάτω από τον ήλιο να σε λούσει με τις αχτίδες του, να δώσεις ένα πολυπόθητο φιλί, να πεις ένα αστείο με τους φίλους σου, να χορέψεις, να γελάσεις, να βρεθείς σε μια περίεργη, αστεία ή ίσως και άβολη κατάσταση. Αυτά που αξίζουν στη ζωή μας είναι απλές στιγμές, είτε μοναχικές, είτε με αγαπημένα άτομα, είτε με ένα μοναδικό άτομο.
Εξάλλου, οι άνθρωποι ποτέ δε θυμούνται ολόκληρη τη ζωή τους. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να ζουν άλλη μια ζωή, στην οποία θα αναπολούσαν τη προηγούμενη. Γι αυτό θυμούνται στιγμές, επιλεκτικά. Κι αυτές οι στιγμές είναι ακριβές. Ίσως ανεκτίμητες.

Πόσο κοστολογείτε μια αγαπημένη σας στιγμη, για πόσα θα την ανταλλάζατε;Πόσο κοστίζει, αλήθεια, μια στιγμή;

Ταξίδι στο χρόνο

2007-06-02T22:50:00.000+03:00

Όταν έρθει εκείνη η ώρα να ταξιδέψετε στο μέλλον, δε χρειάζεται να μπείτε στον κόπο να σκεφτείτε ποιος θα είναι ο πρώτος σας προορισμός. Απλά συντονίστε τα όργανα της μηχανής σας στην ώρα 22:45 EDT 7 Μαΐου 2005 (ή 8 Μαίου, 02:00 UTC, αν το όργανο ζητάει Universal Time -μουχαχα! ) στην ανατολική αυλή της πανεπιστημιούπολης του MIT.Δηλαδή γεωγραφικό μήκος 42.360007 βόρεια και γεωγραφικό πλάτος 71.087870 δυτικά. Ε, κι αν κάνετε κανένα τελευταίο νούμερο λάθος, κάπου εκεί κοντά θα βρεθείτε και θα δείτε τον κόσμο που θα είναι μαζεμένος εκεί. Πηγαίνετε και πείτε τους πως είστε ταξιδευτές του χρόνου γιατί εσάς θα περιμένουν.

Το σημείο όπου θα προσγειωθείτε (για να ξέρετε αν είστε στο σωστό μέρος).

Αν το όχημά σας είναι πιο μεγάλο από τον προσφερόμενο χώρο,
το πολύ πολύ να σπάσετε καμία κορδέλα και κανένα πάσαλο..

Πριν λίγο που βόλταρα στο Google Earth έπεσα πάνω σ αυτό το σημείο, το οποίο είχε link στο αντίστοιχο άρθρο της wikipedia. Το όνομα εξάλλου (Time Traveller Convention) προξενούσε ενδιαφέρον και το γεγονός έκπληξη. Αλήθεια, δεν είναι εντυπωσιακό που κάποιοι σκέφτηκαν να διοργανώσουν κάτι τέτοιο;

Δεδομένου ότι τη καθορισμένη χρονική στιγμή του παρελθόντος δεν εμφανίστηκε κανείς,το ένα σκέλος της εκδήλωσης απέτυχε.
Τι θα λέγατε για ένα αντίστοιχο event στην πλατεία του ΕΜΠ; Ίσως να είναι πιο επιτυχημένο. Ή μήπως έτσι θα μπερδέψουμε τους μελλοντικόυς χρονο-ταξιδιώτες μας;

Ανυπακοη

2007-05-29T20:30:00.000+03:00

Αυτό που γουστάρω στο linux, αν και είμαι σε πολύυυυυ πρώιμο στάδιο και εξελίσσομαι με ταχύτητα σαλίγκαρου, είναι ότι μπορείς να το πειράξεις απίστευτα. Τόσο που χωρίς να το θές, να "καταφέρνεις" να μην μπορείς να μπείς στο γραφικό περιβάλλον. Κι ενώ περιμένεις να σου δουλέψει ο fglrx, βρίσκεσαι προ εκπλήξεως!Το πιο εκνευριστικό βέβαια σ' αυτά, είναι να διορθώσεις τη μαλακία που έκανες. Αλλά είναι και διασκεδαστικό. Ή, αν δεν είναι, προσπαθείς να το κάνεις!
Ιδού:

Τελικά το αγαπημένο macbook αναπτύσσοντας χαρακτήρα και προσωπικότητα, και παρεξηγηθέν από τα γαλλικά που του ριξα στην αρχή, δεν έπιασε λόγο.
Αλλά το πείσμα του αφεντικού είναι μοναδικό, κι όπου δε πιάνει λόγος πίπτει ράβδος. Καλά, μη φανταστείτε ότι το χτυπούσα, δεν έχω σαδομαζοχιστικές τάσεις!Τη λύση μου πάντως τη βρήκα...

Κάτω απ' την Ακρόπολη..

2007-05-26T16:40:00.002+03:00

Σήμερα θα μπορούσα να παρομοιάσω τον εαυτό μου με σαλιγκάρι, που μόλις δροσίζει σκάει τη μουτσούνα του έξω από το καβούκι και βολτάρει προς αναζήτηση τροφής. Βέβαια, εγώ δεν αναζητούσα τροφή, μια αλλαγή παραστάσεων ήθελα, και, επιπλέον έσκασα μύτη, όχι με τη βροχή, αλλά με τη λιακάδα που ακολούθησε μετά από την εβδομαδιαία "καιρική μελαγχολία", ας την πω...
Έτσι λοιπόν, πρωί πρωί με τη δροσούλα και τη λιακάδα, αποφάσισα να βγω, και ο δρόμος μ έβγαλε στο 1ο συνέδριο Φοιτητών ΗΜΜΥ, το οποίο σήμερα βρίσκεται στη δεύτερη και τελευταία ημέρα των εργασιών του. Μετά από μια ενδιαφέρουσα ομιλία πάνω στο δίκτυο GEANT, αποφάσισα να αποχωρήσω και να απολαύσω λιγάκι τη λιακάδα. Για να πω την αλήθεια, δεν το είχα προγραμματισμένο όλο αυτό που έκανα, ήθελα απλά να κάνω μια βόλτα στο μοναστηράκι. Αλλά ο πειρασμός να ξεφύγω λίγο από τη βαβούρα της πόλης με ώθησε να ανεβώ τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πάνω προς την Ακρόπολη. Κάπου ζεστάθηκα, έκατσα στη σκιά, δίπλα σε ένα κύριο που έπαιζε φλογέρα. Ανταλλάξαμε δυο κουβέντες και συνέχισα.

Η Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ίσως ο ομορφότερος πεζόδρομος της πόλης.Πιο κάτω, ένας συμπαθητικός κύριος έπαιζε φλογέρα, της οποίας ο ήχος έδενε άριστα με τους βράχους και το όλο αρχαιοελληνικό τοπίο πίσω μας, και δημιουρκούσε ένα πολύ όμορφο αντίλαλο σε όλοκληρο το μήκος του πεζόδρομου.

Και που αλλού θα μπορούσε να με βγάλει αυτός ο αγαπημένος πεζόδρομος, εκτός από την Πλάκα? Ομολογώ πως δεν είχα ξαναπάει στην πλάκα, και μου κέντρισε την περιέργεια ένα στενό δρομάκι το οποίο, μου είχαν πει, σηματοδοτεί την αρχή της.Την αρχή ενός παλιού και ξεχασμένου κόσμου. Κι εντυπωσιάστηκα, μαγεύτηκα απ' αυτό τον κόσμο. Κι επειδή τα λόγια δεν μπορούν εύκολα να περιγράψουν την αύρα των στενών αυτών, ορίστε κάποιες φωτογραφίες που τράβηξα, σε κάποιες καλλιτεχνικές εκλάμψεις:

Τα γραφικά σοκάκια της Πλάκας

Το χορηγικό Μνημείο του Λυσικράτη
Μια συγκινητική επιγραφή στο τέλος της οδού Θρασύλλου.

Χαίρομαι που είχα την αναλαμπή να στρίψω σε κείνο το στενάκι, τη Θρασύλλου. Eίδα την Αθήνα με ένα διαφορετικό μάτι. Και, αν μη τι άλλο ,κατάλαβα πως είναι μια πόλη με πολλές διαφορετικές όψεις. Αρκεί να τις ανακαλύψεις, και να ταιριάξεις με αυτή που θες. Εμένα, λοιπόν, η όψη μου είναι η Πλάκα.

Μπάτσοι και θεάματα

2007-05-23T13:31:00.001+03:00

Τις τελευταίες μέρες η Αθήνα οργιάζει από αθλητικό ενθουσιασμό για το κοσμοϊστορικό γεγονός (a little bit irony here..) που φιλοξενεί. Κι αυτό δεν είναι άλλο από τον τελικό του Champions league.

Αντίστοιχα με τους Ολυμπιακούς αγώνες -αλλά αυτό δεν το είχα ζήσει από κοντά- παρατήρησα μια μεγάλη, τεράστια κινητοποίηση της αστυνομίας. Παρεμβάσεις για να μη κατεβούν οι αστυνομικοί σε απεργία, εντολή χρήσης χρωμοσφαιρών σε περίπτωση που η κατάσταση "ξεφύγει από τον έλεγχο", μόνο επιστράτευση δεν έγινε ακόμα. Καθώς λοιπόν κινούμαι στους δρόμους της Αθήνας και βλέπω αστυνομικούς παντού, απορώ: μήπως την έχουν κρυμμένη όλη αυτή τη μπατσαρία και τη ξαμολάνε μόνο σε περιπτώσεις "αυξημένου κινδύνου τρομοκρατικής επίθεσης", μπας και σώσουν την Αθήνα από το χαμό σε περίπτωση που αποφασίσει ο Μπιν Λάντεν να χτυπήσει; Ή μήπως έχουν βάσιμες υποψίες πως οι οπαδοί θα αλληλοσκοτωθούν, και θα αποτρέψουν τη σφαγή;
Αν μη τι άλλο, αυτό το γεγονός (της παρουσίας αστυνομικού όπου γύρεις το βλέμμα σου) με κάνει να λυπούμαι για δύο πράγματα.
Πρώτο, γιατι η πολιτεία δείχνει να μη νοιάζεται για τον πολίτη, αφού την αστυνομία, της οποίας η δουλειά είναι να περιπολεί τις γειτονιές και να βοηθάει τους πολίτες (αδιανόητο έτσι;), αναλίσκεται στο να σκαρώνει σχέδια δράσης και να γεμίζει κεντρικά σημεία με αστυνομικούς σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Τελικούς κυπέλλων και σε πορείες (τι θυμήθηκα τώρα).
Δεύτερο, γιατί τον δυτικό πολιτισμό τον έχει καταλάβει μια τρομολαγνεία, η οποία, εκ των υστέρων, με λυπεί ακόμα περισσότερο για το χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ δυτικού και μουσουλμανικού πολιτισμού, αλλά αυτό πάει μακριά, κάπου εκεί που αρχίζουν τα πετρέλαια.

Νομίζω, για να μην πω ότι είμαι σίγουρος, πως ο ρόλος της αστυνομίας έχει παρεξηγηθεί πάρα πολύ. Αλλά τι να κάνουμε, δε θέλουμε να μας πούνε οι Ευρωπαίοι συμπολίτες μας ότι δε διοργανώσαμε καλά το ιβέντ. Και πλέον, στη τρομοφοβούμενη δυτική κουλτούρα, μια καλή διοργάνωση φαίνεται από τον αριθμό των αστυνομικών σε επιφυλακή, των περιπολικών, των ελικοπτέρων και των τανκς (just kidding...) που κυκλοφορούν.

Ευχές στη Liverpool να κερδίσει (αν και δε καίγομαι)!

Χρόνια πολλά!

2007-05-21T07:15:00.000+03:00

Σήμερα ξύπνησα με πολύ καλή διάθεση!Λίγο η έναρξη του νέου εξαμήνου (άντε να αλλάξουμε παραστάσεις βρε αδερφέ, ήταν παγκόσμια καινοτομία να λέμε "χειμερινό" ένα εξάμηνο που συνεχίζει μέχρι μέσα Μαΐου), λίγο ο καιρός, μετά τη παράξενη κακοκαιρία (καλοκαίρι φορέβερ, ελπίζω να μη χαλάσει και σήμερα), λίγο το Snow των Red Hot Chili Peppers που έβαλα για ξυπνητήρι, ε όλα αυτά τελοσπάντων!
Α, σήμερα είναι γιορτή, Κωνσταντίνου και Ελένης. Και μια και ξέρω αρκετούς, ας τους στείλω τα χαιρετίσματά μου και τις ευχές μου από τούτο εδώ το βήμα.

Χρόνια πολλά φίλε Τάκη, το ξέρω είσαι μακριά αλλά που θα πάει, ο Αύγουστος φίλε πλησιάζει, θα τα πούμε κι από κοντά!

Χρόνια πολλά Έλλη, θα σου τα πω κι από κοντα το βραδάκι!

Χρόνια πολλά Κωστή, κι ας έχουμε χαθεί τελευταία, και φταίμε και οι δύο γι αυτό. Να προσέχεις τον εαυτό σου.

Χρόνια πολλά Κώστα, κι άντε να βρεθούμε στου Βασίλη για καμια ρακοποσία σύντομα!

Χρόνια πολλά Ελένη από Ρέθυμνο!
Χρόνια πολλά Ντίνα, φάγαμε πολύ χθες!
Χρόνια πολλά Ελένη από Βιβλιοθήκη,και Κώστα και Ελένη από το έτος μου!

Χρόνια πολλά κ. Ελένη, αν και πιθανότατα δεν θα μάθετε ότι σας εύχομαι, γιατί το μόνο άτομο με το οποίο θα μπορούσα να μεταβιβάσω τις ευχές μου δε θέλει να επικοινωνώ μαζί του καθώς, λέει, του δημιουργώ προβλήματα (ω, κόσμε!)

Χρόνια πολλά σε όλους όσους ξέχασα ή σκόπιμα δεν έγραψα!

(Πολύ χαζοχαρούμενος έγινα σήμερα!)

Έχει ο καιρός γυρίσματα

2007-05-20T11:12:00.000+03:00

Ε, λοιπόν εμάς τους ανθρώπους δε μας βρίσκεις πουθενά. Βρέχει, θέλουμε λιακάδα και καλό καιρό. Όταν όμως έχει καλό καιρό, παραπονιόμαστε για το πώς θα τη βγάλουμε με τόση ζέστη. Κι αν χαλάσει λίγο ο καιρός μες στην άνοιξη και ρίξει μια βροχούλα, τότε λέμε πως δεν είναι φυσιολογικά πράγματα αυτά, και πως ένα Σαββατοκύριακο βρήκαμε κι εμείς να πάμε στη θάλασσα και μας τη χάλασε.
Για να μη γενικεύω όμως θα περιοριστώ στον εαυτό μου. Εντάξει, μου αρέσει ο καλός καιρός, πως να το κάνουμε, προτιμώ τη ζέστη από το κρύο. Όμως έπιασα τον εαυτό μου αυτές τις μέρες να παραπονιέται ακατάπαυστα για το πως θα αντέξει όλη αυτή τη ζέστη μες στο κατακαλόκαιρο στην Αθήνα. Μετά ήρθε η βρόχα. Οπότε κι εγώ πήρα το μάθημά μου και παύω πλέον να γκρινιάζω.
Ωστόσο, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, βλέποντας το και από την άλλη πλευρά του νομίσματος το πράγμα, αυτή η βροχούλα καλό έκανε, δεδομένου ότι τη χρονιά αυτή έβρεξε ελάχιστα. Βέβαια η αλλαγή αυτή μόνο καλό που δεν έκανε στα αμπέλια και στις ελιές στη Κρήτη, και ίσως και σε άλλες καλλιέργιες αλλού όμως αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Γενικά, έχω την εντύπωση, και όλοι μας το έχουμε πει τελευταία, ότι ο καιρός τα χει παίξει.
Το κλίμα αλλάζει. Μήπως θα έπρεπε να προβληματιστούμε γι αυτό?

Μυρωδιά καλοκαιριού..

2007-05-15T16:46:00.000+03:00

Εδώ και αρκετές μέρες μυρίζει καλοκαίρι. Παντού γύρω μου. Στο σπίτι, στη σχολή, στην πόλη.
Όμως το καλοκαίρι αυτό δε μοιάζει με τα προηγούμενα. Είναι λίγο ξένο (αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό), ένα καλοκαίρι που δεν είχα γνωρίσει ποτέ ξανα. Και να φανταστείτε πως είμαστε ακόμα στην αρχή του ε?
Ε, όταν ξέρεις ότι θα είσαι στη Μεγαλούπολη στο μεγαλύτερό του διάστημα, πρέπει να αρχίζεις να το παίρνεις απόφαση. Και να το φέρνεις στα μέτρα σου (όλα τα πράγματα πρέπει να τα φέρνουμε στα μέτρα μας). Πώς αλλιώς θα επιβιώσεις?
κάθε καλοκαίρι μου μέχρι τώρα λοιπόν ήταν κάπως έτσι:
Ελληνικό, παραδοσιακό, χαλαρό. Με διακοπές, φίλους και παραλίες. Γνώριμο καλοκαίρι, που κάθε φορά που έρχεται λες πως έχεις ζήσει χίλια τέτοια.
Καλοκαίρι που πριν αρχίσει σε πιάνει μια γλυκιά νοσταλγία και ανυπομονησία και όταν τελειώνει, όταν ηλιοβασιλέματα αρχίζουν να χαλάνε και οι νύχτες δεν είναι τόσο μαγικές -ναι, στο μυαλό μου οι μαγικές νύχτες είναι συνώνυμες με τις καλοκαιρινές, και το αντίστροφο- σου ρχεται μια μελαγχολία παράξενη και ανεξήγητη.
Καλοκαίρι γεμάτο μυρωδιές και γέυσεις, γλυκιές γεύσεις, εκτός βέβαια και αν σου βγει μάπα το καρπούζι, αλλα αυτό είναι άλλη συζήτηση...

Το καλοκαίρι μου φέτος θα είναι κάπως έτσι:
Βιομηχανοποιημένο θα το έλεγα, χαμένο στους ρυθμούς της πόλης. Αλλόκοτο, όπως ακριβώς ένα κυβικό καρπούζι.
Η μυρωδιά της θάλασσας, τα χρώματα του ορίζοντα το βραδάκι που πέφτει ο ήλιος, όλα αυτά θα χαθούν κάπου ανάμεσα σε δυό ψηλές πολυκατοικίες.

Δεν είναι όμως αυτό το καλοκαίρι που με πειράζει τόσο πολύ, όσο το γεγονός ότι από δω και πέρα, τα καλοκαίρια μου θα έιναι σε μεγαλύτερο ποσοστό έτσι, παρά όπως τα περιγράφω πιο πάνω. Αλλα είπαμε, αυτό ίσως να μην είναι απαραίτητα κακό. Ό,τι διαρκεί λίγο είναι πολύ όμορφο μετά, χαράζεται πιο δυνατα στη μνήμη σου, ακριβώς γιατί κοιτάς να το ζήσεις όσο καλύτερα γίνεται.
Παρηγοριά μου οι παραλίες της Αττικής μια φορά τις δυο βδομάδες (έρχεται κι εξεταστική), οι εξοχές του ΕΜΠ και οι Αθηναίοι που ζουν το περισσότερο καλοκαίρι τους έτσι, σημάδι ότι θα συνηθίσω κι εγώ!

Πάνω στα χέρια σου ακούμπησα πετράδι
μια μυρωδιά καλοκαιριού απ' τις ακτές
που τόσα χρόνια σαν μαΐστρος με ταράζει
όταν ψαρεύω στ' ανοιχτά κούφιες χαρές

Τα όνειρα της Κυριακής...

2007-05-06T12:03:00.000+03:00

Τα όνειρα κρατάνε μόνο λίγα δευτερόλεπτα. Μερικές φορές όμως ξυπνάς και νομίζεις ότι σε βασάνιζε ένα ίδιο όνειρο όλη τη νύχτα.
Τα όνειρα είναι, λένε, η φωνή του υποσυνείδητου. Κι έτσι, όταν μερικές φορές νομίζεις ότι έχεις βγάλει κάτι από το μυαλό σου εντελώς, τσουπ!Να το, εκεί να σου υπενθυμίσει ότι υπάρχει..
Κι εσύ τι θα κάνεις; Θα το ξαναθάψεις, ή θα το αφήσεις να ξαναβγεί στην επιφάνεια;
Καλημέρα.

Oh, in time, you and I will shine...

2007-05-06T00:14:00.001+03:00

Δεν είμαι καλός κριτικός μουσικής, κινηματογράφου και γενικά τέχνης. Θεωρώ τους κριτικούς τέχνης παρλαπίπες γενικά και δεν τους έχω σε εκτίμηση. Κι αυτό γιατί θεωρώ ότι σε κάθε μορφή τέχνης ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Όταν του αρέσει κάτι, καλό είναι να το εξαίρει. Όταν όχι, καλό είναι να σωπαίνει και να το κρατάει απλά για τις προσωπικές του συζητήσεις και όχι να προσπαθεί να πείσει τους άλλους για την αθλιότητα του καλλιτέχνη.
Τέλοσπάντων, απόψε εγώ θα γράψω για κάτι που μ αρέσει, αλλά δεν κάνω κριτική. Δε ξέρω καλά καλά να βάζω συμβατικές ταμπελίτσες σε διάφορες μορφές μουσικής, ιδιαίτερα σε διαφορέτικές εκφάνσεις του ίδιου είδους.
Για να μην τα πολυλογώ, έχω κόλλημα τελευταία με τους Madrugada. Όπως λέει η wikipedia είναι ένα Alternative Rock συγκρότημα. Όμως εμένα μου θυμίζουν Pink Floyd, το πιο αγαπημένο μου συγκρότημα απ' όλα. Βέβαια, τους Pink Floyd η wikipedia τους αναφέρει ως psychedelic rock. Οπότε δε δίνω σημασία στις ταμπέλες. Και για να σας δώσω να καταλάβετε τι είναι οι Madrugada, θα τους χαρακτήριζα (όπως και τους Pink Floyd) ως θιασώτες της Ατμοσφαιρικής ροκ, όρος που δεν νομίζω να υπάρχει. Μεταλλικός και απαλός ήχος μαζί. Μέσα στα τραγούδια εμπεριέχεται με πολύ πετυχημένο τρόπο ένα μυστήριο (μάλλον συμβάλλει και η φωνή του Sivert Høyem σ αυτό).
Ο αγαπημένος μου δίσκος (ο οποίος αν ήταν πράγματι δίσκος -κι όχι μια σειρά από 0 και 1 στο pc μου- θα είχε λιώσει) είναι ο Industrial Silence ο οποίος περιέχει και τα πιο γνώριμα κομμάτια από το συγκρότημα.
Τι σημαίνει Madrugada; Αυτό. Σημαίνει το ξημέρωμα, η ώρα που ο ήλιος δεν έχει βγει αλλά δεν έχει σκοτάδι πια, και που ο ουρανός παίρνει ένα γκριζογάλανο χρώμα, ειδικά το καλοκαιράκι. Η ώρα στην οποία βλέπεις το σκοτάδι να χάνεται, ξέρεις ότι δεν μπορείς να το αποφύγεις γιατί μετά από λίγες ώρες θα ξαναφανεί, αλλά γνωρίζεις πως έρχετα το φως τη μέρας να λάμψει. Κι ελπίζεις.
Εξάλλου το λένε και οι ίδιοι σ' ένα τραγούδι τους:
In time, you and I will shine..

http://www.emi.no/madrugada/

Επικύνδινες αποστολές

2007-05-04T23:36:00.000+03:00

Εχθές το βράδυ - κι ενώ κοιμόμουν και ονειρευόμουν συνδεδεμένες λίστες, στοίβες και ουρές, τις οποίες με ανυπομονησία περίμενα να ακούσω στο μάθημα του προγραμματισμού της επόμενης ημέρας - λαμβάνω ξαφνικά ένα έντρομο τηλεφώνημα από ένα φίλο του θείου μου, ο οποίος γνωρίζει ότι είμαι ηλεκτρολόγος. Μου λέει :
"πρέπει να ρθεις γρήγορα στο σπίτι να μου κάνεις τη μελέτη της κατοικίας μου από την αρχή γιατί είναι πολύ παλιά και ο ηλεκτρολόγος που έχει φτιάξει την υπάρχουσα ήταν βλάκας και έχω όλο βλάβες, πέφτει η ασφάλεια κάθε τρεις και λίγο. Επιπλέον, δεν έχω και πολλά λεφτά, το ζητάω από σένα, γιατί ένας επαγγελματίας απόφοιτος είναι ακριβός στις μέρες μας. Εξάλλου, εσύ είσαι του ΕΜΠ και είναι γνωστό τοις πάσι ότι έχετε ένα καθηγηταρά ονόματι Μπούρκα που σας τα μαθαίνει όλα από την αρχή".
Μου εξήγησε το περιστατικό απώλειας του 16χρονου γιου του από ηλεκτροπληξία, οπότε κατευθείαν ως εγώ, ως καταρτιζόμενος επιστήμονας ηλεκτρολόγος μηχανικός, ψέλισα "μμμ... ελλειπής γείωση"
Έτσι, μην μπορόντας να αρνηθώ την πρόσκληση στο καθήκον, σηκώθηκα και πήγα κατευθείαν ώστε να πάρω τα στοιχεία που απαιτούνται για να μελετήσω την εγκατάσταση καθόλη τη διάρκεια της νύχτας.

Η κατασταση που αντίκρυσα ήταν αποκαρδιωτική. Ενδεικτικά, παραθέτω μια φωτογραφία που, με ανοιχτό το στόμα, και στα πρόθυρα εγκεφαλικού έβγαλα:

Χρειάστηκαν αρκετές ώρες για να ξεπεράσω το σοκ αλλά τώρα νιώθω πιο σίγουρος από ποτε: Έχω μπροστά μου το πληρέστατο και σύγχρονο επιστημονικό σύγγραμα που λαμβάνουμε για το μάθημα του ηλεκτρολογικού σχεδίου, και ανασκουμπώνομαι για να φέρω εις πέρας τη σημαντική αυτή εργασία.
Ευχηθείτε μου καλή επιτυχία συνάδελφοι...Η εγκατάσταση είναι τριφασική, η γείωση θεμελιακή και η νύχτα προβλέπεται δύσκολη...

Αλήθεια στο ψέμα!

2007-04-28T12:18:00.000+03:00

Χθες βράδυ παρακολούθησα τη θεατρική κωμωδία "ψέμα στο ψέμα", με πρωταγωνιστές τον Πέτρο Φιλιππίδη και τον Παύλο Χαϊκάλη. Είχα ακούσει πολλά θετικά σχόλια αλλά ομολογώ ότι οι προσδοκίες μου ξεπεράστηκαν.
Το στόρυ πάνω κάτω έχει να κάνει με δύο αστυνομικούς της Βρετανικής αστυνομίας οι οποίοι προσπαθούν, παραμονή Χριστουγέννων, προσπαθούν να αναγγείλουν σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων για το τραγικό τροχαίο ατύχημα που βρήκε την κόρη τους.
Περίμενα το αστείρευτο χιούμορ των δυο από τους μεγαλύτερους κωμικούς που έχει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα, τις απίστευτες κινήσεις πάνω στη σκηνή, την αμεσότητα τους (όντως, τα γέλια τους ορισμένες φορές ήταν αληθινά!).
Αυτό που δεν περίμενα όμως ήταν μια πραγματικά έξυπνη και με πολιτικό περιεχόμενο ατάκα: Όταν λοιπόν κάποια στιγμή ο Φιλιππίδης χτυπάει με το γκλομπ έναν ιερωμένο προκειμένου να γλυτώσει μια ιδιαίτερα δυσάρεστη κατάσταση. Βλέποντας για λίγα δευτερόλεπτα ο Χαϊκάλης το αναίσθητο θύμα στο πάτωμα λέει αγχωμένος
-Τι έκανες εκεί!!!!?!
Και ο Φιλιππίδης, σαν παιδί που προσπαθεί να αποποιηθεί των ευθυνών του αναφωνεί:
-Έπεσε σε ζαρτινιέρα, ντάξειειειειειειει??
Άλλο να σας το λέω και άλλο να το ακούτε!
Σόρυ για το spoiler!
Για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ:
http://www.athinorama.gr/theatre/articles/default.asp?c=theatro3&i=1564
Το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Καλό ταξίδι στα χρυσά σου παραμύθια...

2007-04-15T00:14:00.000+02:00

Ένα από τα πιο ωραία πράγματα που εμπεριέχει η φοιτητική ζωή ένος Κρητικού πού σπουδάζει στην ηπειρωτική Ελλάδα είναι ότι ειναι αναγκασμένος όταν ταξιδεύει προς και από τη πατρίδα να περνάει μια ολόκληρη νύχτα σε ένα καράβι ωστε την επομένη το πρωί να είναι στη Κρήτη και τούμπαλιν. Τα πράγματα που μπορείς να ζήσεις σε μία νύχτα με παρέα που υπό άλλες συνθήκες δε θα συναντούσες, αν μη τι άλλο, τα θυμάσαι για πολύ καιρό, όχι τόσο για το περιεχόμενό τους αλλά για τη συγκυρία τους.
Λίγος χαβαλές, κανένα παιχνίδι, δύο ανέκδοτα, μια κιθάρα, άβολος ύπνος μιας ώρας στον ώμο της διπλανής σου πρώην συμμαθήτριας από το Λύκειο, και ξεσήκωμα του καραβιού από παρέες που απαρτίζονται από πέντε ως και δεκαπέντε άτομα. Άτομα που εκεί γνωρίζεις, πιάνεις τη κουβέντα και νομίζεις ότι εν μία νυκτί έμαθες τα πάντα για τη ζωή τους αλλά και παλιοί γνώριμοι. Μερικούς μπορεί να τους βλέπεις μόνο όποτε ταξιδεύεις αλλά νιώθεις μια αλλόκοτη οικειότητα μαζί τους, απλά και μόνο γιατί μοιράζεστε αυτό το ταξίδι.
Και μόλις πατήσεις το πόδι σου στο λιμάνι, αυτή η παράξενη μυρωδιά του μαζούτ ανακατεμένη με αυτή της αλμύρας της θάλασσας,η οποία παραμένει διακριτικά στα ρούχα σου καθ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Λέτε να φταίει αυτή που κάνει το ταξίδι αξέχαστο;

Πότε φτάσαμε βρε παιδιά;Άντε, θα τα πούμε στο επόμενο ταξίδι...

Μαλ...ας εκ γενετής!

2007-04-11T15:12:00.000+02:00

"Τείνω να πιστέψω ότι ένας άνθρωπος μπορεί να γεννηθεί παιδεραστής εκ γενετής", σου λέει ο Σαρκοζί. Ναι, το είπε στο γαλλικό περιοδοκό "philosophie".

Έβγαλε το συμπέρασμα ο βιολόγος! Και γι αυτό όταν βγει πρωθυπουργός, έχοντας αυτή την άποψη θα σκεφτεί σοφά (μιας και τον φιλοξένησε και το εν λόγω περιοδικό): "Αυτοί οι εγκληματίες βρε παιδάκι μου, είναι απο γεννησιμιού τους έτσι, δεν πρόκειται να αλλάξουν. Οπότε, τι σοφρωνισμός και πράσσειν άλογα μου λέτε εσείς τώρα; Τους χώνεις σ ένα κελί και ξεμπερδεύεις". Από τέτοιου είδους δηλώσεις βγαίνουν και πολλές άλλες επικίνδυνες συμπεριφορές βέβαια, αυτό είναι μόναχά ένα παράδειγμα.

Εξάλλου το ποιόν του ο εν λόγω κύριος το έδειξε από την κρίση των μεταναστών στη Γαλλία τον προπερασμένο χρόνο. Γιατί να τον νοιάξει γιατί όλοι αυτοί ξεσηκώθηκαν; Το θέμα είναι ότι μας χάλασαν τη βόλεψη και γι αυτό θα τους απελάσουμε.

Να μου επιτρέψετε τη πρόβλεψη ότι ο κύριος Σαρκοζί θα βγει πρώτος στις επερχόμενες εκλογές. Και να μου επιτρέψετε και την ελπίδα να βγω ψεύτης.

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου...

2007-04-05T20:33:00.000+02:00

Σήμερον κρεμάται επι ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας...

Κι όσοι δε πιστεύετε δείτε το ως ένα απλό συμβολισμό. Όλοι μας ανεβαίνουμε ένα Γολγοθά, μπορεί και περισσότερους, μικρούς ή μεγάλους, στη ζωή μας.

Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ορθόδοξης εκκλησιαστικής παράδοσης, αν όχι η πιο συγκινητική.

Απόδειξη , οι χιλιάδες των πιστών, από τα μάτια των οποίων απόψε κύλησε ένα δάκρυ, ή από τα χείλη των οποίων βγήκε ένας λυγμός...

Ίσως μια αφορμή για να θρηνήσουν και για το δικό τους Γολγοθά...

Λόγος σοφός εκ λαού πηγάζων!

2007-04-02T20:57:00.001+02:00

Απορία το είχα μια ζωή ρε παιδί μου. Σε όλους μας ειναι γνωστό και το έχουμε ακούσει πολλές φορές: "Ο λαός είναι σοφός, γιατί οι παροιμίες, που πηγάζουν εξ αυτού, είναι κι αυτές σοφές".
Ε, λοιπόν αυτή η φράση περιέχει δύο ορθολογικά σφάλματα.

Κατ' αρχάς στο "Ο λαός είναι σοφός". Πώς στο καλό είναι σοφός ένας λαός που όταν χάνει η εθνική ελλάδος το κάνει πρώτο θέμα στις ειδήσεις για μια βδομάδα; Πόσο σοφός είναι ένας λαός που παρακολουθεί "Πολύ τη Κυριακή", "Λοιπόν, θαρρείς πως θα χορέψεις" (που ούτε μια ελληνική μετάφραση δεν μπορούσαν να του κάνουν, την έκανα εγώ γι αυτούς) και περιμένει με ανυπομονησία πότε θα ομορφύνει η Μαρία η άσχημη (πάλι καλά αυτουνού δεν του αφήσανε το Μεξικάνικο τίτλο του);Και από πότε είναι σοφός ένας λαός, γενικά; Αφού ο λαός πρέπει να είναι υπνωτισμένος, να μην ασχολείται και με πολλά πολλά, η πολιτεία πρέπει να κάνει καλά τη δουλειά της μέσω της παιδείας της. και των θεαμάτων της (λέγε με ποδόσφαιρο). Και στις πλείστες περιπτώσεις τα καταφέρνει καλά. Δε θα επεκταθώ στους άρχοντες που οι σοφοί λαοί εκλέγουν, απλά θα πω -και νομίζω θα συμφωνήσετε και σεις- μεμονωμένοι άνθρωποι είναι σοφοί και σίγουρα αυτοί δεν έιναι πλειοψηφία.

Τώρα, όσον αφορά το άλλο σφάλμα της πρότασης: "Οι παροιμίες είναι σοφές"... Αυτό καταρρίπτεται εύκολα με την μέθοδο της παράθεσης παραδειγμάτων..
"Όποιος βιάζεται σκοντάφτει". Σοφό. Όμως "το γοργόν και χάριν έχει". Το αντίθετο του σοφού, άρα μη σοφό.Ομως πρόκειται περί παροιμιών και στις δύο περιπτώσεις. Οι οποίες, ως παροιμίες πρέπει να είναι σοφές. Τι από τα δύο να θεωρήσω σοφό και γιατί;
"Η καλή δουλειά αργεί να γίνει" - "Στη βράση κολλάει το σίδερο"
"Τον αράπη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς" - "Ο επιμένων νικά"
"Το μήλο κάτω απ' τη μηλιά θα πέσει" - "Απο ρόδο βγαίνει αγκάθι κι από αγκάθι βγαίνει ρόδο"
"Επανάληψις μήτηρ μαθήσεως" - "Το πολύ το 'κύριε ελέησον' το βαριέται κι ο παπάς"
Μού ρχονται αρκετές παρόμοιες αντιφάσεις στο μυαλό ενίοτε, οπότε κατέληξα στο συμπέρασμα πως από τούδε και στο εξής δεν θα στηρίζω μελλοντικές μου κινήσεις σε παροιμίες!

Την απορία μου εξάλλου την έλυσα! Αυτή η ποικιλομορφία στις παροιμίες και στα ηθικά τους διδάγματα αντικατοπτρίζουν την ποικιλία των μελών της κοινωνίας καθώς και των καταστάσεων που ζούμε. Ο καθένας διαλέγει όποιες τον συμφέρουν, και πορεύεται μέσα στη σοφία του...

Parachutes...

2007-04-02T19:34:00.000+02:00

Αυτό πάει σε ένα άτομο που ίσως το διαβάσει απόψε.. Ίσως και όχι, who cares!

In a haze, a stormy haze
I’ll be round, I’ll be loving you, always
Always

Here I am and I'll take my time
Here I am and I’ll wait in line, always
Always

Τελικά τα συναισθήματα για κάποιους ανθρώπους μπορούν και να μην αλλάξουν ποτέ..Απεναντίας, ίσως γίνονται ποιο δυνατά και πιο αγνά.Συνάμα..

Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν...

2007-03-25T16:59:00.000+02:00

Θυμάμαι όταν ήμουν στο δημοτικό, πόσο θλιμμένος ήμουν όταν πλησίαζαν οι εθνικές γιορτές, που το σχολείο μου ήταν εκτός των τειχών του Ηρακλείου και δεν παρέλαυνε.

Έπειτα, στο Γυμνάσιο, ήμουν πολύ χαρούμενος που είχαμε παρέλαση!Ειδικά στην πρώτη Γυμνασίου, που έμπαινα σε παρέλαση για πρώτη φορά, πήγαινα με παράστημα στρατηγού με σαράντα συρίτια και άλλα τόσα γαλόνια!

Στην παρέλαση της Γ' Γυμνασίου, με είχε πιάσει ένα τρομερό συνάχι, τέτοιο που αναγκαζόμουν κάθε τρεις και λίγο να αναστέλλω την κίνηση των χεριών μου για να βγάζω ένα χαρτομάντηλο από τη τσέπη και να σκουπίζω τη μύτη μου. Μπροστά σ' αυτή την ανάγκη πήγαινε περίπατο και το ανάστημα και το συγχρονισμένο βάδισμα και όλα.
Ακόμα θυμάμαι τη κατσάδα που έφαγα από τη γυμνάστρια στο τέλος της παρέλασης.

Στο Λύκειο, είχε αρχίσει να μη με εξιτάρει και πολύ η παρέλαση, αλλά το παράστημα, παράστημα, μη ξεχνιόμαστε!Παρα ταύτα, πολύ το ευχαριστήθηκα όταν, με αφορμή τον πόλεμο των Αμερικάνων στο Ιράκ είχαμε φορέσει μαύρα περιβραχιόνια, στο δεξί χέρι για να τα βλέπουν και οι επίσημοι.
Οταν ξεμπέρδεψα με όλα αυτά τα "στρατιωτικά" (και λέγοντας "στρατιωτικά" εννοώ και την αναστολή της απόφασής μου να γίνω αξιωματικός, τρομάρα μου), άρχισα όλα αυτά να τα βλέπω από μια διαφορετική σκοπιά.

Όταν σκέφτομαι εκείνες τις περιόδους από τη θέση που βρίσκομαι τώρα, μου κάνει εντύπωση το πόσο φυσιολογικό μου φαινόταν το γεγονός της παρέλασης. Τόσο φυσιολογικό, που είχα ξαφνιαστεί όταν στο Γυμνάσιο ένας συμμαθητής με μητέρα από την Ολλανδία μου είχε πει ότι εκεί δεν κάνουν παρέλαση οι μαθητές!Όμως τώρα, βλέποντάς το και με μια πιο οικουμενική ματιά, αντιλαμβάνομαι πως η παρέλαση των μαθητών είναι ένα έθιμο πρωτόγνωρο για τα Ευρωπαϊκά (για να μην πω για τα παγκόσμια, καθώς δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω) δεδομένα. Μήπως λοιπόν αρμενίζουμε στραβά και ο γυαλός δεν είναι και τόσο στραβός όσο νόμιζα;

Εντάξει, θα μου πείτε, και τι σημαίνει που τα ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν παρελάσεις?Θα σας πω κι εγώ, μια χαρά αφορμές δεν έχουν τα ευρωπαϊκά κράτη να κάνουν παρέλαση αν ήθελαν? Δόξα τω Βούδα (που θά λεγε κι ένας φίλος μου) η ιστορία τους είναι γεμάτη πολέμους και πολεμικές νίκες. Όμως τα παιδιά δεν τα βάζουν να κινούνται σαν τα στρατιωτάκια εν-δυο εν-δυο κάτω από τυμπανοκρουσίες.Τι, μήπως τα κράτη αυτά δεν έχουν διατηρήσει την εθνική τους ταυτότητα;Μια χαρά πατριώτες (για να μην το πω εθνικιστές και ακουστεί κακό) είναι οι Γάλλοι, μια χαρά πατριώτες και οι Γερμανοί, και οι Βρετανοί το ίδιο. Μια χαρά γιορτές μπορούμε να διοργανώνουμε στα σχολεία.Σε τι στο καλό βοηθάει η παρέλαση εκτός από το να μας βάζει στο τρυπάκι να φανατιστούμε και συγχρονιστούμε με ένα συγκεκριμένο βήμα, να υπακούσουμε σε ένα παράγγελμα;Εξάλλου, εμείς οι άντρες έχουμε το στρατό γι αυτό.Και, ακόμα καλύτερα, άντρες και γυναίκες έχουμε τις τράπεζες...

Ελπίζω αν και όταν κάνω παιδιά, να μη χρειαστεί να μπω στο δίλλημα γίνω ο κακός μπαμπάς και να μη δεχτώ να μπουν στην παρέλαση.Τωρα θα μου πείτε πάλι, εσύ γιατί έμπαινες; Στερνή μου γνώση, να σ είχα πρώτα, θ απαντήσω. Χρόνια μας πολλά και ζήτω το έθνος.

Εγώ, το πέμπτο της λιοντάρι..

2007-03-11T05:20:00.000+02:00

Μακριά απ του κάστρου τη σκιά, στρέφει τα νώτα στο λιμάνι
κρύβει θαμένα μυστικά, κι όλο του κεφαλιού της κάνει..

Σήμερα ήρθαν κάτι φιλαράκια από Κρήτη, έτσι, απροειδοποίητα.. Μου έκαναν έκπληξη!
Ναι, το ομολογώ..Δεν μου είχε λείψει το Ηράκλειο..! Δεν περνούσε απ' το μυαλό μου, το είχε ξεγράψει απ το μυαλό μου η μαγεία της ξελογιάστρας της Αθήνας..Καινούργιες παρέες, καινούργια μέρη, νέα στέκια...

Δεν το σκεφτόμουν το Ηράκλειο. Ναι, το ξέρω, είμαι αδιόρθωτος! Δε μου έλειπε το Ηράκλειο...
Μόνο απόψε!Να, απόψε καθώς είδα όλη την παρέα επανενωμένη..Αυτούς που σαν κι εμένα έγιναν ¨Αθηναίοι" και όσους εμειναν "πιστοί" στο Ηράκλειο, όσους έγιναν ένας από τους λόγους να θέλω να επιστρέφω πάντα.. Καθώς έβλεπα τη θέα της Αθήνας, από κει πάνω, απ τη Πετρούπολη (Ναι τους τρελλάρες, στην Πετρούπολη καταλήξαμε για να χαζέψουμε τη θέα)
Θυμήθηκα τα ραντεβού στην αστόρια, τις βόλτες και τους καφέδες στην Κοραή, τις μπύρες στο μώλο του λιμανιού, με παρέα το Κάστρο, τον Κούλε όπως το λέμε, τις συζητήσεις πάνω στα τείχη..
Θυμήθηκα τα ερωτικά μου σκιρτήματα στο πάρκο του Θεοτοκόπουλου, θυμήθηκα το σχολείο, το σκασιαρχείο για το Γιόφυρο για ποδόσφαιρο..
Θυμήθηκα ακόμα τις (ενίοτε επικίνδυνες) τρέλες που κάναμε..
Θεε μου, θυμήθηκα τόσα πολλα! Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθω, για τι να μελαγχολήσω πιο πολύ..
Αλλά γιατί να μελαγχολώ; Η ζωή συνεχίζεται..
Και τότε μου ήρθαν στο μυαλό τα Λιοντάρια.. Τα τέσσερα λιοντάρια.. Σε πηγαίνουν σε μια αλλη εποχή, μελαγχολική, ιπποτική..

Κι όταν τελειώνει η συναυλία, το μάτι κλείνω στο φεγγάρι..
Σαν άγαλμα μες στην πλατεία, εγώ το πέμπτο της λιοντάρι..

Μίλτος Πασχαλίδης, το πέμπτο λιοντάρι

Μου λείπει το Ηράκλειο..Μου λείπει το λιμάνι, το κάστρο, η Κοραή, η Αμμουδάρα, το σπίτι μου, το πάρκο, το άγαλμα, τα λιοντάρια..

Αλλα τελικά, αυτό που μου λείπει πιο πολύ είναι οι άνθρωποί του.. Χωρίς αυτούς, ο τόπος είναι έρημος, τα μέρη άχρωμα, η πόλη θαμπή...

Να μουν στο Ηράκλειο τώρα να δώ το ηλιοβασίλεμα!Με αυτούς που θέλω..

Το σχέδιο

2007-03-09T03:32:00.000+02:00

Ξέρετε ποιο είναι το κόλπο?Τρως πέτρες και μολότωφ από τους κουκουλοφόρους, πετάς χημικούλια κι όποιον πάρει ο χάρος, πάρ τον φοιτητή ψαθούρι κάτω.Δέρνεις και όποιον βρεις μπροστά σου γιατί είσαι και πολύ γαμάτος τύπος και κρατάς γκλομπ, και μετά μαζί με τους κουκουλοφόρους, μπάζεις και μια ντουζίνα φοιτητές που διαδήλωναν (ή προσπαθούσαν να διαδηλώσουν) ειρηνικά, στο τμήμα.
Επαναλαμβάνεται το σκηνικό, και μάλλον κάτι δεν πάει καλά. Φταίμε, φταίτε, φταίνε..

Ερωτευθείτε γιατί πουλιόμαστε!!!

2007-02-14T19:20:00.000+02:00

Ημέρα των ερωτευμένων σήμερα (ειρωνικό γελάκι)..

Λες και οι ερωτευμένοι περιμένουν τη 14η του Φλεβάρη για να βγουν, να "γιορτασουν" τον έρωτά τους (με πιάνετε?), να δείξουν ο ένας στον άλλον τα συναισθήματά τους. Δεν υπάρχει πιο άθλια γιορτή! Κι εξηγούμαι:

Σήμερα το πρωί, μπαίνοντας στο μετρό, είδα μια όμορφη κοπελίτσα να μοιράζει την εφημερίδα μετρό. Ε, λίγο η σοκολατίτσα που μοίραζε μαζί με την εφημερίδα (την οποία λιγουρεύτηκα) λίγο το χαμογελάκι που μοίραζε μαζί με τη σοκολατίτσα και την εφημερίδα (το οποίο επίσης λιγουρεύτηκα), την πήρα.

Έβαλα τη σοκολατίτσα στην τσέπη και είπα να ανοίξω την εφημεριδούλα να ενημερωθω..Μια χαρα ενημέρωση, δε λέω!Και ξαναεξηγούμαι:

Εξώφυλλο: Γιορτάστε τον Έρωτα.Mars Delight.Δυο κομμάτια σοκολάτας, μια απόλαυση.
Η Mars Delight σας δίνει ιδέες για το πώς να μοιραστείτε την πιο ερωτική μέρα
του χρόνου.Παίξτε με τα ζάρια της Mars Delight, και φωνάξτε "σ'αγαπώ" στο
στο σινεμά, κάντε striptease στην ταράτσα, πρόταση γάμου στο metro.

Α,μωρέ...τι συγκινητικούλι... Η Mars πραγματικά νοιάζεται για το πως θα της δείξω την αγάπη μου..Και προτείνει πολύ ρομαντικούς τρόπους..Μήπως να βγω έξω με το σώβρακο να σου φωνάξω σ' αγαπώ, αγάπη μου?Το είπε η Mars..

Πρώτη σελίς: Η αγάπη θέλει δώρα SPRIDER stores...

Τρέξε κόσμε!!Τρέξε να αγοράσεις!!Πώς θα του/της δείξεις την αγάπη σου??Μετα το ξεβράκωμε, θα είναι και μια καλή ευκαιρία,να πας στο sprider να πάρεις και κανα ρούχο και για σένα!

Άρθρα της εφημερίδας: "Ατμοσφαιρική βραδιά": καλέστε τον καλό σας ή την καλή σας στο τάδε μαγαζί..
"Ειδικά για την ημέρα": Μια ιστορία αγάπης που σέβεται τον εαυτό της...περιλαμβάνει το κατάλληλο σετ εσωρούχων, όπως το Amor της Sloggi.."
"Το σετ Pink Pussicat σίγουρα θα ανεβάσει τη libido του αντρικού πληθυσμού στα ύψη και η μερα του αγίου βαλεντίνου θα σας μείνει αξέχαστη.Γίνε εσύ το δώρο του και άφησέ τον να λύσει τους φιόγγους που δένουν το λεοπάρ σλιπάκι..."

Είδατε ρε σεις?Δεν υπάρχουν προβλήματα στις σχέσεις αγοράστε τα ωραία αυτα εσωρουχάκια στις ενδιαφερόμενες, και όλα τα προβλήματα σας, ερωτικά και μή, θα λυθούν!Φρόντισε η sloggi για σας!

Ακολουθούν διαφημίσεις των διαφημήσεων του ίδιου στυλ.Έψαξα απεγνωσμένα να βρώ ενα άρθρο που να μη διαφημίζει κάτι.Βρήκα δυο τρία που μιλούσαν για έρωτα όχι όμως με τη σημασία που θα ήθελα, αλλά με σκοπό να δημιουργήσουν αυτό το καταραμμένο καταναλωτικό πρότυπο, ακόμη κι αν δεν έκαναν αμεση διαφήμιση.Την εκλεισα βιαστικά.Ωραία ενημέρωση πάλι η σημερινή.

Τουλάχιστον αποκόμισα το βαθυστόχαστο νόημα που περνούσε η εφημερίδα (ο θεός να την κάνει εφημερίδα σήμερα)

"Τι έρωτες, αγάπες και συναίσθημα και κουραφέξαλα ρε ηλίθιε συναισθηματικέ ανθρωπάκο? Αγόρασε, αγόρασε, αγόρασε!!Κατανάλωσε ρεεεεεεεεε!!!Αλλιώς δεν υπάρχεις!¨

Το είχα υποψιαστεί από τα Χριστούγεννα, τώρα το επιβεβαίωσα...

Αντε, χρόνια σας πολλά!

Περι καταλήψεων ο λόγος

2007-01-30T15:36:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό και ξεκινώντας από το Μαϊο του 2006 ξεκίνησε μια αναταραχή για την παιδεία, οποία βέβαια δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία στην ιστορία της ελληνικής παιδείας.
Παρόλα αυτά είναι η πρώτη που η τελευταία γενιά των πανελληνίων της Γ' Λυκείου βιώνει από τόσο κοντά και τόσο έντονα οπότε μου προκαλεί πολλές και ποικίλες εντυπώσεις.

Η έναρξη της "σύρραξης"

Τα πράγματα έχουν ώς εξής:Η κυβέρνηση βγάζει στη φόρα νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο, με κατάλληλη ρύθμιση του άρθρου 16 του Συντάγματος, επιτρέπονται τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, τα οποία βέβαια αργότερα για λόγους επικοινωνιακούς κυρίως, μετονόμασε σε μη κρατικά, αλλα και με πολλές άλλες ρυθμίσεις σύμφωνα με τις οποίες τροποποιείται το άσυλο, καταργούνται τα δωρεαν συγγράματα, εισαγεται ο ρόλος του συμβούλου οικονομικών (manager), προβλέπεται η εκδίωξη των αιωνίων φοιτητών από τα πανεπιστήμια και άλλες πολλές ρυθμίσεις που στο σύνολό τους βρήκαν αντίθετο το φοιτητικό κόσμο.Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια σύρραξη των φοιτητών με την κυβέρνηση η οποία εως τώρα έχει οδηγηθεί σε τρεις μαχες.

Η πρώτη έλαβε μέρος το Μαϊο του 2006 με πορείες και μακροχρόνιες καταλήψεις σχολών από τους φοιτητές οι οποίες πραγματικά παρέλυσαν τη τριτοβάθμια εκπαίδευση και οδήγησαν την κυβέρνηση σε άτακτη υποχώρηση, της οποίας η ανασύνταξη έφερε στο προσκήνιο ένα νέο νόμο πλαίσιο με υποχωρήσεις απο την πλευρά της κυβέρνησης η οποία ανοιξε διάλογο για περαιτέρω συζήτηση του νομοσχεδίου και προκύρηξε ότι θα καταθέσει τον νέο, βελτιωμένο νόμο μετά το καλοκαίρι του 2006.Βέβαια, κι απο την πλερά του το φοιτητικό κίνημα, δε βγήκε από τη μάχη χωρίς απώλειες.Χαμένη εαρινή εξεταστική και διπλή εξεταστική το Σεπτέμβριο ήταν το "τίμημα" του αγώνα για τους φοιτητές όλων των σχολών της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και των περισσότερων της επαρχιών.Ωστόσο, αν και η μάχη εν μέρει κερδίθηκε απο τους φοιτητές ο πόλεμος συνεχιζόταν μέχρι τέλους.Οι φοιτητές δήλωναν ότι θα συνεχισουν τον αγώνα μέχρι πλήρους απόσυρδης του νομοσχεδίου και θεώρησαν το διάλογο στημένο, αρνούμενοι να πάρουν μέρος σ αυτόν.

Κι έπειτα,με το επανάνοιγμα των σχολών και το πέρας της διπλής εξεταστικής,ήρθε ο κλεφτοπόλεμος.Διήμερες,τριήμερες ή και πιό μακροσκελείς, ενίοτε, καταλήψεις εν αναμονή της κατάθεσης του ανανεωμένου νομοσχεδίου από τη κυβέρνηση και πορείες στο κέντρο της Αθήνας και ορισμένες φορές σε επαρχιακές πόλεις.Η κυβέρνηση μένει ταμπουρωμένη και μάλιστα εκπλήσσει, με τη βοήθεια της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, μεταθέτοντας τη συζήτηση για το Γενάρη του 2006 οπότε και θα ξεκινούσαν οι χειμερινές εξεταστικές όλων των ΤΕΙ και ΑΕΙ.
Κίνηση για να δοκιμαστούν από κάποιους τις αντοχές του Κινήματος; Ελπίδα ότι δεν θα υπάρξουν νέες κινητοποιήσεις διότι οι φοιτητές δεν θα δεχόταν να υποστούν ξανα το μαρτύριο της διπλής εξεταστικής; Ίσως και τα δύο.

Οι ελπίδες βέβαια αποδείχτηκαν φρούδες μια και φτάσαμε σήμερα να ζούμε, είτε λαμβάνοντας μέρος είτε ως απλοί παρατηρητές, τη τρίτη μάχη μεταξύ φοιτητικού κινήματος και κυβέρνησης.το νομοσχέδιο επανήλθε στο προσκήνιο και μάλιστα η κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη όσο ποτέ, μια και τραβάει το σκοινί στα άκρα.
Αυτή τη στιγμή λοιπόν διανύουμε μια περίοδο που η αναταραχή στην παιδεία έχει φτάσει σε καθοριστικό σημείο.Εξεταστικές και, ακόμα χειρότεοσονούπωρα,εξάμηνα κινδυνεύουν να χαθούν,ενώ οι συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων, αρκετά μαζικές, δείχνουν να δίνουν το πράσινο φώς στις καταλήψεις.Από την άλλη όσοι φοιτητές δεν παραβρίσκονται σ αυτές, απλά δίνουν τη λευκή επιταγή στη συνέχισή τους.

Οι κυρίαρχες τάσεις

Και εδώ ήρθε η ώρα να ορίσουμε τι ακριβώς εννοούμε όταν αναφερόμαστε στο φοιτητικό κίνημα και εν γένει στους φοιτητές σε αυτό το κείμενο.Λέγοντας φοιτητικό κίνημα λοιπόν, εννοούμε όσους συμμετέχουν ενεργά σε όλο αυτό το σκηνικό, και όχι όσους φοιτητές απλά παρακολουθούν άπραγοι τα δρώμενα. Τώρα για το ποιοι είναι οι πιο πολλοί, δε θα το αναλύσω εδώ, απλά θα παραθέσω τις ομάδες φοιτητών που έχουν ξεχωρίσει αυτή την περίοδο, βάσει της στάσης τους απέναντι στο κίνημα και στις καταλήψεις.

Η κυρίαρχη τάση φοιτητών είναι αυτή που οργανώνει τις καταλήψεις και τις πορείες, έχοντας συστήσει το συντονιστικό κατάληψης, και αποτελείται από φοιτητές ενταγμένους σε ανεξάρτητα αριστερά Σχήματα και στην ΠΚΣ.
Έπειτα είναι ανεξάρτητοι φοιτητές που στηρίζουν "με κλειτά μάτια" τα πλαίσια κατάληψης, είτε έχοντας γερή ιδεολογική βάση, είτε απλα επειδή επωφελούνται από το κλείσιμο της σχολής υπακούοντας σε πρακτικές λούφας που ασπάζονται τα σχολιαρόπαιδα, είτε επειδή παρασύρονται εύκολα από το κλίμα της εποχής..
Ορισμένοι πάλι, διαμορφώνουν άποψη ανάλογα με τις εξελίξεις, ενώ είναι αυτή η κατηγορία που συνήθως ψηφίζει λευκό, είτε για να δείξει αντίθεση σε ορισμένα κακώς κείμενα των πλαισίων και της γενικής συνέλευσης.
Αρκετοί είναι όσοι δε νοιάζονται και ιδιαίτερα για το περιεχόμενο του νόμου και γενικά των πολιτικών εξελίξεων και υπερψηφίζουν πλαίσια ανοιχτών σχολών (που κατα κύριο λόγο κατεβάζει η ΔΑΠ) θεωρόντας απαράδεκτες τις καταλήψεις.
Έπειτα, όσοι λόγω ιδεολογίας και αυτοί, ψηφίζουν πλαίσια της ΔΑΠ και είναι υπέρ της ίδρυσης μη κρατικών, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων.

Αντίδρασεις στην κατάληψη

Η πιο απαράδεκτη κατηγορία, ωστόσο, κατ εμέ, είναι οι φοιτητές που παρακολουθούν ως απλοί θεατές τα όσα εξελίσσονται και αδιαφορούν διαρκώς χωρίς να κατεβαίνουν στις συνελεύσεις.Κι αν κρίνουμε από τον αριθμό όσων ψηφίζουν, για παράδειγμα, στις συνελεύσεις της σχολής Ηλεκτρολόγων του ΕΜΠ, αυτοί είναι πολλοί.Ναι μεν τα αμφιθέατρα γεμίζουν, αλλα η απαρτία φτάνει, δυστυχώς μόλις το 20% στις μαζικότερες συνελεύσεις.

Στο γεγονός αυτό βρίσκουν πάτημα όσοι θίγουν την εγκυρότητα των καταλήψεων θεωρόντας τις καταχρηστικές και παράνομες.Ένας άλλος λόγος βέβαια είναι και το γεγονός ότι εκ του νόμου, οι καταλήψεις δημόσιων υπηρεσιών είναι παράνομες.
Βέβαια εδώ τίθεται και το θέμα,της νομιμότητας το οποίο σηκώνει πολλή συζήτηση.Γιατί ναι μεν, οι νόμοι του αστικού μας πολιτεύματος κρίνουν παράνομη την κατάληψη, από την άλλη όμως είναι μια ύστατη μορφή αγώνα.Γιατί, για παράδειγμα, και οι καταλήψεις του 73 στο Πολυτεχνείο παράνομες ήταν, οδήγησαν όμως σε μια ισχυρή ευεργετική κοινωνική αλλαγή.Οι συνθήκες φυσικά τώρα είναι εντελώς διαφορετικές.Δεν πρόκειται να ανατραπεί πολίτευμα αλλά νομοσχέδιο.Εκτός αυτού, το φοιτητικό κίνημα φαίνεται να μην μπορεί να πείσει τη κοινή γνώμη για το δίκιο του και η κυβέρνηση, βασιζόμενη στις δημοσκοπήσεις, διαμηνύει ότι έχει την εντολή του λαού για τις μεταρρυθμίσεις.Και έτσι, μένει να αναρρωτηθούμε αν όλες αυτές οι καταλήψεις αξίζουν τον κόπο.Και για ποιο σκοπό γίνονται.

Αυτό λοιπόν που αποτελεί σημείο άξιο περίσκεψης είναι κατα πόσο ο τρόπος δράσης μας είναι ο πλέον αποτελεσματικός.Δεδομένου ότι το αυτί της κυβέρνησης δεν δίχνει πλέον να ιδρώνει,ότι το φοιτητικό κίνημα φθείρεται εκ των έσω με τις μακροχρόνιες καταλήψεις (αποχωρήσεις φοιτητών από την επαρχία και φθίνουσα άτομα στις πορείες) τίθεται το ερώτημα μήπως θα έπρεπε να βρεθούν άλλοι αποτελεσματικότεροι τρόποι δράσης.

Οι νεκρές σχολές και η ακριτη παράθεση των ΟΧΙ στα πλαίσια δεν ενισχύουν καθόλου το σκοπό και τα συμφέροντα του φοιτητικού κινήματος.Λίγη διαλλακτικότητα και από τις δύο πλευρές, ίσως μετρίαζε τις επιπτώσεις της σύρραξης και για τα δυο στρατόπεδα.

Για πολλούς, η έκβαση αυτού του πολέμου είναι προδιαγεγραμμένη.Άλλοι συνεχίζουν να ελπίζουν.Ο χρόνος, και οι κινήσεις των δύο πλευρών στο εξής, θα δείξουν.

Καλωσόρισμα

2007-01-30T15:06:00.000+02:00

Λοιποοοοον...

Τελικά φαίνεται ότι η απόλυτη ελευθερία έκφρασης στο διαδίκτυο συνεπήρε και τον γράφοντα, ο οποίος πήρε την απόφαση να ανοίξει ένα blog (ελληνιστί ιστολόγιο) για να γράφει ότι του κατεβαίνει στο κεφάλι ή, για να το κάνω πιο επίσημο, τις απόψεις του για θέματα παντός επιστητού που απασχολούν την ανθρωπότητα σήμερα...

Και επειδή το παρόν blog ανήκει, όπως διακρίνετε και στον τίτλο, σε ένα μπερδεμένο μυαλό, κάντε που και που κανένα σχόλιο ή παρατήρηση για να το ξεμπερδεύετε.

Τα κείμενα θα ανανεώνονται όσο το δυνατόν πιο συχνά, όταν το μπερδεμένο μυαλό έχει να σχολιάσει δρώμενα και καταστάσεις.

Σας καλωσορίζω λοιπόν στο ιστολόγιο μου, και καλή ανάγνωση!

(Άρθρο ανεβαίνει οσονούπω...)